Wiadomości w tym wątku

Benjy Fenwick · 11 godzin(y) temu ✶

Maszerowałem przed siebie leśną ścieżką, tempem, które uznałem za całkowicie uzasadnione, nawet jeśli idąca za mną Prudence z pewnością miała na ten temat odmienne zdanie, starałem się jednak nie zwracać uwagi na fakt, że od dobrych kilku minut słyszałem za plecami nie tylko dodatkową parę kroków, lecz także stłumione dźwięki świadczące o pojawiającym się zmęczeniu towarzyszącej mi dziewczyny - zwolniłem tylko nieznacznie - po prawdzie mówiąc, sam miałem coraz większą ochotę usiąść na pierwszym napotkanym pniu i zażądać od organizatorów zwrotu pieniędzy, choć, co należało uczciwie przyznać, nie wydałem na tę wyprawę ani knuta. Cały pomysł zresztą zapowiadał się znakomicie, Ellie obiecała zabrać nas na wydarzenie pod Castlehill, miała być przygoda, wakacyjna rozrywka i świstoklik, który oszczędziłby nam konieczności przemierzania wielu mil na własnych nogach od stacji kolejowej na jakieś zadupie w Szkocji.
Co prawda, od samego początku uważałem, że świstokliki były wynalazkiem ludzi, którzy nigdy nie musieli podróżować z cudzą rodziną, niby nie posiadałem nic na poparcie tej tezy, lecz ktoś musiał przecież uznać, że najlepszym sposobem na dotarcie w wybrane miejsce będzie dotknięcie starego czajnika, śmierdzącego buta albo innego niekwestionowalnie pozbawionego wartości przedmiotu, którego pochodzenia lepiej było nie dociekać, po czym pozwolenie mu na poderwanie podróżnych z ziemi i przerzucenie ich kilkadziesiąt lub, przy dobrych wiatrach, kilkaset mil dalej - „magiczne”, oczywiście, „bezpieczne”, niekoniecznie, „odpowiedzialne”, wcale, za to totalnie pasujące do kogoś, kto z zasady nie miewał problemów z czyimikolwiek dziećmi. W przypadku naszej wyprawy dochodził bowiem ten drobny szczegół, mianowicie jedyna dorosła uznała, że cała gromada młodzieży powinna skorzystać z tej atrakcji jednocześnie, wyłącznie pod nadzorem jednej osoby znającej się na mechanice tego typu transportu zbiorowego, co najpewniej oznaczało stłoczenie się wokół świstoklika i pilnowanie, żeby nikt nie puścił go przedwcześnie. „Najpewniej”, bo nie miałem jeszcze okazji posłuchać instruktażu prowadzonego całkiem na żywo…
Wszystko układało się doskonale do chwili, w której okazało się, że Prudence Bletchley miała pilniejsze sprawy na głowie - „coś jej wypadło”, co dokładnie, nie wiedziałem, ponieważ nie uznałem za stosowne prowadzić dochodzenia w sprawie kolejnego nieszczęścia dotykającego najważniejszą osobę w jej własnym otoczeniu - oczywiście, Panna „myślę perspektywicznie, ale nie o tobie” najwidoczniej uznała, że nasze wspólne plany mogły poczekać, chociaż sama nie miała żadnych oporów, żeby wcześniej uczestniczyć w ich ustalaniu. Ellie nie mogła zostać w Londynie, musiała znaleźć się przy miejscu zbiórki, pozostali zaczęli ciągnąć słomki, ja zaś, z jakiegoś ironicznie przewidywalnego trafu losu, wyciągnąłem tę najkrótszą - wciąż podejrzewałem, że ktoś majstrował przy całym zestawie, nawet jeżeli nie miałem żadnych dowodów, które pozwoliłyby mi oskarżyć kogokolwiek bez narażania się na śmieszność.
Słońce przedostawało się przez gęste korony drzew, oświetlając nierówności pod naszymi nogami i plamy wysuszonego błota, które po ostatnich nietypowo wysokich upałach zdążyło stwardnieć na kamień. W dodatku w lesie było duszno, komary najwyraźniej uznały mnie za wyjątkowo atrakcyjny cel, mimo to miałem podwinięte rękawy koszuli, bo inaczej się nie dało, kołnierzyk rozpięty pod szyją wraz z kilkoma dodatkowymi guzikami i zdecydowanie zbyt mało cierpliwości, aby znosić czyjekolwiek jojczenie. Na szczęście, oboje uznaliśmy za zasadne, by tym razem nie wdawać się w żadne dyskusje. Odgarnąłem gałąź czegoś kolczastego, która stanęła mi na drodze, przytrzymałem ją krótko i ruszyłem dalej, nie oglądając się za siebie. Torba Prudence obijała mi się o bok przy każdym większym kroku, ważąc chyba dwa razy więcej od mojej - „co ona tam miała, książki?!” - zabrałem ją bez pytania, kiedy ruszyliśmy, ponieważ uznałem, że skoro już zostałem skazany na rolę towarzysza wycieczki, równie dobrze mogłem wykonywać jednocześnie obowiązki jucznego zwierzęcia, byleby tylko nie spóźnić się na miejsce. Nie zamierzałem jej tego wypominać, „jeszcze”, przesunąłem pasek na ramieniu, poprawiając własny bagaż, po czym zlustrowałem badawczo trasę przed sobą - gdybyśmy mieli szczęście, dotarlibyśmy na miejsce przed zmrokiem, gdybyśmy mieli wyjątkowe szczęście, może nawet nie musiałbym słuchać żadnych uwag dotyczących mojego tempa marszu. Na to ostatnie jednak nie postawiłbym nawet sykla - i to połamanego.