Wiadomości w tym wątku

Benjy Fenwick · 2 godzin(y) temu ✶

Nasza relacja miała naprawdę bardzo specyficzne podłoże, był bowiem czas, gdy całkowicie świadomie wybieraliśmy swoje towarzystwo i nie wyobrażaliśmy sobie spędzania czasu z kimkolwiek innym, tyle tylko, że wtedy było wtedy, teraz Bletchley potrafiła doprowadzić mnie do irytacji nawet, kiedy przez dłuższy czas nie odzywała się ani słowem. Właściwie powinienem był docenić wcześniejsze milczenie, jakim mnie obdarzała, bo ostatnie kilkanaście minut upłynęło nam w całkiem znośnej atmosferze, przynajmniej dopóki nie postanowiła otworzyć ust i przypomnieć mi, dlaczego wspólne przebywanie w jednym miejscu rzadko kończyło się dla nas obojga spokojnie - las najwyraźniej nie stanowił wyjątku. Wbrew pozorom, słuchałem z uwagą tego, co miała mi do powiedzenia, czy tam zarzucenia, przynajmniej na tyle dużą, żeby wyłapać większość przytyków, które kierowała pod moim adresem, bo nie mogłem pozostać dłużny.
- Zajebiście. - Odparłem z wyraźną nonszalancją, zupełnie tak, jakbym faktycznie zgadzał się z tym, że nie musiała mnie wychowywać, bo tak było. Prawdopodobnie miała już rozpisany w głowie cały punktowy plan na najbliższe miesiące, z uwzględnieniem wszystkich wytycznych odpowiedniego zachowania, kamieni milowych, możliwych komplikacji, ja natomiast nie zamierzałem urządzać sobie podobnego przedsięwzięcia. Nie dlatego, iż zupełnie nie zależało mi na przyszłości ani nie z powodu, jaki mi zarzuciła, prawda była znacznie bardziej prozaiczna, „ale ta Prudence nigdy by tego nie zrozumiała, prawda?” Czasy, gdy dzieliliśmy się wątpliwościami i mówiliśmy sobie wszystko już dawno odeszły w zapomnienie. Wiedziałem, że zależało jej na wynikach i że traktowała swoje plany poważnie, nie zamierzałem wykorzystywać tego przeciwko niej, przynajmniej nie w tej chwili, ale ta część o prefekturze - to było coś zupełnie innego - w to mogłem uderzyć.
- Zaraz, zaraz. Czyżbyś próbowała mi powiedzieć, że to właśnie ty będziesz pilnowała porządku w szkole? - Zerknąłem na nią ze zdecydowanie większym zainteresowaniem i z zupełnie innym rodzajem błysku w oczach, chociaż tak naprawdę nie powinienem był być zdziwiony - przecież już pełniła funkcję prefekta swojego domu, szło jej to naprawdę dobrze, przynajmniej jak na standardy szkolnych regulaminów, nie uczniów, którzy gardzili konfidentami. - Chyba będziesz musiała mnie ukarać. - Stwierdziłem swobodnie, błysnąłszy zębami, decydując się nie podejmować tematu przyszłości po szkole, obowiązków, rodziny i całej tej otoczki, o której rozmawialiśmy wielokrotnie wcześniej. Jak praktycznie wszyscy dookoła, Bletchley miała swoją wizję tego, kim oboje byliśmy, i nawet jeśli na ogół karmiłem jej arsenał argumentów, tym razem zbyłem tę dyskusję, zanim zdążyła dorzucić coś jeszcze, bo jej następne słowa i tak sprowadzały się do tego samego - byłem nieznośny, niepoważny, uprzywilejowany, rozbestwiony do granic możliwości, gardziłem ciężką pracą, wykorzystywałem okoliczności i od lat sprawiałem jej problemy - trudno było się z tym kłócić, więc wolałem wykorzystać nadarzającą się okazję do czegoś znacznie ciekawszego.
Prychnąłem śmiechem, kiedy usłyszałem jej pisk, był zdecydowanie lepszy od wszystkich odpowiedzi, które dotychczas udało mi się z niej wyciągnąć, toteż uśmiechnąłem się szeroko, zupełnie nie przejmując się natychmiastowym protestem. Musiałem przyznać, że właśnie dla takich momentów warto było czasami podejmować decyzje, które stabilniejsza emocjonalnie część społeczeństwa uznałaby za wyjątkowo głupie. Gdybym wcześniej wiedział, że wystarczyło podnieść ją kilkadziesiąt centymetrów nad ziemię, żeby wydobyć z niej podobny dźwięk, prawdopodobnie skorzystałbym z tej możliwości znacznie, znacznie wcześniej.
- Wystarczyło powiedzieć, że jednak mi wierzysz! - Rzuciłem, mogła sobie protestować, szarpać się i wygłaszać kolejne uwagi na temat mojego stanu psychicznego, ale sama przed chwilą z wielką odwagą stanęła przede mną, czekając na sprawdzenie, czy rzeczywiście zamierzałem spełnić swoją groźbę, no więc sprawdziła. Niestety, miałem tę specyficzną przypadłość polegającą na tym, że im usilniej ktoś próbował tłumaczyć mi, jak powinienem był postępować, tym mniejszą ochotę odczuwałem na zastosowanie się do podobnych wskazówek. Najwyraźniej nie przewidziała, że byłem w stanie potraktować wyzwanie poważnie, co jednak stanowiło już wyłącznie jej problem, ponieważ ja sam byłem zaskakująco konsekwentny, jeśli ktoś dostarczał mi tak doskonałego pretekstu do działania. Skoro tak bardzo mnie znała, powinna była to wiedzieć, tak samo jak to, iż nie należałem do najsłabszych, lecz usłyszawszy coś, co mogłoby sugerować inaczej, uznałem, że odrobina dramaturgii zdecydowanie miała poprawić jakość całego przedstawienia.
Przeniosłem ciężar ciała na jedną nogę i celowo zachwiałem się teatralnie, robiąc dwa niepewne kroki w tył i pozwalając, żeby moje ciało przechyliło się niebezpiecznie na jedną stronę. Zachybotałem się, wydając z siebie krótkie przekleństwo, które miało sugerować, że właśnie traciliśmy równowagę, ponieważ tak bardzo - bardzo ostrożnie i zachowawczo, oczywiście - się wierciła, usiłując mnie uderzyć.
- Ała! Cholera, Prue! - Rzuciłem, wykonując jeszcze jeden przesadnie niepewny krok. - Nie wierzgaj się, bo oboje zginiemy! - Prawdę mówiąc nie wiedziałem, jak miałoby do tego dojść, może rozbilibyśmy sobie głowy o kamienie, lecz nie miałem zbyt wiele czasu na rozważania, więc improwizowałem, jak zawsze. W rzeczywistości doskonale kontrolowałem pozycję, nie zamierzałem jej tak naprawdę upuścić, nie byłem aż tak nieodpowiedzialny, by w tym wypadku kierować się wyłącznie chęcią udowodnienia czegoś mojej rywalce, nie zaś faktycznymi możliwościami fizycznymi, nawet jeśli miała zapewne odmienne zdanie na ten temat. Przy moim wzroście i regularnych treningach nie stanowiło to szczególnego wyzwania, zwłaszcza że przez ostatnie lata poświęcałem wystarczająco dużo czasu na dbanie o dobrą formę fizyczną, nie tylko na boisku, żeby podobne demonstracje siły nie kończyły się dla mnie za każdym razem wizytą u uzdrowiciela, chociaż Prudence potrafiła skutecznie utrudnić mi nawet najprostsze czynności, kiedy akurat postanowiła postawić na swoim. Odrobinę mocniej zacisnąłem ręce wokół jej talii, zabezpieczając ją przed upadkiem, zrobiwszy jeszcze krok w bok i do przodu, nad których chybotliwym rytmem całkowicie panowałem, ale zadbałem o to, żeby nie mogła być tego całkowicie pewna, dopiero kiedy odzyskałem pozorną równowagę, zerknąłem na nią z szerokim uśmiechem.
- Blefowałem. - Uświadomiłem ją swobodnie, jeżeli już nie miała okazji sama się tego domyślić, po czym wzruszyłem ramionami, nadal próbując stabilnie utrzymać ją nad ziemią. - Możesz poprosić ładniej. Wiesz, podobno kultura osobista bywa przydatna w trudnych sytuacjach społecznych. - Dodałem, oczywiście wiedziałem, że prędzej czy później będę musiał ją odstawić, jeśli nie chciałem skończyć z odciskiem jej zębów na przedramieniu, na razie jednak nie widziałem żadnego powodu, żeby się z tym spieszyć - nie zamierzałem tego zrobić na pierwsze polecenie, zwłaszcza takie, tym bardziej że jeszcze przed chwilą stała przede mną z założonymi rękami i całą swoją postawą zachęcała mnie, żebym sprawdził, ile odwagi rzeczywiście w sobie miała. Miałem zdecydowanie za dużo zabawy z jej oburzenia, żeby tak szybko kończyć przedstawienie.