Nie uważał, że nosił mundur z własnej woli, tak jakby to ktoś za niego wybrał karierę taką, a nie inną. Nawet, jeśli zawodowa ścieżka była tylko i wyłącznie jego decyzją, to już Ministerialne przepisy były inną, niezależną od niego formą uciemiężenia. Na co komu były te durne fatałaszki? Nie miałby nic przeciwko, gdyby te nosiło się zaledwie od święta, kiedy trzeba było gdzieś paradować czy pokazać się jak człowiek, ale po co w pracy? Po co za biurkiem? Szczególnie, że kiedy miało się akcje w terenie, to należało się przebierać i wszystko zmieniać. Okropność. Zamierzał wiec całym sobą pokazywać, że munduru nie lubił, kiedy tylko nadarzyła się ku temu dogodna okazja, bo jednak przy szefostwie wyrównywał marynarkę i zapinał guzik więcej.
— Czasem poranek przychodzi później, prawda? O, w zimie, jak już o niej wspomniałaś — mruknął cierpiętniczo, ale mimowolnie się trochę uśmiechnął, bo ci wszyscy miotlarze byli tacy świetni na ślizgawce, że często wbijali się w zaspy i sterczeli nogami do góry. To z kolei był niebywale zabawny widok.
— Nie, nie. Skończyli się chętni do grania, niestety. Nie wiem na co komu rozsądek przy kartach — westchnął ciężko, okropnie teatralnie, kręcąc przy tym głową z dezaprobatą. — Zabij, nie mam pojęcia. Szczęśliwi czasu nie liczą i kieliszków także. Gdyby liczyli, to nie byliby szczęśliwi, prawda? A myślisz, tak na oko, ile mogło być?