[21/09/1072] Un jour, l’été s’achève | Benjy, Prue

Nie musiałem długo czekać, zanim Prudence wyłoniła się zza jednego ze zwierciadeł, lecz niewątpliwie zdążyłem już obejść wzrokiem połowę pomieszczenia, zajrzeć w kilka miejsc i nabrać podejrzenia, że zainteresowania zawodowe Eliasa nie powinny były ani trochę mnie zdziwić, nawet jeśli w momencie, gdy dowiedziałem się z listu o jego wyborach, niewątpliwie parokrotnie zamrugałem. Nie żebym miał coś przeciwko, rozumiałem przecież wartość rzemiosła, sam spędziłem wystarczająco dużo czasu nad przedmiotami, których przeznaczenie dla postronnego obserwatora pozostawało zagadką, ale tutaj chyba niemal każdy mógł się poczuć nieco osaczony przez własną twarz. Zwłaszcza jeśli, tak jak ja, nie miał szczególnej potrzeby oglądania jej pod wszystkimi możliwymi kątami i z każdej perspektywy. Przynajmniej tyle dobrego, że moja dziewczyna nie zamierzała kazać mi szukać siebie do rana, choć jednocześnie bardzo szybko doszedłem do wniosku, że mogłem niepotrzebnie podsuwać jej pomysły.
Usłyszawszy odpowiedź na moje słowa, odwróciłem głowę w tamtym kierunku i oparłem dłoń na biodrze, przyglądając jej się z udawanym powątpiewaniem - może nie było tego po mnie widać, niezbyt pasowało to do persony, jaką byłem, kiedy ostatni raz tu przebywałem, ale oglądanie własnego odbicia nie należało do moich ulubionych rozrywek, zwłaszcza że zwykle kończyło się odkryciem jakiegoś nowego powodu, dla którego powinienem był wcześniej złapać za parę ostrych nożyczek albo przynajmniej wypastować buty i odświeżyć materiał skórzanego płaszcza. Pamiętałem Gabinet Luster z wcześniejszych odwiedzin, chociaż nie potrafiłem powiedzieć, żebym miał szczególnie dobrą pamięć do wszystkich eksponatów, w tamtym czasie interesowały mnie zapewne zupełnie inne rzeczy, zresztą nie przypominałem sobie, żebym kiedykolwiek spędził tutaj wystarczająco dużo czasu, by dokładnie obejrzeć kolekcję. Teraz mieliśmy ku temu okazję, skoro lokal został już zamknięty na wieczór i nie musieliśmy przejmować się innymi odwiedzającymi, byliśmy tu sami, bez zwiedzających krążących między gablotami i pracowników pilnujących, żeby nikt nie dotykał powierzchni, których dotykać był nie powinien.
Uśmiechnąłem się pod nosem, obserwując ją, gdy pokonywała dzielącą nas odległość, po czym bez większego namysłu pochyliłem głowę, kiedy wspięła się na palcach, żeby mnie pocałować. Jedną dłoń położyłem na jej talii, drugą przesunąłem po jej plecach, przytrzymując ją jeszcze odrobinę dłużej, niż wymagało tego zwykłe przywitanie, bo nie widziałem żadnego powodu, żeby spieszyć się z czymkolwiek, co teraz robiliśmy. Odkąd ją znałem, zdążyłem przywyknąć do tego, że moje plany rzadko pozostawały w pierwotnym kształcie, poza tym nie przybyłem tutaj po to, żeby odmówić jej przyjemności z pokazywania mi rodzinnych zbiorów. Pochyliłem się jeszcze odrobinę, kradnąc Prue drugiego buziaka, dopiero później opuszczając ramiona, choć nie ukrywałem, że tak naprawdę miałem ochotę zatrzymać ją przy sobie nieco dłużej.
- Zaleszy, jakie odbicia masz na myśli. Wiesz, sze jestem gotów na wiele poświęceń, ale nie wiem, czy wytszymam wieczól w towaszystwie dwóch Pludence Bletchley. S dlugiej stlony, jeśli obie będą lównie ładne, mose jakoś to pszeszyję. - Zerknąłem na lustro za jej plecami, potem znowu na nią, jakbym rzeczywiście rozważał, czy powinienem był podjąć ryzyko.
- Mamy jeszcze tlochę czasu, zanim zlobi się naplawdę późno, więc plowadź. Bo pszypominam, sze musimy wlóciś na wieś, zanim dloga zamieni się w jedno wielkie bagno. - Zerknąłem na nią z rozbawieniem, po czym zdjąłem płaszcz i przewiesiłem go sobie przez przedramię, ponieważ w pomieszczeniu było znacznie cieplej niż na zewnątrz i nie podejrzewałem, aby w innych salach nagle zrobiło się dużo chłodniej. Nie brzmiałem szczególnie stanowczo, zresztą sam byłem ciekaw, co właściwie stworzyli jej krewni przez te wszystkie lata spędzone na udoskonalaniu tego miejsca.
- Ale jeśli zamieszasz pokazaś mi coś, co ujawni moje najgolsze cechy, upszedzam, sze znam większość s nich i nie potszebuję do tego szadnych zewnętsznych bodźców. - Zerknąłem ponownie na stojące za nią zwierciadła, w których po odpowiednim wychyleniu się można było dostrzec nas oboje, pod różnymi kątami i w nieco innych proporcjach, oczywiście tak naprawdę nie sądziłem, by właśnie to zamierzała zrobić, był to jedynie subtelny hołd dla naszego ostatniego spotkania w tych czterech ścianach, tego sprzed lat, jak wszystkie dotychczasowe słowa. Tak naprawdę nie miałem nic przeciwko zostaniu oprowadzonym po wszystkich znajdujących się tu eksponatach.