10.11.2026, 20:10 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 10.11.2026, 23:33 przez Helloise Rowle.)
Łapczywość Garetha zniesmaczyła Helloise więcej jeszcze niż sam smak potrawki w jej własnych ustach. Przestała na chwilę jeść. Zacementowanym na bracie spojrzeniem obserwowała, jak on rozdziawia raz za razem paszczę, w której znikają elfy. Słuchała mlaskania.
Spuściła głowę.
— Nie będę rzygać — odburknęła urażona tym, że w ogóle mu coś podobnego przyszło do głowy.
Nie powinny mu również przychodzić do głowy pytania o Maddoxa, lecz nic Helloise na to poradzić nie mogła, skoro postanowione już było, że się ich drogi tego wieczora skrzyżują przy niej. Nie chciała się z tego tłumaczyć. Z rzadka z czegokolwiek się komukolwiek tłumaczyła, lecz bywało, że Rowle’om udawało się dzikiej wiedźmie spod lasu przypomnieć, jak to być małą dziewczynką poddawaną rodzinnym indagacjom. Odruchem było odbieranie tego jako oskarżenia, pod którym trzeba się bronić. Nawet jeśli Helloise wcale nie zamierzała Garethowi udzielać wylewnych wyjaśnień, uderzył w jej umyśle w tę strunę śpiewającą o Helloise-winowajczyni.
Wstydziła się tego sama przed sobą, ach, wstydziła się, że wciąż da się tak głęboko w nią sięgnąć, aby wywołać podobne słabości.
— Ufam mu na tyle, że wiem, że nie wystawi nas Ministerstwu ani nie stchórzy w razie kłopotów — odparła wyblakłym, obojętnym głosem. — Nie na tyle jednak, żeby przy nim… rozwodzić się nad powodami, szczegółami… Nie we wszystkim zbiegają nam się poglądy.
Żadną dodatkową uwagą nie podsyciła sugestywnych komentarzy i pogwizdywań brata. Zbyt dalece była zaaferowana i skupiona na Samhain, aby znaleźć przestrzeń na przepychanie się z Garethem o rzeczy błahe.
Maddox wyglądał, jak wyglądał. Ostatnim, o czym by Helloise pomyślała, było ocenianie go za to, jak się ubiera i czy woni od niego mokrym psem. Nie to było miarą człowieka.
— Jeśli nam szczęście dopisze, być może nie będziemy musieli sięgać po przemoc — rzekła czarownica, gdy mężczyźni dyskutowali o swoich umiejętnościach i chęciach napierdalania się. Nie miała przez to bynajmniej na myśli zamiaru złapania się z Ministerstwem za rączki, a taktykę, jaką planowała obrać, nim jeszcze wiedziała, że będzie mieć towarzyszy: nawigowanie przez tłum tak, żeby kto inny brał na siebie ciosy.
Grono jej popleczników mogło być rozczarowujące, bo i Helloise wcale nie zabiegała o to, aby je poszerzyć. Miała iść sama. Mimo że czarownica była zdesperowana, aby sprawę Kniei rozwiązać, to jednocześnie wierzyła w pewien idealny porządek rzeczy, gdzie wszystko miało swoje miejsce. Miejsce zwłok Garetha było w tym lesie, jako że las był jego dziedzictwem w równej mierze co jej, nawet jeśli przodkowie nigdy nie zdecydowali się do niego przemówić. Gareth miał święty obowiązek udać się z nią do lasu i działać dla sprawy ich domu. Miejsce innych osób w tym wszystkim… nie każdego Helloise widziała w karkołomnym szturmie organizowanym przez grono anonimowych wywrotowców. Do podzielenia z nią desperacji nie zachęcała więc żadnego ze swych przyjaciół, którzy się do niej zwracali, gdy to przez Kowen przetoczyła się wieść, że coś ma się wydarzyć. Każdy powinien w sprawie Kniei walczyć, lecz istniały efektywniejsze sposoby niż szturm. Miejsce wśród oszołomów, jak ich nazwał jej brat, było przeznaczone dla szaleńców i desperatów. To było miejsce przeznaczone dla niej. Inni swoje miejsca mieli gdzie indziej… miejsce Maddoxa powinno być gdzie indziej. Powinien porywać się na szaleństwa dla swoich ludzi, nie dla jej bezpieczeństwa. Próbowała przypomnieć mu o tym — bezskutecznie.
Jego chęć poświęcenia się była ujmująco przykra; serce Helloise bolało nad tym, że tak wybrał. Helloise bolała również nad sobą: nad tym, że on ma nad nią taką władzę, że oto lęka się scenariusza, gdy jemu w Samhain stanie się z jej powodu krzywda.
Dobroć nienawiścią zwyciężać — prędko z Garethem zaczęli mówić wspólnym językiem, gdy Helloise wyjawiła przed mężczyznami, że w rzeczy samej rząd przed ludem ukrywał wielką tajemnicę. Nie mogła dorównać bratu skwapliwością, gdy postawił znak równości pomiędzy jednym kapłanem a całym Kowenem. Poirytował ją zaś do szczętu już, gdy zaczął zadawać kolejne pytania o widma. Gdybyż znała odpowiedź! Od razu by mu przecież powiedziała.
— Nic nie stoi na przeszkodzie, abyś to dziś wieczór to zbadał — odpowiedziała słodko, gdy spadł na nią grad pytań o właściwości fizyczne widm. — Nikt cię też nie trzyma siłą pod moim dowództwem. Jesteś wolnym człowiekiem, Gary. — Splotła dłonie za plecami.
Obserwowała z zaciekawieniem, jak Gareth wypija swoją porcję eliksiru. Okazało się, że oba smoki się na sabat odstawiły jak szczury na otwarcie kanału — lecz ten Pullus! Helloise darowała sobie komentarz.
— Na pewno i ty nie chcesz? — upewniła się cicho po raz ostatni, stając obok Maddoxa, podczas gdy Gary podniecał się swoim nowym wcieleniem.
Spuściła głowę.
— Nie będę rzygać — odburknęła urażona tym, że w ogóle mu coś podobnego przyszło do głowy.
Nie powinny mu również przychodzić do głowy pytania o Maddoxa, lecz nic Helloise na to poradzić nie mogła, skoro postanowione już było, że się ich drogi tego wieczora skrzyżują przy niej. Nie chciała się z tego tłumaczyć. Z rzadka z czegokolwiek się komukolwiek tłumaczyła, lecz bywało, że Rowle’om udawało się dzikiej wiedźmie spod lasu przypomnieć, jak to być małą dziewczynką poddawaną rodzinnym indagacjom. Odruchem było odbieranie tego jako oskarżenia, pod którym trzeba się bronić. Nawet jeśli Helloise wcale nie zamierzała Garethowi udzielać wylewnych wyjaśnień, uderzył w jej umyśle w tę strunę śpiewającą o Helloise-winowajczyni.
Wstydziła się tego sama przed sobą, ach, wstydziła się, że wciąż da się tak głęboko w nią sięgnąć, aby wywołać podobne słabości.
— Ufam mu na tyle, że wiem, że nie wystawi nas Ministerstwu ani nie stchórzy w razie kłopotów — odparła wyblakłym, obojętnym głosem. — Nie na tyle jednak, żeby przy nim… rozwodzić się nad powodami, szczegółami… Nie we wszystkim zbiegają nam się poglądy.
Żadną dodatkową uwagą nie podsyciła sugestywnych komentarzy i pogwizdywań brata. Zbyt dalece była zaaferowana i skupiona na Samhain, aby znaleźć przestrzeń na przepychanie się z Garethem o rzeczy błahe.
Maddox wyglądał, jak wyglądał. Ostatnim, o czym by Helloise pomyślała, było ocenianie go za to, jak się ubiera i czy woni od niego mokrym psem. Nie to było miarą człowieka.
— Jeśli nam szczęście dopisze, być może nie będziemy musieli sięgać po przemoc — rzekła czarownica, gdy mężczyźni dyskutowali o swoich umiejętnościach i chęciach napierdalania się. Nie miała przez to bynajmniej na myśli zamiaru złapania się z Ministerstwem za rączki, a taktykę, jaką planowała obrać, nim jeszcze wiedziała, że będzie mieć towarzyszy: nawigowanie przez tłum tak, żeby kto inny brał na siebie ciosy.
Grono jej popleczników mogło być rozczarowujące, bo i Helloise wcale nie zabiegała o to, aby je poszerzyć. Miała iść sama. Mimo że czarownica była zdesperowana, aby sprawę Kniei rozwiązać, to jednocześnie wierzyła w pewien idealny porządek rzeczy, gdzie wszystko miało swoje miejsce. Miejsce zwłok Garetha było w tym lesie, jako że las był jego dziedzictwem w równej mierze co jej, nawet jeśli przodkowie nigdy nie zdecydowali się do niego przemówić. Gareth miał święty obowiązek udać się z nią do lasu i działać dla sprawy ich domu. Miejsce innych osób w tym wszystkim… nie każdego Helloise widziała w karkołomnym szturmie organizowanym przez grono anonimowych wywrotowców. Do podzielenia z nią desperacji nie zachęcała więc żadnego ze swych przyjaciół, którzy się do niej zwracali, gdy to przez Kowen przetoczyła się wieść, że coś ma się wydarzyć. Każdy powinien w sprawie Kniei walczyć, lecz istniały efektywniejsze sposoby niż szturm. Miejsce wśród oszołomów, jak ich nazwał jej brat, było przeznaczone dla szaleńców i desperatów. To było miejsce przeznaczone dla niej. Inni swoje miejsca mieli gdzie indziej… miejsce Maddoxa powinno być gdzie indziej. Powinien porywać się na szaleństwa dla swoich ludzi, nie dla jej bezpieczeństwa. Próbowała przypomnieć mu o tym — bezskutecznie.
Jego chęć poświęcenia się była ujmująco przykra; serce Helloise bolało nad tym, że tak wybrał. Helloise bolała również nad sobą: nad tym, że on ma nad nią taką władzę, że oto lęka się scenariusza, gdy jemu w Samhain stanie się z jej powodu krzywda.
Dobroć nienawiścią zwyciężać — prędko z Garethem zaczęli mówić wspólnym językiem, gdy Helloise wyjawiła przed mężczyznami, że w rzeczy samej rząd przed ludem ukrywał wielką tajemnicę. Nie mogła dorównać bratu skwapliwością, gdy postawił znak równości pomiędzy jednym kapłanem a całym Kowenem. Poirytował ją zaś do szczętu już, gdy zaczął zadawać kolejne pytania o widma. Gdybyż znała odpowiedź! Od razu by mu przecież powiedziała.
— Nic nie stoi na przeszkodzie, abyś to dziś wieczór to zbadał — odpowiedziała słodko, gdy spadł na nią grad pytań o właściwości fizyczne widm. — Nikt cię też nie trzyma siłą pod moim dowództwem. Jesteś wolnym człowiekiem, Gary. — Splotła dłonie za plecami.
Obserwowała z zaciekawieniem, jak Gareth wypija swoją porcję eliksiru. Okazało się, że oba smoki się na sabat odstawiły jak szczury na otwarcie kanału — lecz ten Pullus! Helloise darowała sobie komentarz.
— Na pewno i ty nie chcesz? — upewniła się cicho po raz ostatni, stając obok Maddoxa, podczas gdy Gary podniecał się swoim nowym wcieleniem.
Koniec sesji
dotknij trawy