13.11.2026, 20:09 ✶
Mieliśmy jeszcze czas, nie musieliśmy nigdzie biec ani udowadniać, że potrafiliśmy przejść przez cały gabinet luster w rekordowym tempie, szczęśliwie. Całe szczęście nie musiałem również zacząć poważnie rozważać, czy nie popełniłem życiowego błędu, nie ucząc się wcześniej bilokacji, ponieważ zapewniła mnie, iż każdy mój sobowtór miał mieć własną dziewczynę, a skoro już wiedziałem, jak dobrze na tym wychodziłem, trudno było mi uznać to za zapowiedź nadchodzącego dramatu. Znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że potrafiła doprowadzić mnie do szewskiej pasji, wyprowadzić z równowagi kilkoma odpowiednio dobranymi słowami i sprawić, że miałem ochotę powiedzieć coś wyjątkowo nieprzyzwoitego, nawet jeżeli okoliczności zdecydowanie temu nie sprzyjały, ale coraz częściej przyłapywałem się na tym, że szukałem jej towarzystwa bez żadnego konkretnego powodu, zapamiętywałem drobiazgi, których wcześniej pewnie nawet nie uznałbym za warte uwagi, i z jakiegoś powodu czułem się odpowiedzialny za to, czy miała wystarczająco komfortowo, ciepło, czy zjadła coś porządnego i czy przypadkiem nie próbowała się zamęczyć ponad siły, robiąc coś niezwykle ambitnego, lecz także skrajnie wycieńczającego. Nie musieliśmy robić nic szczególnego, nie potrzebowałem atrakcji, wycieczek ani nawet żadnych rzeczy wykraczających poza bycie obok, żeby mieć poczucie, że spędzałem czas w najlepszy możliwy sposób - to był kolejny objaw, jaki spostrzegłem w ostatnim czasie, którego nie zamierzałem konsultować z żadnym uzdrowicielem, ponieważ istniało ryzyko, że diagnoza okazałaby się nieodwracalna.
- W takim lasie jesteśmy ustawieni. - Skinąłem głową. - Jeśli tak to działa i jesteś pewna, sze zawsze będziemy tam dwa lasy, jestem gotów zalysykowaś. Nie chciałbym tylko, szeby któlyś s nas musiał walczyś o twoją uwagę, bo znam tych łajdaków i wiem, do czego są zdolni. - Puściłem do niej oko, krótko wyszczerzywszy zęby w uśmiechu. Nie sądziłem, że kiedyś powiem coś takiego o własnych kopiach, na ogół raczej preferowałem być jedynym sobą w zasięgu własnego wzroku, ale chyba nawet nie miałem nic przeciwko, gdy tak to ujęła, bo nawet jeśli moje pozostałe wersje okazałyby się kompletnymi dupkami, przynajmniej miały mieć dobry powód, żeby się postarać. Nie zamierzałem robić z siebie romantycznego idioty, choć podejrzewałem, że sytuacja już dawno wymknęła mi się spod kontroli. Miałem w życiu kilka stałych zasad, nawet jeżeli przecież z natury nie należałem do ludzi trzymających się sztywnych reguł i większość z nich łamałem przy pierwszej nadarzającej się okazji, mimo to jedno z moich własnych postanowień trzymało się całkiem nieźle, przez lata ani razu nie będąc blisko zawahania - nie należałem do osób, które wdawały się w romantyczne przedsięwzięcia. Nie byłem abstynentem, jeśli chodziło o cielesne przyjemności, nie żyłem w celibacie, zdarzało mi się od czasu do czasu wdawać w znajomości, które z założenia kończyły się w sypialni, choć rzadko kiedy miały szansę dotrwać do śniadania, nocowanie nie należało bowiem do stałych elementów tych przedsięwzięć. Każdy miał własne wyobrażenie o tym, jak powinien wyglądać poranek po udanym wieczorze, mnie natomiast odpowiadała pewna swoboda, nie miałem zatem problemu z ubraniem się, pożegnaniem i powrotem do własnego łóżka, podobnie jak nie oczekiwałem, że ktoś będzie mi składał raport z dalszych planów. Nie byłem też, wbrew temu, co niektórzy mogli sobie o mnie pomyśleć, szczególnie zainteresowany zaliczaniem wszystkiego, co poruszało się w moim zasięgu, nie miałem potrzeby udowadniania sobie czegokolwiek przez liczbę kobiet, które potrafiłem zainteresować.. Przygody na jedną noc, czasem na dwie albo trzy, jeśli obie strony uznały, że warto było powtórzyć spotkanie, nie stanowiły dla mnie szczególnej nowości, nie byłem jednak żadnym psem na baby, choć pewnie znajdowali się tacy, którzy chętnie przypięliby mi tę łatkę - nie sypiałem z kim popadnie, nie wykorzystywałem każdej nadarzającej się okazji, nie miałem też zwyczaju kolekcjonowania nazwisk do wyimaginowanego rejestru podbojów, których później nie potrafiłbym dopasować do twarzy ani obracania tej samej dziewczyny, co reszta towarzystwa, czego utrzymaniu zdecydowanie sprzyjał brak stałego adresu, ale nie tylko.
Lubiłem seks, lubiłem flirt, lubiłem tę część znajomości, w której obie strony doskonale wiedziały, czego od siebie oczekiwały i żadna nie próbowała robić z tego czegoś więcej, całkiem zwyczajnie, bez potrzeby dorabiania do tego filozofii, ale nie oznaczało to, że traciłem przy tym resztki samokontroli - jasne, we wczesnej młodości zdarzało mi się poszerzać horyzonty, sprawdzać własne upodobania, przesuwać granice, popełnić kilka błędów, czasem kardynalnych, dokonać kilku nieoczekiwanych odkryć, czasem lekko popapranych, by przekonać się, co sprawiało mi przyjemność, a co okazywało się pomysłem znacznie lepszym w teorii i w cudzej opowieści niż w rzeczywistości. Z biegiem lat nabrałem jednak w tej kwestii całkiem konkretnego rozeznania - wiedziałem, czego oczekiwałem, co lubiłem, na co miałem ochotę, czego nie zamierzałem powtarzać, nie widziałem najmniejszego powodu, żeby ukrywać te informacje przed osobą, z którą trafiałem do łóżka. Rozmowa potrafiła oszczędzić mnóstwa kłopotów, przykrych niespodzianek, niespełnionych oczekiwań, niepotrzebnych domysłów i tych wszystkich niezręcznych sytuacji, w których jedna strona próbowała odgadnąć, czego chciała druga, podczas gdy obie mogły po prostu otworzyć usta i powiedzieć to na głos. W tej dziedzinie ceniłem sobie szczerość, jasne zasady i obustronną ochotę, dzięki którym można było uniknąć wdeptania na kilka wyjątkowo opłakanych w skutkach min. Umiałem zachować się przyzwoicie, nawet kiedy okoliczności nie sprzyjały szczególnie eleganckim zakończeniom, ale nie miałem zamiaru odgrywać zainteresowania, którego nie czułem, ani składać obietnic tylko po to, żeby osiągnąć jakieś korzyści pod kątem seksualnym - nie widziałem powodu, żeby komplikować sobie życie udawaniem, że szukałem czegoś, czego wcale nie zamierzałem nikomu oferować - nie próbowałem zmuszać nikogo do spełniania moich zachcianek, ale równie niechętnie godziłem się na odgrywanie roli, która zupełnie mi nie odpowiadała. Nie dlatego, że nie wierzyłem w przywiązanie, ani dlatego, że nie potrafiłem docenić bliskości, po prostu nigdy nie miałem szczególnej ochoty oddawać komuś tak dużej części własnego życia, żeby później musieć zastanawiać się, co właściwie jeszcze zostało mi na wyłączność. To wszystko było dość proste, dopóki nie pojawiały się uczucia, związki wymagały bowiem czasu, uwagi, dedykacji drugiej osobie i pewnego rodzaju odpowiedzialności, której dotąd udawało mi się unikać bez większych strat dla własnego morale.
Właściwie zdążyłem się już przyzwyczaić do tego, że nie musiałem nikomu tłumaczyć, gdzie byłem, dlaczego wracałem późno, skąd wzięły się pewne rzeczy ani co zamierzałem robić następnego dnia, miałem swoje sprawy, pobudki rozumiane wyłącznie przeze mnie, założenia i plany, i wystarczająco dużo powodów, żeby nie dokładać sobie kolejnych zobowiązań, skoro mogłem tak po prostu zniknąć z radaru, gdy tego chciałem, bo nikt na mnie nie czekał. Potem pojawiła się Prudence i, ku mojemu wyraźnemu zagubieniu, okazało się, że potrafiłem znaleźć dla niej miejsce nawet w tych częściach życia, które wcześniej uważałem za niedostępne. Co gorsza, przestałem traktować nasze żarty o byciu razem wyłącznie jako żarty, nie musiałem się nad tym zastanawiać, ona również nie sprawiała wrażenia, jakby potrzebowała szczegółowych ustaleń dotyczących tego, czym właściwie byliśmy - po prostu byliśmy - czasem wydawało mi się to absurdalnie łatwe, zwłaszcza kiedy patrzyłem na nią i widziałem ten charakterystyczny blask w jej oczach, kiedy skupiała na mnie uwagę. Nie potrzebowałem żadnych zwierciadeł, żeby wiedzieć, że patrzyłem na nią dokładnie w ten sam sposób, co ona na mnie, choć było to cholernie kłopotliwe odkrycie dla kogoś, kto przez większość dorosłego życia całkiem skutecznie unikał podobnych zobowiązań, ale nie zamierzałem przecież udawać przed sobą, że go nie dokonałem.
Nie musiałem już zastanawiać się, czy mogłem ją pocałować, czy wypadało mi objąć ją w talii, czy powinienem był znaleźć jakiś pretekst, żeby zostać z nią odrobinę dłużej, przyzwyczajałem się do naszego rytmu, do jej obecności w codzienności, do zaangażowania w różnorakich sprawach, do tego, że potrafiłem wrócić myślami do czegoś, co powiedziała mi poprzedniego dnia, nawet kiedy zajmowałem się zupełnie innymi rzeczami. Zaczynałem rozpoznawać jej nastroje, wiedziałem, kiedy potrzebowała ode mnie odrobiny cierpliwości, kiedy mogłem pozwolić sobie na bezczelny komentarz, a kiedy lepiej było po prostu przyciągnąć ją do siebie albo dać jej spokój. Nie musiałem szukać potwierdzenia w niczymkolwiek innym, kiedy obejmowałem ją ramionami, bo odkąd pierwszy raz mnie pocałowała, stojąc na palcach w tłumie, pośród dymu i zamieszania, moje dłonie zdawały się doskonale pamiętać jej ciało. Nie chodziło już nawet o pożądanie, chociaż tego akurat nie zamierzałem się wypierać, ale o tę szczególną łatwość, z jaką pozwalałem jej znaleźć się blisko siebie, wejść w moje życie, poznawać przyzwyczajenia, zająć miejsce w planach, których wcześniej nie układałem z myślą o nikim poza sobą. Było w tym coś niepokojąco naturalnego - nie był to układ, nie potrafiłem traktować jej jak kogoś, z kim po prostu miło spędzałem czas, kiedy akurat oboje mieliśmy na to ochotę, ale jednocześnie nie wiedziałem, co powinienem był z tym wszystkim zrobić - nie chciałem zawieść Prue, nie chciałem też składać obietnic, które mógłbym niezamierzenie złamać, tylko po to, żeby zapewnić ją o własnych intencjach, jeśli nie byłem pewien, czy potrafiłem sprostać wszystkim oczekiwaniom, które mogły się za nimi kryć. Znałem siebie wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nie byłem kandydatem na kogoś do wspólnego układania życia, nie zamierzałem nagle udawać, że wszystkie moje cechy zniknęły tylko dlatego, gdyż zakochiwałem się w kobiecie, która potrafiła jednym uśmiechem skutecznie zbić mi z ręki połowę argumentów. Właśnie, „zakochałem się”, myśl ta pojawiała się coraz częściej, zwykle w najmniej odpowiednich momentach, a ja, nawet jeżeli za każdym razem miałem ochotę zakwestionować jej zasadność, nie potrafiłem znaleźć żadnego przekonującego powodu, żeby to zrobić. Nie wiedziałem, jak powinienem postąpić, żeby nie wciągnąć Prudence w coś, co mogłoby ją skrzywdzić, ani jak uniknąć sytuacji, w której moje własne obawy zaczęłyby naprawdę się spełniać, by ostatecznie uderzyć w nas oboje. Wiedziałem tylko, że nie chciałem się od niej odsuwać, wcale nie chciałem już wracać do tego, jak wyglądało moje życie, zanim się w nim pojawiła.
Nie wiedziałem, czy byłem gotowy na taką rozmowę, ale coraz częściej miałem wrażenie, że samo odwlekanie jej stawało się absurdalne - nie zamierzałem robić z tego wielkiej sprawy, jednak prawda była taka, że łapałem się na myśleniu o niej w kategoriach przyszłości, co samo w sobie zapewne powinno było skłonić mnie do wizyty u jakiegoś specjalisty. Przez lata zdążyłem przywyknąć do własnych wad, co prawda, niektóre nawet polubiłem, inne po prostu nauczyłem się trzymać z dala od osób, którym mogłyby zaszkodzić, lecz ta sytuacja była zupełnie inna od wszystkiego, co wcześniej wiedziałem. Byłem w stanie wymienić wiele powodów, dla których Prudence powinna była trzymać się ode mnie z daleka, sam mógłbym jej je podsunąć, gdybym tylko miał ochotę zachować się racjonalniej, ale jednocześnie zaczynałem podejrzewać, że gdyby któregoś dnia oznajmiła mi, że powinniśmy przestać się spotykać, miałbym z tym znacznie większy problem, niż chciałbym przed sobą przyznać, co gorsza, nie potrafiłem wskazać konkretnego momentu - być może stało się to stopniowo, gdzieś pomiędzy kolejnymi wspólnymi dniami i nocami, tymi wszystkimi sytuacjami, w których łapałem się na tym, że chciałem jej coś opowiedzieć, zanim jeszcze zdążyłem pomyśleć, czy w ogóle powinienem. W każdym razie nie planowałem się przywiązywać, a już na pewno nie do osoby, która znała mnie wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jakim bywałem skończonym dupkiem, najwyraźniej jednak nie tylko mój instynkt samozachowawczy postanowił w tej sprawie wziąć sobie urlop - byliśmy… „idealnie spaprani”.
- Mosemy oczywiście splóbowaś, chociasz mam uzasadnione wątpliwości, czy twoja definicja „pszyspieszonej” welsji nie lószni się nieco od mojej. - Odparłem, ale tak naprawdę nie musiałem nawet jakoś specjalnie zastanawiać się nad tym, czy rzeczywiście chciałem spędzić z nią resztę dnia w tym miejscu - oczywiście, że chciałem - chciałem też zostać z nią na kolację, potem na noc, następnie na śniadanie, chociaż jeszcze kilka miesięcy wcześniej prawdopodobnie uznałbym podobny ciąg wydarzeń za całkiem niepotrzebne komplikowanie sobie życia. W rezydencji niby każde z nas miało własny pokój, swoją przestrzeń i możliwość zamknięcia za sobą drzwi, ale jakoś tak się składało, że przez większość nocy kończyliśmy w jednym łóżku, nie zamierzałem narzekać, trudno zresztą byłoby mi znaleźć przekonujący powód, dla którego miałbym chcieć spać osobno, skoro jej obecność stała się jedną z tych rzeczy, których zaczynałem oczekiwać bez większego zastanowienia. Czasem budziłem się wcześniej i przez kilka minut po prostu leżałem, słuchając jej oddechu, zanim przypominałem sobie, że przecież nie powinienem był przywiązywać takiej wagi do podobnych drobiazgów, rzecz jasna, moje przypomnienia rzadko przynosiły jakikolwiek skutek.
- A co do tego, co mogą pokazaś te lustla… Ploponuję zatem, szebyśmy nie tlasili czasu i zablali się za uzupełnianie dokumentacji. - Podjąłem po chwili spoglądania na nią, wracając do tematu. - Nie wykluczam, sze mose szeszywiście dowiem się czegoś nowego. Byś mose okasze się, sze jestem jeszcze większym dupkiem, nisz dotychczas podejszewałem. Albo sze mam jakieś uklyte talenty, o któlych sam nie wiem. Podejszewam, sze na pszykład byłoby ci tludno znaleźć dlugiego takiego kutasa. - Uśmiechnąłem się krótko, nie wyjaśniając, czy i tym razem miałem na myśli swój paskudny charakterek, zanim dotarło do mnie, iż zwierciadła w tym miejscu potrafiły ukazywać naprawdę różne obrazy, w tym faktycznie także te przykre, a ja wolałbym jednak uniknąć sytuacji, w której zobaczyłbym siebie jako starego, zgorzkniałego kawalera, który do końca życia wyłącznie siedział na dupie i ględził w pubie o swoich dawnych przygodach, to byłoby wyjątkowo przygnębiające, zwłaszcza jeśli nie byłoby już nikogo, kto chciałby tego słuchać, przez co mój uśmiech niezamierzenie zbladł, nim przeszedłem do dalszej części wypowiedzi. Zmierzyłem ją wzrokiem od stóp do głów, po czym wróciłem spojrzeniem do oczu - wyraz, który pojawił się na moich ustach i twarzy, był zdecydowanie zbyt zadowolony z siebie, żeby można było uznać go za niewinny. - Owszem, mam pewne podejszenia. Niektóle tych s twoich wad naleszą zlesztą do moich ulubionych szeszy w tobie. Szczególnie te, któle zwykle ujawniają się, kiedy jesteśmy sami. - Spojrzałem na nią z ukosa, a potem przesunąłem językiem po dolnej wardze, powstrzymując uśmiech.
Zanim zdążyłem wrócić do tematu luster, które na nas czekały oraz zwiedzania, przypomniałem sobie jeszcze jedną rzecz, która od jakiegoś czasu chodziła mi po głowie.
- A właśnie, skolo jusz mówimy o mieście i powlosie, twój blat wstawił w końcu te nowe okna w mieszkanku pszy Holysontalnej? - Zmarszczyłem brwi, bo chyba nic mi o tym nie mówiła, od pamiętnej wspólnej wizyty po pożarach, a zastanawiałem się, czy Eliasz zdążył się za to zabrać, czy nadal czekał na odpowiednio sprzyjające warunki atmosferyczne, układ gwiazd albo błogosławieństwo któregoś z przodków szklarzy.
- No. Dobla, pani pszewodniczko. - Powiedziałem w końcu, wskazując brodą dalszą część pomieszczenia. - Jestem gotowy na tę wycieczkę. - Odchrząknąłem, splatając ponownie nasze palce. Zaczęło się niewinnie, od docinków, przyzwyczajenia do swojej obecności i żartów, które pozwalały nam mówić rzeczy, na które pewnie w innych okolicznościach żadne z nas nie zdobyłoby się tak łatwo, potem przestałem zauważać moment, w którym te żarty zaczęły brzmieć całkiem poważnie, a jeszcze później odkryłem, że perspektywa przedstawienia jej komuś jako mojej dziewczyny wcale nie wywoływała we mnie potrzeby natychmiastowej ucieczki, przeciwnie, myśl ta zaczynała mi się podobać w sposób, którego nie potrafiłem szczególnie sensownie uzasadnić. Nie miałem szesnastu lat, żeby zrzucać wszystko na młodzieńcze zauroczenie, ani dwudziestu, żeby nie wiedzieć, co oznaczało przywiązanie do drugiej osoby, miałem za to wystarczająco dużo doświadczenia, żeby rozpoznać, kiedy zaczynałem pakować się w coś, z czego niekoniecznie pragnąłem się wyplątać.
- W takim lasie jesteśmy ustawieni. - Skinąłem głową. - Jeśli tak to działa i jesteś pewna, sze zawsze będziemy tam dwa lasy, jestem gotów zalysykowaś. Nie chciałbym tylko, szeby któlyś s nas musiał walczyś o twoją uwagę, bo znam tych łajdaków i wiem, do czego są zdolni. - Puściłem do niej oko, krótko wyszczerzywszy zęby w uśmiechu. Nie sądziłem, że kiedyś powiem coś takiego o własnych kopiach, na ogół raczej preferowałem być jedynym sobą w zasięgu własnego wzroku, ale chyba nawet nie miałem nic przeciwko, gdy tak to ujęła, bo nawet jeśli moje pozostałe wersje okazałyby się kompletnymi dupkami, przynajmniej miały mieć dobry powód, żeby się postarać. Nie zamierzałem robić z siebie romantycznego idioty, choć podejrzewałem, że sytuacja już dawno wymknęła mi się spod kontroli. Miałem w życiu kilka stałych zasad, nawet jeżeli przecież z natury nie należałem do ludzi trzymających się sztywnych reguł i większość z nich łamałem przy pierwszej nadarzającej się okazji, mimo to jedno z moich własnych postanowień trzymało się całkiem nieźle, przez lata ani razu nie będąc blisko zawahania - nie należałem do osób, które wdawały się w romantyczne przedsięwzięcia. Nie byłem abstynentem, jeśli chodziło o cielesne przyjemności, nie żyłem w celibacie, zdarzało mi się od czasu do czasu wdawać w znajomości, które z założenia kończyły się w sypialni, choć rzadko kiedy miały szansę dotrwać do śniadania, nocowanie nie należało bowiem do stałych elementów tych przedsięwzięć. Każdy miał własne wyobrażenie o tym, jak powinien wyglądać poranek po udanym wieczorze, mnie natomiast odpowiadała pewna swoboda, nie miałem zatem problemu z ubraniem się, pożegnaniem i powrotem do własnego łóżka, podobnie jak nie oczekiwałem, że ktoś będzie mi składał raport z dalszych planów. Nie byłem też, wbrew temu, co niektórzy mogli sobie o mnie pomyśleć, szczególnie zainteresowany zaliczaniem wszystkiego, co poruszało się w moim zasięgu, nie miałem potrzeby udowadniania sobie czegokolwiek przez liczbę kobiet, które potrafiłem zainteresować.. Przygody na jedną noc, czasem na dwie albo trzy, jeśli obie strony uznały, że warto było powtórzyć spotkanie, nie stanowiły dla mnie szczególnej nowości, nie byłem jednak żadnym psem na baby, choć pewnie znajdowali się tacy, którzy chętnie przypięliby mi tę łatkę - nie sypiałem z kim popadnie, nie wykorzystywałem każdej nadarzającej się okazji, nie miałem też zwyczaju kolekcjonowania nazwisk do wyimaginowanego rejestru podbojów, których później nie potrafiłbym dopasować do twarzy ani obracania tej samej dziewczyny, co reszta towarzystwa, czego utrzymaniu zdecydowanie sprzyjał brak stałego adresu, ale nie tylko.
Lubiłem seks, lubiłem flirt, lubiłem tę część znajomości, w której obie strony doskonale wiedziały, czego od siebie oczekiwały i żadna nie próbowała robić z tego czegoś więcej, całkiem zwyczajnie, bez potrzeby dorabiania do tego filozofii, ale nie oznaczało to, że traciłem przy tym resztki samokontroli - jasne, we wczesnej młodości zdarzało mi się poszerzać horyzonty, sprawdzać własne upodobania, przesuwać granice, popełnić kilka błędów, czasem kardynalnych, dokonać kilku nieoczekiwanych odkryć, czasem lekko popapranych, by przekonać się, co sprawiało mi przyjemność, a co okazywało się pomysłem znacznie lepszym w teorii i w cudzej opowieści niż w rzeczywistości. Z biegiem lat nabrałem jednak w tej kwestii całkiem konkretnego rozeznania - wiedziałem, czego oczekiwałem, co lubiłem, na co miałem ochotę, czego nie zamierzałem powtarzać, nie widziałem najmniejszego powodu, żeby ukrywać te informacje przed osobą, z którą trafiałem do łóżka. Rozmowa potrafiła oszczędzić mnóstwa kłopotów, przykrych niespodzianek, niespełnionych oczekiwań, niepotrzebnych domysłów i tych wszystkich niezręcznych sytuacji, w których jedna strona próbowała odgadnąć, czego chciała druga, podczas gdy obie mogły po prostu otworzyć usta i powiedzieć to na głos. W tej dziedzinie ceniłem sobie szczerość, jasne zasady i obustronną ochotę, dzięki którym można było uniknąć wdeptania na kilka wyjątkowo opłakanych w skutkach min. Umiałem zachować się przyzwoicie, nawet kiedy okoliczności nie sprzyjały szczególnie eleganckim zakończeniom, ale nie miałem zamiaru odgrywać zainteresowania, którego nie czułem, ani składać obietnic tylko po to, żeby osiągnąć jakieś korzyści pod kątem seksualnym - nie widziałem powodu, żeby komplikować sobie życie udawaniem, że szukałem czegoś, czego wcale nie zamierzałem nikomu oferować - nie próbowałem zmuszać nikogo do spełniania moich zachcianek, ale równie niechętnie godziłem się na odgrywanie roli, która zupełnie mi nie odpowiadała. Nie dlatego, że nie wierzyłem w przywiązanie, ani dlatego, że nie potrafiłem docenić bliskości, po prostu nigdy nie miałem szczególnej ochoty oddawać komuś tak dużej części własnego życia, żeby później musieć zastanawiać się, co właściwie jeszcze zostało mi na wyłączność. To wszystko było dość proste, dopóki nie pojawiały się uczucia, związki wymagały bowiem czasu, uwagi, dedykacji drugiej osobie i pewnego rodzaju odpowiedzialności, której dotąd udawało mi się unikać bez większych strat dla własnego morale.
Właściwie zdążyłem się już przyzwyczaić do tego, że nie musiałem nikomu tłumaczyć, gdzie byłem, dlaczego wracałem późno, skąd wzięły się pewne rzeczy ani co zamierzałem robić następnego dnia, miałem swoje sprawy, pobudki rozumiane wyłącznie przeze mnie, założenia i plany, i wystarczająco dużo powodów, żeby nie dokładać sobie kolejnych zobowiązań, skoro mogłem tak po prostu zniknąć z radaru, gdy tego chciałem, bo nikt na mnie nie czekał. Potem pojawiła się Prudence i, ku mojemu wyraźnemu zagubieniu, okazało się, że potrafiłem znaleźć dla niej miejsce nawet w tych częściach życia, które wcześniej uważałem za niedostępne. Co gorsza, przestałem traktować nasze żarty o byciu razem wyłącznie jako żarty, nie musiałem się nad tym zastanawiać, ona również nie sprawiała wrażenia, jakby potrzebowała szczegółowych ustaleń dotyczących tego, czym właściwie byliśmy - po prostu byliśmy - czasem wydawało mi się to absurdalnie łatwe, zwłaszcza kiedy patrzyłem na nią i widziałem ten charakterystyczny blask w jej oczach, kiedy skupiała na mnie uwagę. Nie potrzebowałem żadnych zwierciadeł, żeby wiedzieć, że patrzyłem na nią dokładnie w ten sam sposób, co ona na mnie, choć było to cholernie kłopotliwe odkrycie dla kogoś, kto przez większość dorosłego życia całkiem skutecznie unikał podobnych zobowiązań, ale nie zamierzałem przecież udawać przed sobą, że go nie dokonałem.
Nie musiałem już zastanawiać się, czy mogłem ją pocałować, czy wypadało mi objąć ją w talii, czy powinienem był znaleźć jakiś pretekst, żeby zostać z nią odrobinę dłużej, przyzwyczajałem się do naszego rytmu, do jej obecności w codzienności, do zaangażowania w różnorakich sprawach, do tego, że potrafiłem wrócić myślami do czegoś, co powiedziała mi poprzedniego dnia, nawet kiedy zajmowałem się zupełnie innymi rzeczami. Zaczynałem rozpoznawać jej nastroje, wiedziałem, kiedy potrzebowała ode mnie odrobiny cierpliwości, kiedy mogłem pozwolić sobie na bezczelny komentarz, a kiedy lepiej było po prostu przyciągnąć ją do siebie albo dać jej spokój. Nie musiałem szukać potwierdzenia w niczymkolwiek innym, kiedy obejmowałem ją ramionami, bo odkąd pierwszy raz mnie pocałowała, stojąc na palcach w tłumie, pośród dymu i zamieszania, moje dłonie zdawały się doskonale pamiętać jej ciało. Nie chodziło już nawet o pożądanie, chociaż tego akurat nie zamierzałem się wypierać, ale o tę szczególną łatwość, z jaką pozwalałem jej znaleźć się blisko siebie, wejść w moje życie, poznawać przyzwyczajenia, zająć miejsce w planach, których wcześniej nie układałem z myślą o nikim poza sobą. Było w tym coś niepokojąco naturalnego - nie był to układ, nie potrafiłem traktować jej jak kogoś, z kim po prostu miło spędzałem czas, kiedy akurat oboje mieliśmy na to ochotę, ale jednocześnie nie wiedziałem, co powinienem był z tym wszystkim zrobić - nie chciałem zawieść Prue, nie chciałem też składać obietnic, które mógłbym niezamierzenie złamać, tylko po to, żeby zapewnić ją o własnych intencjach, jeśli nie byłem pewien, czy potrafiłem sprostać wszystkim oczekiwaniom, które mogły się za nimi kryć. Znałem siebie wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nie byłem kandydatem na kogoś do wspólnego układania życia, nie zamierzałem nagle udawać, że wszystkie moje cechy zniknęły tylko dlatego, gdyż zakochiwałem się w kobiecie, która potrafiła jednym uśmiechem skutecznie zbić mi z ręki połowę argumentów. Właśnie, „zakochałem się”, myśl ta pojawiała się coraz częściej, zwykle w najmniej odpowiednich momentach, a ja, nawet jeżeli za każdym razem miałem ochotę zakwestionować jej zasadność, nie potrafiłem znaleźć żadnego przekonującego powodu, żeby to zrobić. Nie wiedziałem, jak powinienem postąpić, żeby nie wciągnąć Prudence w coś, co mogłoby ją skrzywdzić, ani jak uniknąć sytuacji, w której moje własne obawy zaczęłyby naprawdę się spełniać, by ostatecznie uderzyć w nas oboje. Wiedziałem tylko, że nie chciałem się od niej odsuwać, wcale nie chciałem już wracać do tego, jak wyglądało moje życie, zanim się w nim pojawiła.
Nie wiedziałem, czy byłem gotowy na taką rozmowę, ale coraz częściej miałem wrażenie, że samo odwlekanie jej stawało się absurdalne - nie zamierzałem robić z tego wielkiej sprawy, jednak prawda była taka, że łapałem się na myśleniu o niej w kategoriach przyszłości, co samo w sobie zapewne powinno było skłonić mnie do wizyty u jakiegoś specjalisty. Przez lata zdążyłem przywyknąć do własnych wad, co prawda, niektóre nawet polubiłem, inne po prostu nauczyłem się trzymać z dala od osób, którym mogłyby zaszkodzić, lecz ta sytuacja była zupełnie inna od wszystkiego, co wcześniej wiedziałem. Byłem w stanie wymienić wiele powodów, dla których Prudence powinna była trzymać się ode mnie z daleka, sam mógłbym jej je podsunąć, gdybym tylko miał ochotę zachować się racjonalniej, ale jednocześnie zaczynałem podejrzewać, że gdyby któregoś dnia oznajmiła mi, że powinniśmy przestać się spotykać, miałbym z tym znacznie większy problem, niż chciałbym przed sobą przyznać, co gorsza, nie potrafiłem wskazać konkretnego momentu - być może stało się to stopniowo, gdzieś pomiędzy kolejnymi wspólnymi dniami i nocami, tymi wszystkimi sytuacjami, w których łapałem się na tym, że chciałem jej coś opowiedzieć, zanim jeszcze zdążyłem pomyśleć, czy w ogóle powinienem. W każdym razie nie planowałem się przywiązywać, a już na pewno nie do osoby, która znała mnie wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jakim bywałem skończonym dupkiem, najwyraźniej jednak nie tylko mój instynkt samozachowawczy postanowił w tej sprawie wziąć sobie urlop - byliśmy… „idealnie spaprani”.
- Mosemy oczywiście splóbowaś, chociasz mam uzasadnione wątpliwości, czy twoja definicja „pszyspieszonej” welsji nie lószni się nieco od mojej. - Odparłem, ale tak naprawdę nie musiałem nawet jakoś specjalnie zastanawiać się nad tym, czy rzeczywiście chciałem spędzić z nią resztę dnia w tym miejscu - oczywiście, że chciałem - chciałem też zostać z nią na kolację, potem na noc, następnie na śniadanie, chociaż jeszcze kilka miesięcy wcześniej prawdopodobnie uznałbym podobny ciąg wydarzeń za całkiem niepotrzebne komplikowanie sobie życia. W rezydencji niby każde z nas miało własny pokój, swoją przestrzeń i możliwość zamknięcia za sobą drzwi, ale jakoś tak się składało, że przez większość nocy kończyliśmy w jednym łóżku, nie zamierzałem narzekać, trudno zresztą byłoby mi znaleźć przekonujący powód, dla którego miałbym chcieć spać osobno, skoro jej obecność stała się jedną z tych rzeczy, których zaczynałem oczekiwać bez większego zastanowienia. Czasem budziłem się wcześniej i przez kilka minut po prostu leżałem, słuchając jej oddechu, zanim przypominałem sobie, że przecież nie powinienem był przywiązywać takiej wagi do podobnych drobiazgów, rzecz jasna, moje przypomnienia rzadko przynosiły jakikolwiek skutek.
- A co do tego, co mogą pokazaś te lustla… Ploponuję zatem, szebyśmy nie tlasili czasu i zablali się za uzupełnianie dokumentacji. - Podjąłem po chwili spoglądania na nią, wracając do tematu. - Nie wykluczam, sze mose szeszywiście dowiem się czegoś nowego. Byś mose okasze się, sze jestem jeszcze większym dupkiem, nisz dotychczas podejszewałem. Albo sze mam jakieś uklyte talenty, o któlych sam nie wiem. Podejszewam, sze na pszykład byłoby ci tludno znaleźć dlugiego takiego kutasa. - Uśmiechnąłem się krótko, nie wyjaśniając, czy i tym razem miałem na myśli swój paskudny charakterek, zanim dotarło do mnie, iż zwierciadła w tym miejscu potrafiły ukazywać naprawdę różne obrazy, w tym faktycznie także te przykre, a ja wolałbym jednak uniknąć sytuacji, w której zobaczyłbym siebie jako starego, zgorzkniałego kawalera, który do końca życia wyłącznie siedział na dupie i ględził w pubie o swoich dawnych przygodach, to byłoby wyjątkowo przygnębiające, zwłaszcza jeśli nie byłoby już nikogo, kto chciałby tego słuchać, przez co mój uśmiech niezamierzenie zbladł, nim przeszedłem do dalszej części wypowiedzi. Zmierzyłem ją wzrokiem od stóp do głów, po czym wróciłem spojrzeniem do oczu - wyraz, który pojawił się na moich ustach i twarzy, był zdecydowanie zbyt zadowolony z siebie, żeby można było uznać go za niewinny. - Owszem, mam pewne podejszenia. Niektóle tych s twoich wad naleszą zlesztą do moich ulubionych szeszy w tobie. Szczególnie te, któle zwykle ujawniają się, kiedy jesteśmy sami. - Spojrzałem na nią z ukosa, a potem przesunąłem językiem po dolnej wardze, powstrzymując uśmiech.
Zanim zdążyłem wrócić do tematu luster, które na nas czekały oraz zwiedzania, przypomniałem sobie jeszcze jedną rzecz, która od jakiegoś czasu chodziła mi po głowie.
- A właśnie, skolo jusz mówimy o mieście i powlosie, twój blat wstawił w końcu te nowe okna w mieszkanku pszy Holysontalnej? - Zmarszczyłem brwi, bo chyba nic mi o tym nie mówiła, od pamiętnej wspólnej wizyty po pożarach, a zastanawiałem się, czy Eliasz zdążył się za to zabrać, czy nadal czekał na odpowiednio sprzyjające warunki atmosferyczne, układ gwiazd albo błogosławieństwo któregoś z przodków szklarzy.
- No. Dobla, pani pszewodniczko. - Powiedziałem w końcu, wskazując brodą dalszą część pomieszczenia. - Jestem gotowy na tę wycieczkę. - Odchrząknąłem, splatając ponownie nasze palce. Zaczęło się niewinnie, od docinków, przyzwyczajenia do swojej obecności i żartów, które pozwalały nam mówić rzeczy, na które pewnie w innych okolicznościach żadne z nas nie zdobyłoby się tak łatwo, potem przestałem zauważać moment, w którym te żarty zaczęły brzmieć całkiem poważnie, a jeszcze później odkryłem, że perspektywa przedstawienia jej komuś jako mojej dziewczyny wcale nie wywoływała we mnie potrzeby natychmiastowej ucieczki, przeciwnie, myśl ta zaczynała mi się podobać w sposób, którego nie potrafiłem szczególnie sensownie uzasadnić. Nie miałem szesnastu lat, żeby zrzucać wszystko na młodzieńcze zauroczenie, ani dwudziestu, żeby nie wiedzieć, co oznaczało przywiązanie do drugiej osoby, miałem za to wystarczająco dużo doświadczenia, żeby rozpoznać, kiedy zaczynałem pakować się w coś, z czego niekoniecznie pragnąłem się wyplątać.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)