[08/1956] The devil’s in the details, darling | Aloysius, Prudence

Nie spodziewałem się tego ataku, choć może powinienem, zareagowałem robiąc pół kroku do przodu, po czym odwróciłem głowę, gotów rzucić jakąś wyjątkowo kąśliwą uwagę, ale Prudence zdążyła już odzyskać równowagę i zajęła się otrzepywaniem ubrania, najwyraźniej zupełnie nie zamierzając skomentować tego, że praktycznie prawie wlazła mi na plecy. Miałem kilka całkiem dobrych uwag na końcu języka, szczególnie tę dotyczącą jej niezwykłej umiejętności rozpoznawania przeszkód dopiero wtedy, kiedy w nie wpadała, ale postanowiłem wyjątkowo zachować je na później, głównie dlatego, że nie miałem ochoty tłumaczyć, dlaczego zatrzymałem się na środku ścieżki bez uprzedzenia, choć przecież wyciągnąłem rękę. Najwyraźniej powinienem był jeszcze zadąć w róg, na szczęście przynajmniej nie protestowała przeciwko naszemu szybkiemu zboczeniu ze ścieżki, by zbadać odkrycie pod postacią samotnie stojącej rzeźby.
Przedstawiała młodą kobietę, która zdawała się właśnie obracać głowę przez ramię, z jedną dłonią uniesioną na wysokości piersi i z drugą wyciągniętą nieco przed siebie, prawa noga panny była wysunięta do przodu, materiał długiej szaty układał się wokół pełnych bioder i ud w sposób tak naturalny, że przez pierwsze sekundy miałem wrażenie, iż wystarczyłoby odwrócić wzrok, żeby kamienna dziewczyna zdążyła zrobić kolejny krok - nie przypominał zwykłego, grubo ciosanego kamienia, widać było drobne załamania tkaniny na długim rękawie, pojedyncze pasma włosów opadające na policzek, nawet delikatne wgłębienia przy kącikach ust. Zatrzymałem wzrok na twarzy pomnika, potem przeniosłem go na Prudence, z powrotem na twarz figury, zmarszczyłem czoło.
- Chwiiiiilaaaa… - Cofnąłem głowę, przyglądając się obu profilom na przemian, bo nie chodziło nawet o sam fakt, że ktoś postawił taki posąg w środku lasu, ludzie mieli różne dziwaczne upodobania, szczególnie jeśli dysponowali odpowiednią ilością pieniędzy i wolnym czasem. Nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że ktoś wykonał kopię Bletchley, a następnie uznał, że wypadałoby nadać dziełu kilka własnych cech, między innymi większe bimbały.
Zrobiłem jeszcze krok w bok, próbując uchwycić podobieństwo pod innym kątem, „no, kurwa, naprawdę jajca”, rzeźba miała nieco bardziej skośne oczy, odrobinę inną linię szczęki, ale cała reszta… „Cholera, ale jazda”, wyglądała jak Bletchley - jak Prudence, gdyby ktoś postanowił wyrzeźbić ją w kamieniu i przy okazji nadać jej nieco bardziej egzotyczne rysy. Odwróciłem głowę w stronę tej żywej dziewczyny, choć wcale nie bardziej ciepłej i mniej zesztywniałej, po czym ponownie spojrzałem na posąg i uśmiechnąłem się powoli, bo chociaż sytuacja była dość osobliwa, trudno było mi przepuścić taką okazję.
- Spójrz na nią. Dokładnie taki sam nos, usta, włosy. Ma tylko inne oczy i cycki. A te ciuchy… Merlinie, to naprawdę ty. Tylko jakaś taka… partyjna. - Potarłem podbródek kciukiem i palcem wskazującym, podrapawszy się po brodzie. - Towarzyszka Bletchley, przodownica pracy, zasłużona dojarka sowchozu przyjaźni radziecko-kazachskiej. - Zrobiłem krótką pauzę, wychyliłem się zza kamiennej figury, żeby jeszcze raz spojrzeć na Prue, po czym szybko wróciłem na poprzednie miejsce. - W sumie całkiem udana. Brakuje jej sierpa, młota i dwóch krów na własność państwa. Nie wiedziałem, że masz dalekowschodnie korzenie. - Uniosłem obie brwi, zagryzłem wewnętrzną stronę policzka i powoli przesunąłem wzrokiem od kamiennej twarzy do żywego sobowtóra. - Nie ruszaj się. - Ponownie podniosłem rękę, tym razem upewniwszy się, że musiała odnotować ten gest - Chcę sprawdzić, czy jeśli staniecie obok siebie, zaczniecie jeszcze bardziej wyglądać jak dwie siostry rozdzielone podczas rewolucji październikowej. - Przechyliłem głowę, zmrużyłem oczy i przesunąłem się o kilka kroków w bok, próbując porównać profil kamiennej dziewczyny z twarzą Prudence.