Wiadomości w tym wątku

Benjy Fenwick · 1 godzinę temu ✶

Oczywiście, że byłem w stanie przewidzieć odpowiedź Prue, wystarczyło spojrzeć na to, w jaki sposób zmrużyła oczy, żeby wiedzieć, że zamierzała zaprotestować - widziałem po jej twarzy, że zamierzała znaleźć sposób, żeby zdjąć ze mnie odpowiedzialność za coś, co w jej przekonaniu wcale nie należało do mnie. Znałem tę skłonność, potrafiła rozkładać cudze winy na czynniki pierwsze, szukać okoliczności łagodzących i tłumaczyć zachowania innych, nawet jeśli później sama zostawała ze wszystkimi konsekwencjami, tym razem nie zamierzałem jej na to pozwolić, przynajmniej nie bez powiedzenia tego, co chciałem powiedzieć. Uniosłem więc lekko dłoń, prosząc ją gestem, żeby pozwoliła mi dokończyć, bo nie chciałem, żebyśmy po raz kolejny przeszli nad czymś do porządku dziennego tylko dlatego, że oboje mieliśmy swoje sposoby na unikanie niewygodnych rozmów. Nie mogliśmy poprowadzić tu pełnej sekcji wydarzeń z początku spaceru, nie pod Ministerstwem, ale w gruncie rzeczy nie chodziło mi o długie dyskusje, nie o składanie kolejnych wielkich deklaracji ani nie o szukanie winy tam, gdzie jej nie było - ani trochę - resztę mogliśmy zostawić na później, kiedy nie musiała zerkać na zegarek i myśleć o czekających ją obowiązkach. Teraz miałem na myśli właśnie to, co opuściło moje usta - przeprosiny - wiedziałem, że nie mogłem przewidzieć, co wydarzy się w jej życiu, podobnie jak ona nie mogła wiedzieć, jakie decyzje podejmę ja i gdzie mnie one doprowadzą, ale nie zamierzałem też udawać, że przez te wszystkie lata byłem wyłącznie biernym uczestnikiem wydarzeń, które nas od siebie oddalały. Byłem świadomym dzieckiem, później nastolatkiem i dorosłym, odpowiadałem za dokonywane wybory, pełniłem pieczę nad własnymi zobowiązaniami i miałem wystarczająco wiele okazji, żeby postąpić inaczej. Podejmowałem decyzje, które miały znaczenie, wybierałem drogi, czasami właściwie, niekiedy bardzo kiepsko, momentami niemal tragicznie w skutkach, zdecydowanie nie zawsze robiłem przy tym to, co powinienem był zrobić, jeśli byłbym tak innym od własnych krewnych człowiekiem, za jakiego niegdyś za wszelką cenę chciałem się mieć.
- Byliśmy dzieciakami, owszem, ale później tlochę podlośliśmy, plawda? - Spojrzałem na nią z ukosa, z tym rodzajem półuśmiechu, który zwykle pojawiał się u mnie, kiedy próbowałem ukryć coś znacznie mniej przyjemnego, przypominając sobie, ile razy w Hogwarcie potrafiła wytknąć mi brak konsekwencji. Nie miałem wpływu na to, co robił Liam, ale miałem wpływ na to, jak wyglądało moje życie i na to, ile miejsca zostawiłem w nim na tamtą przyjaźń i na złożone obietnice, których nie dopełniłem. Nie mogłem zrzucić wszystkiego na okoliczności, rodzinę czy niefortunny zbieg wydarzeń, były rzeczy, które sam spieprzyłem, nie zamierzałem udawać, że było inaczej.
- Chyba oboje tlochę inaczej wyoblaszaliśmy sobie dolosłość. Ja na pewno. - Przeniosłem wzrok w kierunku wejścia do budynku, za którym czekał ją kolejny dyżur, po czym znów wróciłem wzrokiem do Prue, nie planowałem zbyt długo zatrzymywać jej przed pracą, wiedziałem, że miała swoje obowiązki, ale nie chciałem też puścić jej ręki z poczuciem, że ta rozmowa była kolejną sprawą, którą należało odłożyć na „później”, które być może nigdy by nie nadeszło, bo w naszym życiu naprawdę wiele się ostatnio działo.
- Nie zamieszam pszepisywaś histolii tylko po to, szeby lepiej wyglądaś w twoich oczach. Nie miałem wpływu na wszystko, ale miałem wpływ na siebie i na ciebie. - Skrzywiłem się lekko. - Byłem kiepskim pszyjacielem, Sunny. Co więcej, zdaszało mi się nawet byś kiepskim sobą, a to jusz całkiem imponujące osiągnięcie. - Pokręciłem głową.