— Co widzisz? — Millie usłyszała w swojej głowie głos, kiedy otworzyła oczy, leżąc pośrodku pustki. Nie było dookoła niej niczego, jakby życie przytłaczało ją zanadto, nie pozwalając dostrzec tego, co mogło się tam znaleźć. Kamienie uciskały w plecy, ostre i nieprzyjemne, kolejne niewygodne myśli do drodze do czegoś lepszego. Coś, co nie pozwalało o sobie zapomnieć. Gdyby podnieść jeden z nich i rzucić dalej, ten wróciłby na swoje miejsce, jakby upuściła go zwyczajnie z powrotem na miejsce.
Miarowe dudnienie towarzyszyło jej cały czas, ale jakby lekko zwolnione. A może zwyczajnie spokojne. Bardziej jak zwykle, odsunięte od ekstremum. Gdyby tylko się bardziej skoncentrować, rytm poprowadziłby ręce, pozwolił do siebie poukładać wszystko to, co niepoukładane pozostawało, ale najpierw należało to wszystko znaleźć pośród pyłu.
Nad jej głową wisiała gęsta kurzawa, kłębiąca się tam dziwacznie. Gdyby wyciągnęła rękę, poczułaby jak drobinki obijają się o skórę, ale nie zlatywały niżej, dryfując nad nią. Zasłaniały niebo i wszystko to, co mogłoby znajdować się nad tym poziomem.
— Pomyśl o tym, za czym podążyłoby twoje serce. Miłe, cenne, bliskie. To, o czym myślisz z największym oddaniem. Leży w jego centrum. To twój drogowskaz.