11.11.2026, 22:14 ✶
Jeszcze tylko szybko upewnił się, że materiał jego szaty nie został zbytnio naruszony przez tego… Impertynenta z kopytami zamiast mózgu i już skupił całkowicie swoją uwagę na wieszczce.
Cień spoza morza ponownie wyciągnie dłonie ku Prythianowi
a siedem Dworów stanie na krawędzi rozdarcia,
i ich sztandary ponownie zaczną powiewać przeciw sobie.
No dobrze, możliwe że pomimo grozy całej sytuacji i cienistych dłoni sięgających po Prythian, dyplomata Dworu Nocy zerknął ponownie na swojego poprzedniego rozmówcę. Ale tylko aby upewnić się, że słuchał w mniej dostojnym skupieniu, niż on sam. Pewnie nawet tak naprawdę nie słuchał tylko myślał o jakiś kwiatkach, czy co tam lubili w Dworze Wiosny. Na pewno fae z tych rejonów mieli w sobie mniej skupienia, niż on i jego pobratymcy i…
Tylko ten, który narodził się w Dniu Złączonych Świateł,
w godzinie, gdy noc ustępuje dniowi,
odnajdzie Drogę Ukrytą.
Spojrzenie Jonathana natychmiastowo powróciło do Arcykapłanki. W tym czasie przynajmniej kilka par oczu z tłumu właśnie zerknęło w jego stronę. Serce zabiło mu mocniej. W głowie zaszumiało, ale z całych sił próbował skupić się na dalszych słowach przepowiedni, jak na wzorowego Wybrańca przystało. Słuchał więc dalej powstrzymując wszystkie inne myśli, które właśnie tańczyły walca po jego głowie. Wreszcie wyrocznia umilkła, a on mógł poświęcić te kilka sekund przed katastrofą na zrozumienie tego, co się właśnie stało.
Czy tak naprawdę powinien się dziwić, że chodziło o niego? Oczywiście naturalna skromność kazała mu zaprzeczyć, ale gdyby popatrzeć na to wszystko nieco obiektywniej, to był wręcz idealnym herosem. Przystojny, inteligentny o sercu gotowym do czynów i chociaż kochał życie, to skłamałby gdyby czasem nie fantazjował o pięknym pogrzebie po swojej heroicznej śmierci. Dlatego też, gdy Rhysand zadał swoje pytanie, Jonathan dumnie wypiął pierś, zrobił krok do przodu i…
– To ja – padło nie z jednych, a dwóch ust. Oczy Jonathana spoczęły na drugim fae, a głowa z całych sił próbowała zaprzeczyć temu co właśnie widział. Nie, nie, nie. To nie mogła być prawda. Nie on. Dobrze, niech ktoś jeszcze urodzi się w tym samym dniu, co on, ale niech to nie będzie on.
Po sali rozległ się cichy szmer, który z każdą chwilą stawał się coraz głośniejszy.
No to mamy dwóch – usłyszał gdzieś zza sobą.
Trzeba jakoś wybrać – rzucił ktoś inny.
Niech walczą w pojedynku na śmierć i życie! – rozległ się kobiecy głos.
A Rhysand milczał. I milczał też Jonathan, licząc, że Kapłanka zaraz wyjaśni tę sytuację i powie, że oczywiście chodziło o niego.
Cień spoza morza ponownie wyciągnie dłonie ku Prythianowi
a siedem Dworów stanie na krawędzi rozdarcia,
i ich sztandary ponownie zaczną powiewać przeciw sobie.
No dobrze, możliwe że pomimo grozy całej sytuacji i cienistych dłoni sięgających po Prythian, dyplomata Dworu Nocy zerknął ponownie na swojego poprzedniego rozmówcę. Ale tylko aby upewnić się, że słuchał w mniej dostojnym skupieniu, niż on sam. Pewnie nawet tak naprawdę nie słuchał tylko myślał o jakiś kwiatkach, czy co tam lubili w Dworze Wiosny. Na pewno fae z tych rejonów mieli w sobie mniej skupienia, niż on i jego pobratymcy i…
Tylko ten, który narodził się w Dniu Złączonych Świateł,
w godzinie, gdy noc ustępuje dniowi,
odnajdzie Drogę Ukrytą.
Spojrzenie Jonathana natychmiastowo powróciło do Arcykapłanki. W tym czasie przynajmniej kilka par oczu z tłumu właśnie zerknęło w jego stronę. Serce zabiło mu mocniej. W głowie zaszumiało, ale z całych sił próbował skupić się na dalszych słowach przepowiedni, jak na wzorowego Wybrańca przystało. Słuchał więc dalej powstrzymując wszystkie inne myśli, które właśnie tańczyły walca po jego głowie. Wreszcie wyrocznia umilkła, a on mógł poświęcić te kilka sekund przed katastrofą na zrozumienie tego, co się właśnie stało.
Czy tak naprawdę powinien się dziwić, że chodziło o niego? Oczywiście naturalna skromność kazała mu zaprzeczyć, ale gdyby popatrzeć na to wszystko nieco obiektywniej, to był wręcz idealnym herosem. Przystojny, inteligentny o sercu gotowym do czynów i chociaż kochał życie, to skłamałby gdyby czasem nie fantazjował o pięknym pogrzebie po swojej heroicznej śmierci. Dlatego też, gdy Rhysand zadał swoje pytanie, Jonathan dumnie wypiął pierś, zrobił krok do przodu i…
– To ja – padło nie z jednych, a dwóch ust. Oczy Jonathana spoczęły na drugim fae, a głowa z całych sił próbowała zaprzeczyć temu co właśnie widział. Nie, nie, nie. To nie mogła być prawda. Nie on. Dobrze, niech ktoś jeszcze urodzi się w tym samym dniu, co on, ale niech to nie będzie on.
Po sali rozległ się cichy szmer, który z każdą chwilą stawał się coraz głośniejszy.
No to mamy dwóch – usłyszał gdzieś zza sobą.
Trzeba jakoś wybrać – rzucił ktoś inny.
Niech walczą w pojedynku na śmierć i życie! – rozległ się kobiecy głos.
A Rhysand milczał. I milczał też Jonathan, licząc, że Kapłanka zaraz wyjaśni tę sytuację i powie, że oczywiście chodziło o niego.