Wiadomości w tym wątku

Benjy Fenwick · Wczoraj, 01:48 ✶

Dziewczynka zniknęła równie niespodziewanie, jak się pojawiła, pozostawiając po sobie jedynie kilka wypalonych zapałek i wyjątkowo nieprzyjemne poczucie, że tego popołudnia zanurzyliśmy się w czymś, co było w stanie pozostawić po sobie znacznie więcej, aniżeli wyłącznie chłód nadciągającej długiej, spędzonej osobno nocy. Nie było żadnego kolejnego błysku zapałki, zawrotów głowy ani gwałtownego szarpnięcia naderwanej tkaniny rzeczywistości. Miałem wrażenie, iż jej nagłe rozpłynięcie się w mroźnym powietrzu, zanim powróciliśmy do świadomości tego, co działo się dookoła, nie było ponadto ostatnią chwilą, w której mieliśmy mieć z nią do czynienia, i że jeszcze nie powiedziała nam ostatniego słowa, jednocześnie nie powiedziawszy przecież nic. Nie zamierzałem jednak spędzać reszty popołudnia na wypatrywaniu jej w każdym ciemniejszym zaułku Pokątnej, mieliśmy przecież zakupy do zrobienia, Prue miała swoją listę w głowie i na papierze, szerokie kompetencje i doświadczenie, ja miałem pieniądze, które miały zostać zamienione na całkiem pokaźną kolekcję buteleczek, słoiczków i innych medycznych drobiazgów. Początkowo zakładałem, że cała sprawa miała nam zająć najwyżej kilkanaście minut - wystarczyło wejść, przekazać spis, odebrać zamówienie, może samemu je sobie skompletować, zważywszy na element uzdrowicielski i rodzinny, następnie wrócić na ulicę - jakże byłem naiwny…
Samo przekroczenie progu wyludnionego lokalu wystarczyło, żebyśmy zostali dostrzeżeni i przejęci przez ciotkę Prue, która bez chwili zastanowienia uznała naszą wizytę za doskonałą okazję do nadrobienia wszystkich zaległości towarzyskich - zaczęło się od zwyczajowego powitania, przedstawienia mnie tej części rodziny, kilku pytań o zdrowie i krótkiej uwagi na temat pogody, skończyło się zaś na zapleczu, gdzie zostaliśmy poczęstowani herbatą i wysłuchaliśmy zbioru historii z kilku ostatnich miesięcy - próbowałem kilka razy naprowadzić rozmowę na medykamenty do zakupienia, ale moje starania nie przyniosły szczególnie imponujących rezultatów. Emmaline miała wyjątkowy talent do prowadzenia kilku rozmów jednocześnie, całkiem podobny do swojej siostry, przy czym każda z nich wymagała od słuchacza pełnego zaangażowania, najlepiej potwierdzanego regularnym kiwaniem głową. Posiadała ponadto własną koncepcję tego, jak powinno wyglądać udane spotkanie rodzinne, zwłaszcza zapoznawcze, zdecydowanie nie przewidywała w niej możliwości szybkiego opuszczenia lokalu. W pewnym momencie przestałem nawet udawać, że byłem w stanie kontrolować sytuację, tylko oparłem się wygodniej o zbyt mały na mnie fotel, przyjąłem kolejną filiżankę „czegoś na wzmocnienie”, czemu towarzyszyło dziwnie porozumiewawcze spojrzenie w kierunku mojej żony, o które wolałem nie pytać, i pozwoliłem jej mówić, od czasu do czasu wtrącając coś na tyle zaangażowanego, żeby nie urazić kobiety, ale też nie na tyle zachęcającego, żeby otworzyć kolejny rozdział opowieści dziwnych treści.
Gdy wyszliśmy na zewnątrz, ulica przygasła, zmierzch powoli rozlewał się nad dachami stolicy, a wiatr towarzyszący nam wcześniej podczas spaceru zdążył ustąpić miejsca wilgotnemu chłodowi gęstej, londyńskiej mgły i dźwiękom wody obijającej się o betonowe nabrzeże rzeki. Spojrzałem na niebo, na którym ostatnie światło dnia mieszało się z mrokiem nadciągającego wieczoru, po czym zerknąłem na zegarek - było później, niż początkowo zakładałem, Prue niedługo zaczynała pracę - całe szczęście, że przynajmniej udało nam się kupić wszystko z listy, nawet jeśli po drodze zdążyłem zapomnieć, po co właściwie przyszliśmy do Sproutów. Ruszyłem obok żony, przejmując od niej większość zakupów, żeby nie musiała nieść wszystkiego sama. Dopiero teraz, kiedy nie musieliśmy już odpowiadać na pytania jej ciotki ani pilnować, żeby nie zapomnieć kolejnego specyfiku, mogłem pozwolić sobie na powrót myślami do tego, co zobaczyliśmy wcześniej - nie było to szczególnie przyjemne zajęcie - wspomnienie z atelier nadal siedziało mi gdzieś z tyłu głowy, podobnie jak widok mieszkania przy Horyzontalnej, notatnika rzuconego o ścianę i Necro, któremu powierzała wszystkie swoje obawy. Co kilka kroków wracałem jednak myślami do Munga, do tamtej sali, śniegu na parapecie, świątecznych świateł za oknem i mężczyzny, który uznał, że miał prawo obarczyć Bletchley odpowiedzialnością za śmierć pacjenta. Widziałem już wcześniej, jak Prue radziła sobie z trudnymi sytuacjami - potrafiła zachować zimną krew, kiedy inni tracili głowę - wiedziałem ponadto, że jej praca wymagała od niej odporności, której większość ludzi nie potrafiłaby sobie nawet wyobrazić, ale tamten obraz pokazywał coś zupełnie innego. Nie uzdrowicielkę przyzwyczajoną do brutalnego biegu koła życia, tylko młodą kobietę, która po wykonaniu swojej pracy została jeszcze zmuszona do zniesienia cudzej rozpaczy, agresji i gróźb. Nie miała wtedy nikogo, kto stanąłby między nią a tamtym człowiekiem, nie mogłem przestać zastanawiać się, czy później rzeczywiście poniósł jakiekolwiek konsekwencje - czy ktoś dowiedział się o jego zachowaniu, czy Prue musiała wrócić do pracy następnego dnia i udawać, że nic się nie wydarzyło. Znałem ją wystarczająco dobrze, żeby podejrzewać, że mogła przemilczeć całą sprawę, uznając, że nie warto było robić zamieszania - ta myśl wyjątkowo mi się nie podobała, lecz jednocześnie nie chciałem wracać do tamtego wspomnienia w sposób, który zmusiłby ją do ponownego przeżywania wszystkiego jeszcze dziś, szczególnie przed rozpoczęciem dyżuru. Z drugiej strony nie zamierzałem również udawać, że niczego nie widziałem.
- Wiem, sze zalas zaczynasz plasę, więc nie będę cię zatszymywał. - Zacząłem, gdy znaleźliśmy się praktycznie przed budynkiem Ministerstwa, tym razem niemal u progu miejsca, w którym obiecałem sobie nie bywać, lecz okoliczności wymagały zmiany podobnych założeń, nie dyskutowałem z tym. Przeniosłem na nią wzrok, szukając w jej twarzy oznak zmęczenia po całym dniu, po czym potarłem kciukiem grzbiet jej dłoni i na powrót wbiłem wzrok w światła miasta. Wieczór zawsze miał w sobie coś, co skłaniało mnie do wracania myślami do dawnych wydarzeń, szczególnie kiedy zbliżała się zima. Nie bardzo wiedziałem, co zrobić z tym wszystkim, co zobaczyliśmy, mogłem przeklinać Liama, mogłem fantazjować o tym, co zrobiłbym Ronaldowi, gdybym kiedykolwiek spotkał go na swojej drodze, ale żadna z tych ucieczek dla myśli nie zmieniała faktu, że Prue musiała kiedyś przez to przejść. Zwykle potrafiłem zagadać niemal każdą niewygodną sytuację, obrócić coś w żart albo znaleźć odpowiednio złośliwy komentarz, który pozwalał mi uniknąć przyznania, że coś naprawdę mnie dotknęło, ale nie teraz.
- Tylko…
Przypomniałem sobie zimowe popołudnia w Hogwarcie, śnieg na błoniach, zmarznięte palce i nasze dziecięce przekonanie, że wszystko dało się załatwić, jeśli tylko wystarczająco mocno się uprzemy. Nie pamiętałem już dokładnych słów, ale pamiętałem samą obietnicę, bo wtedy wydawała mi się czymś zupełnie naturalnym - nie wiedziałem, że przyjdzie taki moment, kiedy będzie siedziała samotnie w mieszkaniu, zastanawiając się, czy powinna poślubić mężczyznę, który odbierał jej kolejne części własnego życia, nie wiedziałem też, że kiedyś znajdzie się w szpitalnej sali, oskarżana o coś, czemu nie była winna.
- Pszeplasam cię, Sunny. Wiem, sze jusz to mówiłem, ale chyba dopielo dzisiaj zlosumiałem, za co jeszcze powinienem był cię pszeplosiś. - Odruchowo uniosłem dłoń, by powstrzymać ją przed komentarzem, jeszcze nie w tej chwili. - Wiem, sze nie mogę naplawiś tamtych dni. Sze „było minęło” Nie będę tesz udawał, sze sama moja obecność mogłaby wszystko zmieniś. Nie jestem asz tak aloganski. - Uniosłem kącik ust, szyderczo w stosunku do osoby, którą wtedy byłem, a której zachowania sam nie potrafiłbym przewidzieć, nawet jeśli chciałbym móc powiedzieć, że nawet w najbardziej skomplikowanym momencie naszej relacji, gdybym tylko wiedział, nawet gdyby kazała mi się wynosić, pewnie i tak siedziałbym pod jej drzwiami, dopóki nie uznałaby, że mogła mnie wpuścić. Nie wiedziałem tego. - Ale chciałem, szebyś wiedziała, sze… Pamiętam, co ci obiecałem i… Sze cholelnie szałuję, sze nie potlafiłem wtedy dotszymaś słowa. Telas jusz nie zamieszam składaś ci obietnic na wylost. - Stwierdziłem powoli, chociaż w pewnym sensie to również była obietnica, tyle że tym razem już dojrzalsza, bardziej świadoma i nie oparta na myśleniu życzeniowym, bez pokrycia. O reszcie mogliśmy porozmawiać rano lub kiedykolwiek by tego chciała.