11.11.2026, 00:38 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.11.2026, 15:34 przez Lucy Rosewood.)
– No tak nie znasz Gabriela – mruknęła pod nosem. Wspomniany wampir miał tak niesamowitą łatwość zaklimatyzowania się w Londynie do tego stopnia, że Lucy zapominała, że nie każdy może go przecież kojarzyć. – Inny wampir. Mój obecny partner w agencji detektywistycznej. Ciemny blond. Niebieskie oczy. Wysoki. Dużo gada i to z francuskim akcentem, chociaż jestem prawie pewna, że to drugie robi tylko na pokaz.
Niestety nie był to dobry moment na rozmowe o Gabrielu. W ogóle nie był to dobry moment na rozmowę o czymkolwiek innym, niż tym jak rozprawić się z nękającym Helloise szkodnikiem. Ewentualnie na temat tego jak zabić samą czarownicę.
– Naturalnie – powiedziała, jakby to że mogła z dobroci serca zabić Helloise było najoczywistrzą oczywistością. – Naprawdę nie wiem jakie są twoje założenia na mój temat, ale przecież lubię cię na tyle, aby ci pomóc i skręcić ci we śnie kark. Niepokoi mnie tylko to, że jeśli to jakaś klątwa, to mogłabyś się jednak już nie obudzić. Może jednak to jego powinnam zabić? Jeśli przez to rzeczywiście umrze to przecież niczego mi nie udowodnią.
Wpierw trzeba było jednak przetestować nieco inne metody wybudzenia Heloise, które… Chyba nie zadziałały tak jak zaplanowała, ale na pewno wywołały zaskoczenie.
– Twoja matka – powtórzyła powoli, nie wiedząc czy powinna dalej w to brnąć, czy jednak odpuścić. – Miała romans z… Oh nie ważne. Myślałam, że może zszokuje cię to na tyle, że się obudzisz, ale nie zadziałało. Naprawdę! – prychnęła. – Nie lubię tego mówić, ale za moich czasów taka wiadomość byłaby bardziej szokująca!
I to oczywiście właśnie w tym momencie złośliwy zbieg okoliczności sprawił, że mimo usilnych prób to nie Helloise się wybudziła. Nagle wiatr stał się jeszcze silniejszy. Lucy obróciła się w jego stronę, jakby oczekując że przyniesie on ze sobs mordercę. Ruchem dłoni wskazała, aby czarownica została na swoim miejscu, a sama zrobiła krok i…
Spadła w prowadzącą prosto do swojego łóżka nicość, budząc się z tego dziwnego snu zastanawiając się tylko czy i Helloise się wybudziła, czy koszmar dręczy ją dalej.
Niestety nie był to dobry moment na rozmowe o Gabrielu. W ogóle nie był to dobry moment na rozmowę o czymkolwiek innym, niż tym jak rozprawić się z nękającym Helloise szkodnikiem. Ewentualnie na temat tego jak zabić samą czarownicę.
– Naturalnie – powiedziała, jakby to że mogła z dobroci serca zabić Helloise było najoczywistrzą oczywistością. – Naprawdę nie wiem jakie są twoje założenia na mój temat, ale przecież lubię cię na tyle, aby ci pomóc i skręcić ci we śnie kark. Niepokoi mnie tylko to, że jeśli to jakaś klątwa, to mogłabyś się jednak już nie obudzić. Może jednak to jego powinnam zabić? Jeśli przez to rzeczywiście umrze to przecież niczego mi nie udowodnią.
Wpierw trzeba było jednak przetestować nieco inne metody wybudzenia Heloise, które… Chyba nie zadziałały tak jak zaplanowała, ale na pewno wywołały zaskoczenie.
– Twoja matka – powtórzyła powoli, nie wiedząc czy powinna dalej w to brnąć, czy jednak odpuścić. – Miała romans z… Oh nie ważne. Myślałam, że może zszokuje cię to na tyle, że się obudzisz, ale nie zadziałało. Naprawdę! – prychnęła. – Nie lubię tego mówić, ale za moich czasów taka wiadomość byłaby bardziej szokująca!
I to oczywiście właśnie w tym momencie złośliwy zbieg okoliczności sprawił, że mimo usilnych prób to nie Helloise się wybudziła. Nagle wiatr stał się jeszcze silniejszy. Lucy obróciła się w jego stronę, jakby oczekując że przyniesie on ze sobs mordercę. Ruchem dłoni wskazała, aby czarownica została na swoim miejscu, a sama zrobiła krok i…
Spadła w prowadzącą prosto do swojego łóżka nicość, budząc się z tego dziwnego snu zastanawiając się tylko czy i Helloise się wybudziła, czy koszmar dręczy ją dalej.
Koniec sesji