11.11.2026, 00:06 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.11.2026, 00:31 przez Benjy Fenwick.)
„Pokątna”. Znów ten sam bruk, te same kamienice i dziewczynka stojąca w alejce prowadzącej gdzieś na zaplecza pobliskich sklepów. Przyglądała nam się z tym samym zaciekawieniem, jakbyśmy stanowili dla niej interesujący spektakl, którego zakończenia nie chciała przegapić. Odruchowo przyciągnąłem Prue bliżej siebie, pozwalając ukochanej oprzeć się na moim ramieniu, kiedy się zakołysała, samemu również spróbowawszy odzyskać równowagę. Miałem już serdecznie dość tych przeklętych podróży w przeszłość i powrotów do przyszłości, zwłaszcza że zaczynałem podejrzewać, iż kolejny przystanek również nie będzie należał do szczególnie przyjemnych - jeśli nadejdzie, czemu wolałbym zapobiec - te wędrówki między wspomnieniami nie służyły żadnemu z nas, podejrzewałem, że w moim przypadku część winy ponosiła zwyczajna dezorientacja, lecz dla Prudence musiało być to znacznie, znacznie gorsze, bo każda kolejna zdawała się odkrywać przed nami coś, czego moja żona zdecydowanie nie zamierzała mi pokazywać podczas zwyczajnego popołudnia spędzonego na zakupach. Mimo wszystko spróbowała jeszcze raz nawiązać kontakt z małą, która z pewnością miała z tym coś wspólnego, „te jej zapałki”…
Zdążyłem pomyśleć, że zaczynałem mieć serdecznie dość tego cholernego pudełka, zanim ból przeszył mi skronie i wszystko ponownie się zmieniło.
„Szpital Świętego Munga”, nigdy nie lubiłem w nim przebywać, zawsze źle mi się kojarzył i to nie tylko ze względu na przeznaczenie, któremu służyły takie miejsca, lecz rozpoznałem wysokie okna, charakterystyczne wyposażenie sali i zimowe światło wpadające do środka. Niewiele się tu zmieniło przez lata, może tylko pogoda była zupełnie inna, za szybami sypał śnieg, gdzieś na zewnątrz migotały świąteczne dekoracje, miasto zostało obsypane milionami skrzących się śnieżnych drobinek i tysiącami światełek, w pomieszczeniu panował jednak ten szczególny rodzaj napięcia, który znałem zbyt dobrze z własnej pracy.
Nigdy nie posiadłem wglądu w meandry przeszkolenia medycznego, nie odbyłem kursów leczniczych, zazwyczaj kierowałem się improwizacją na podstawie wcześniejszych doświadczeń i brutalnej logiki, ale potrafiłem rozpoznać moment, w którym wysiłek przestawał przynosić jakiekolwiek rezultaty, bo widziałem to już wcześniej, może nawet zbyt wiele razy jak na kogoś w moim wieku, widziałem ludzi, którzy robili wszystko, co mogli i nadal musieli patrzeć na życie wymykające im się spod rąk, widziałem trupy jeszcze chwilę wcześniej będące czyimiś bliskimi, widziałem śmiertelne rany i światło gasnące w cudzych oczach. Nie było w tym niczyjej winy, żadnego zaniedbania, czasami po prostu nie zostawało nic, co można było zrobić. Nie musiałem też znać się na uzdrowicielstwie, żeby rozpoznać determinację widniejącą w wyrazie twarzy i w postawie kogoś, kto nie zamierzał odpuścić, nawet kiedy sytuacja wyglądała beznadziejnie. Nie wiedziałem, co dokładnie przydarzyło się Liamowi, ale widziałem jego ciało, widziałem działania Prue i sposób, w jaki próbowała przywrócić mu życie. Nie było w tym nic, co pozwalałoby komukolwiek oskarżać ją o zaniedbanie. Jej narzeczony odszedł, została sama, ale czy tak naprawdę już wcześniej taka nie była… Mogłem nie być poetą, nie doceniałem melodramatów, nie doszukiwałem się znaczeń i metafor, nie szukałem znaczeń we wszechświecie, lecz trudno było nie dostrzec, iż zarówno wcześniej, jak i w tej chwili, podejmowała samotną walkę o tę relację…
Tymczasem do sali wpadł jakiś mężczyzna, przepchnął ją, zanim zdążyłem zarejestrować, co właściwie zamierzał zrobić, po czym rzucił się do łóżka, pochyliwszy się nad martwym Liamem, płacząc z taką rozpaczą, że można było pomyśleć, iż cały świat właśnie się skończył. Mogłem nawet zrozumieć, że widok martwego, prawdopodobnie jego przyjaciela lub członka rodziny, odebrał mu zdolność racjonalnego myślenia - naprawdę - wszystko to jednak przestało mieć znaczenie, kiedy odwrócił się w stronę jedynej osoby, która próbowała utrzymać śmiertelnie rannego przy resztkach życia…
Pierwsze oskarżenie sprawiło, że zesztywniałem, nadmiernie wyprostowawszy plecy. Drugie wywołało we mnie coś znacznie gorszego od fizycznego dyskomfortu spowodowanego moim własnym gestem. Wyobraziłem sobie, jak chwytam go za przód ubrania, przyciskam go do ściany i pozwalam mu przekonać się, jak niewiele trzeba, żeby samemu znaleźć się po drugiej stronie - miałem ochotę złapać go za kark i z całą dostępną mi siłą wbić mu twarz w ścianę, najlepiej kilka razy, żeby później miesiącami mógł przypominać sobie każde wypowiedziane słowo przy okazji jedzenia papki przez brakujące zęby. Nie byłoby żadnych wyszukanych zaklęć ani długich przemówień, zwyczajnie rozbiłbym mu gębę, a później sprawdziłbym, czy nadal miałby tyle do powiedzenia na temat cudzej bezradności. Byłem jednak wyłącznie obserwatorem, intruzem w cudzym wspomnieniu, ta świadomość zaczynała doprowadzać mnie do szału - zacisnąłem palce na dłoni Prue, tym razem mocniej niż wcześniej, nie reflektując się, że to zrobiłem - nie mogliśmy ingerować w wydarzenia, które już się dokonały, lecz ta świadomość wcale nie pomagała mi utrzymać nerwów na wodzy. Nie potrafiłem też zrozumieć, dlaczego nikt nie pojawił się w sali, dlaczego nie było tam nikogo, kto przerwałby tę scenę, zanim mężczyzna zdążył ją popchnąć. „To powinna była być poważna placówka, do kurwy nędzy!” Już sam fakt, iż ktoś wdarł się na salę, nie wzbudziwszy reakcji ochrony, świadczył o tym, ile warte było to miejsce.
Nie widziałem w niej kobiety, którą znałem, widziałem uzdrowicielkę po nieudanej próbie ratowania pacjenta, która została sama z cudzym gniewem, zanim zdążyła w ogóle zrozumieć własną stratę. Słuchałem, jak ten skurwiel nazywał ją morderczynią, jak wypominał jej zmarnowane lata Liama, jak groził zniszczeniem jej życia, podczas gdy ona cofała się pod ścianę, nie próbując nawet odpowiedzieć, lecz najgorsze było chyba to, że ten chuj najwyraźniej uznał jej milczenie za przyzwolenie, i choć nie znałem wszystkich szczegółów ich relacji, zaczynałem rozumieć, dlaczego wcześniejsze wspomnienia wyglądały tak, jak wyglądały. „Kto z kim przystawał”… Tamta młoda kobieta w atelier, broniąca zachowań, które nie zasługiwały na akceptację, ten człowiek tutaj - Liam nie musiał już niczego robić, zostawił po sobie wystarczająco dużo szkód, żeby inni mogli kontynuować jego pracę.
- Ty pieldolony skulwysynu. - Wycedziłem przez zęby, prawie z sykiem, nie wiedziałem, czy Prue mnie usłyszała, nie zależało mi na tym szczególnie. Miałem już za sobą wystarczająco wiele sytuacji, w których musiałem pilnować własnego temperamentu, ale akurat ta nie budziła we mnie najmniejszej ochoty do zachowania ogłady. W głowie zaczęły mi się układać scenariusze, każdy kolejny mniej przyjemny od poprzedniego, wystarczyłoby mi jedno spotkanie z tym typem w rzeczywistości, żebym mógł sprawdzić, czy nadal potrafił tak swobodnie rzucać oskarżeniami, kiedy ktoś kilkukrotnie większy od niego stał przed nim i nie zamierzał cofnąć się pod ścianę. Nie powiedziałem jednak Prue, co chodziło mi po głowie, nie teraz, nie potrzebowała kolejnej osoby, która zamierzała urządzać jej życie według własnych wyobrażeń, nawet jeśli tym razem miałem wyjątkowo dobre powody, żeby nie pytać o przyzwojenie. Zamiast tego przesunąłem dłoń na jej plecy i przyciągnąłem ją nieznacznie do siebie, nadal z zesztywniałą twarzą i zaciśniętymi dłońmi obserwując scenę. Stał tak blisko niej, miał okazję jej dotknąć, podczas gdy ona nie zrobiła nic, żeby się bronić… Oczywiście rozumiałem, że była wtedy w pracy, że właśnie straciła narzeczonego, i że prawdopodobnie nie miała nawet czasu przetworzyć tego, co się wydarzyło, mimo wszystko wszystko we mnie domagało się akcji, której nie mogłem podjąć. Zacisnąłem szczękę tak mocno, że poczułem napięcie promieniujące aż do skroni, podobne temu, które pojawiło się, nim daliśmy się zabrać w podróż pełną mrocznych duchów, akurat odpowiednią klimatowi nadciągającego Samhain. Nieświadomie potarłem wolną dłonią napięty kark i wypuściłem powietrze przez nos, rozprostowałem palce, tylko po to, żeby po chwili ponownie je zwinąć. Przeniosłem ciężar ciała na jedną nogę, zrobiłem pół kroku w przód, ale zatrzymałem się, czując przy boku obecność Prue - spojrzałem na nią kątem oka, przełknąłem ślinę i dopiero wtedy zmusiłem się do rozluźnienia szczęki - nie pomagało, miałem ochotę rozszarpać drania, by nie zostało z niego nic, prócz krwawej miazgi na i tak splamionej krwią podłodze. Nie mogłem tego zrobić, oczywiście, lecz nie przestawałem o tym myśleć, jak gdybym mógł samą siłą woli sprawić, iż dopadłaby go brutalna pięść sprawiedliwości, której nigdy tu przecież nie było.
Ratunek nie nadszedł. Koleś cofnął się wreszcie, wypluwając z siebie ostatnie obelgi, po czym wyszedł z sali, zostawiając młodszą Prudence przy ścianie. Przesunąłem całkowicie nienawistnym spojrzeniem po jego sylwetce, zanim zniknął całkowicie z pola widzenia, dopiero wtedy odetchnąłem, choć trudno było nazwać to „uspokojeniem się” - stałem nieruchomo, zesztywniały i spięty, patrząc na drzwi, za którymi zniknął.
- Kto to był? - Zrobiłem krótką pauzę, mój głos zabrzmiał znacznie ostrzej, niż zamierzałem. Nie spuszczałem wzroku drzwi, nie zamierzałem udawać, że nie zrobiło na mnie żadnego wrażenia. - Ten śmieć. Kto to, do kulwy, był? - Spróbowałem rozluźnić szczękę, z marnym skutkiem. Coś mi mówiło, że widziałem go wcześniej, może na którymś ze zleceń, może wśród ludzi, z którymi przyszło mi kiedyś załatwiać interesy, nie potrafiłem jeszcze wskazać, gdzie dokładnie przecięły się nasze drogi. Próbowałem przypomnieć sobie, skąd znałem tę twarz, bo zdecydowanie ją znałem, nie potrafiłem jeszcze umiejscowić jej w pamięci, ale coś w jego rysach, w sposobie poruszania się, w głosie, który przed chwilą słyszałem, wywołało we mnie bardzo konkretne skojarzenie i zamierzałem bardzo dokładnie odświeżyć sobie pamięć. Niektóre rachunki nie traciły ważności, nigdy, nie chodziło wyłącznie o to, co powiedział Prudence w chwili, kiedy była sama, zmęczona i bezbronna - chodziło o sposób, w jaki ją potraktował, o godną psychola łatwość, z jaką uznał, że mógł ją przepychać, zastraszać i obarczać winą za śmierć człowieka, którego nie dało się uratować. Widziałem już wystarczająco dużo śmierci, żeby wiedzieć, że czasem nikt nie był w stanie niczego zrobić, widziałem też wystarczająco wielu ludzi, którzy po stracie szukali kogoś, kogo mogliby obwinić, bo łatwiej było nienawidzić żywego niż pogodzić się z martwym, ale ten tutaj posunął się znacznie dalej, przekroczył nieprzekraczalną granicę…
Zdążyłem pomyśleć, że zaczynałem mieć serdecznie dość tego cholernego pudełka, zanim ból przeszył mi skronie i wszystko ponownie się zmieniło.
„Szpital Świętego Munga”, nigdy nie lubiłem w nim przebywać, zawsze źle mi się kojarzył i to nie tylko ze względu na przeznaczenie, któremu służyły takie miejsca, lecz rozpoznałem wysokie okna, charakterystyczne wyposażenie sali i zimowe światło wpadające do środka. Niewiele się tu zmieniło przez lata, może tylko pogoda była zupełnie inna, za szybami sypał śnieg, gdzieś na zewnątrz migotały świąteczne dekoracje, miasto zostało obsypane milionami skrzących się śnieżnych drobinek i tysiącami światełek, w pomieszczeniu panował jednak ten szczególny rodzaj napięcia, który znałem zbyt dobrze z własnej pracy.
Nigdy nie posiadłem wglądu w meandry przeszkolenia medycznego, nie odbyłem kursów leczniczych, zazwyczaj kierowałem się improwizacją na podstawie wcześniejszych doświadczeń i brutalnej logiki, ale potrafiłem rozpoznać moment, w którym wysiłek przestawał przynosić jakiekolwiek rezultaty, bo widziałem to już wcześniej, może nawet zbyt wiele razy jak na kogoś w moim wieku, widziałem ludzi, którzy robili wszystko, co mogli i nadal musieli patrzeć na życie wymykające im się spod rąk, widziałem trupy jeszcze chwilę wcześniej będące czyimiś bliskimi, widziałem śmiertelne rany i światło gasnące w cudzych oczach. Nie było w tym niczyjej winy, żadnego zaniedbania, czasami po prostu nie zostawało nic, co można było zrobić. Nie musiałem też znać się na uzdrowicielstwie, żeby rozpoznać determinację widniejącą w wyrazie twarzy i w postawie kogoś, kto nie zamierzał odpuścić, nawet kiedy sytuacja wyglądała beznadziejnie. Nie wiedziałem, co dokładnie przydarzyło się Liamowi, ale widziałem jego ciało, widziałem działania Prue i sposób, w jaki próbowała przywrócić mu życie. Nie było w tym nic, co pozwalałoby komukolwiek oskarżać ją o zaniedbanie. Jej narzeczony odszedł, została sama, ale czy tak naprawdę już wcześniej taka nie była… Mogłem nie być poetą, nie doceniałem melodramatów, nie doszukiwałem się znaczeń i metafor, nie szukałem znaczeń we wszechświecie, lecz trudno było nie dostrzec, iż zarówno wcześniej, jak i w tej chwili, podejmowała samotną walkę o tę relację…
Tymczasem do sali wpadł jakiś mężczyzna, przepchnął ją, zanim zdążyłem zarejestrować, co właściwie zamierzał zrobić, po czym rzucił się do łóżka, pochyliwszy się nad martwym Liamem, płacząc z taką rozpaczą, że można było pomyśleć, iż cały świat właśnie się skończył. Mogłem nawet zrozumieć, że widok martwego, prawdopodobnie jego przyjaciela lub członka rodziny, odebrał mu zdolność racjonalnego myślenia - naprawdę - wszystko to jednak przestało mieć znaczenie, kiedy odwrócił się w stronę jedynej osoby, która próbowała utrzymać śmiertelnie rannego przy resztkach życia…
Pierwsze oskarżenie sprawiło, że zesztywniałem, nadmiernie wyprostowawszy plecy. Drugie wywołało we mnie coś znacznie gorszego od fizycznego dyskomfortu spowodowanego moim własnym gestem. Wyobraziłem sobie, jak chwytam go za przód ubrania, przyciskam go do ściany i pozwalam mu przekonać się, jak niewiele trzeba, żeby samemu znaleźć się po drugiej stronie - miałem ochotę złapać go za kark i z całą dostępną mi siłą wbić mu twarz w ścianę, najlepiej kilka razy, żeby później miesiącami mógł przypominać sobie każde wypowiedziane słowo przy okazji jedzenia papki przez brakujące zęby. Nie byłoby żadnych wyszukanych zaklęć ani długich przemówień, zwyczajnie rozbiłbym mu gębę, a później sprawdziłbym, czy nadal miałby tyle do powiedzenia na temat cudzej bezradności. Byłem jednak wyłącznie obserwatorem, intruzem w cudzym wspomnieniu, ta świadomość zaczynała doprowadzać mnie do szału - zacisnąłem palce na dłoni Prue, tym razem mocniej niż wcześniej, nie reflektując się, że to zrobiłem - nie mogliśmy ingerować w wydarzenia, które już się dokonały, lecz ta świadomość wcale nie pomagała mi utrzymać nerwów na wodzy. Nie potrafiłem też zrozumieć, dlaczego nikt nie pojawił się w sali, dlaczego nie było tam nikogo, kto przerwałby tę scenę, zanim mężczyzna zdążył ją popchnąć. „To powinna była być poważna placówka, do kurwy nędzy!” Już sam fakt, iż ktoś wdarł się na salę, nie wzbudziwszy reakcji ochrony, świadczył o tym, ile warte było to miejsce.
Nie widziałem w niej kobiety, którą znałem, widziałem uzdrowicielkę po nieudanej próbie ratowania pacjenta, która została sama z cudzym gniewem, zanim zdążyła w ogóle zrozumieć własną stratę. Słuchałem, jak ten skurwiel nazywał ją morderczynią, jak wypominał jej zmarnowane lata Liama, jak groził zniszczeniem jej życia, podczas gdy ona cofała się pod ścianę, nie próbując nawet odpowiedzieć, lecz najgorsze było chyba to, że ten chuj najwyraźniej uznał jej milczenie za przyzwolenie, i choć nie znałem wszystkich szczegółów ich relacji, zaczynałem rozumieć, dlaczego wcześniejsze wspomnienia wyglądały tak, jak wyglądały. „Kto z kim przystawał”… Tamta młoda kobieta w atelier, broniąca zachowań, które nie zasługiwały na akceptację, ten człowiek tutaj - Liam nie musiał już niczego robić, zostawił po sobie wystarczająco dużo szkód, żeby inni mogli kontynuować jego pracę.
- Ty pieldolony skulwysynu. - Wycedziłem przez zęby, prawie z sykiem, nie wiedziałem, czy Prue mnie usłyszała, nie zależało mi na tym szczególnie. Miałem już za sobą wystarczająco wiele sytuacji, w których musiałem pilnować własnego temperamentu, ale akurat ta nie budziła we mnie najmniejszej ochoty do zachowania ogłady. W głowie zaczęły mi się układać scenariusze, każdy kolejny mniej przyjemny od poprzedniego, wystarczyłoby mi jedno spotkanie z tym typem w rzeczywistości, żebym mógł sprawdzić, czy nadal potrafił tak swobodnie rzucać oskarżeniami, kiedy ktoś kilkukrotnie większy od niego stał przed nim i nie zamierzał cofnąć się pod ścianę. Nie powiedziałem jednak Prue, co chodziło mi po głowie, nie teraz, nie potrzebowała kolejnej osoby, która zamierzała urządzać jej życie według własnych wyobrażeń, nawet jeśli tym razem miałem wyjątkowo dobre powody, żeby nie pytać o przyzwojenie. Zamiast tego przesunąłem dłoń na jej plecy i przyciągnąłem ją nieznacznie do siebie, nadal z zesztywniałą twarzą i zaciśniętymi dłońmi obserwując scenę. Stał tak blisko niej, miał okazję jej dotknąć, podczas gdy ona nie zrobiła nic, żeby się bronić… Oczywiście rozumiałem, że była wtedy w pracy, że właśnie straciła narzeczonego, i że prawdopodobnie nie miała nawet czasu przetworzyć tego, co się wydarzyło, mimo wszystko wszystko we mnie domagało się akcji, której nie mogłem podjąć. Zacisnąłem szczękę tak mocno, że poczułem napięcie promieniujące aż do skroni, podobne temu, które pojawiło się, nim daliśmy się zabrać w podróż pełną mrocznych duchów, akurat odpowiednią klimatowi nadciągającego Samhain. Nieświadomie potarłem wolną dłonią napięty kark i wypuściłem powietrze przez nos, rozprostowałem palce, tylko po to, żeby po chwili ponownie je zwinąć. Przeniosłem ciężar ciała na jedną nogę, zrobiłem pół kroku w przód, ale zatrzymałem się, czując przy boku obecność Prue - spojrzałem na nią kątem oka, przełknąłem ślinę i dopiero wtedy zmusiłem się do rozluźnienia szczęki - nie pomagało, miałem ochotę rozszarpać drania, by nie zostało z niego nic, prócz krwawej miazgi na i tak splamionej krwią podłodze. Nie mogłem tego zrobić, oczywiście, lecz nie przestawałem o tym myśleć, jak gdybym mógł samą siłą woli sprawić, iż dopadłaby go brutalna pięść sprawiedliwości, której nigdy tu przecież nie było.
Ratunek nie nadszedł. Koleś cofnął się wreszcie, wypluwając z siebie ostatnie obelgi, po czym wyszedł z sali, zostawiając młodszą Prudence przy ścianie. Przesunąłem całkowicie nienawistnym spojrzeniem po jego sylwetce, zanim zniknął całkowicie z pola widzenia, dopiero wtedy odetchnąłem, choć trudno było nazwać to „uspokojeniem się” - stałem nieruchomo, zesztywniały i spięty, patrząc na drzwi, za którymi zniknął.
- Kto to był? - Zrobiłem krótką pauzę, mój głos zabrzmiał znacznie ostrzej, niż zamierzałem. Nie spuszczałem wzroku drzwi, nie zamierzałem udawać, że nie zrobiło na mnie żadnego wrażenia. - Ten śmieć. Kto to, do kulwy, był? - Spróbowałem rozluźnić szczękę, z marnym skutkiem. Coś mi mówiło, że widziałem go wcześniej, może na którymś ze zleceń, może wśród ludzi, z którymi przyszło mi kiedyś załatwiać interesy, nie potrafiłem jeszcze wskazać, gdzie dokładnie przecięły się nasze drogi. Próbowałem przypomnieć sobie, skąd znałem tę twarz, bo zdecydowanie ją znałem, nie potrafiłem jeszcze umiejscowić jej w pamięci, ale coś w jego rysach, w sposobie poruszania się, w głosie, który przed chwilą słyszałem, wywołało we mnie bardzo konkretne skojarzenie i zamierzałem bardzo dokładnie odświeżyć sobie pamięć. Niektóre rachunki nie traciły ważności, nigdy, nie chodziło wyłącznie o to, co powiedział Prudence w chwili, kiedy była sama, zmęczona i bezbronna - chodziło o sposób, w jaki ją potraktował, o godną psychola łatwość, z jaką uznał, że mógł ją przepychać, zastraszać i obarczać winą za śmierć człowieka, którego nie dało się uratować. Widziałem już wystarczająco dużo śmierci, żeby wiedzieć, że czasem nikt nie był w stanie niczego zrobić, widziałem też wystarczająco wielu ludzi, którzy po stracie szukali kogoś, kogo mogliby obwinić, bo łatwiej było nienawidzić żywego niż pogodzić się z martwym, ale ten tutaj posunął się znacznie dalej, przekroczył nieprzekraczalną granicę…
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)