Nie tak wyobrażała sobie ten dzień.
Gdy umawiała się z Brenną, opuszczając wczoraj Warownię, zupełnie nie sądziła, że skończy się to… tak. I jednocześnie sama miała świadomość, że pewnych spraw lepiej nie odkładać, poza tym czuła w kościach, że jeśli nagle odwoła to spotkanie, to przyjaciółka będzie się niepotrzebnie martwić… I kiedy żegnała się wczoraj z Chrisem, zupełnie jej to spotkanie wyleciało z głowy. To i gdy rano sobie o nim przypomniała, krzywiąc się niemiłosiernie do odbicia w lustrze, faktycznie poprosiła skrzatkę, by go odwiedziła i poprosiła, by coś jej znalazł, bo będzie musiała wyjść dzisiaj z domu… I że jeśli nic się nagłego nie wydarzy (oczywiście, taką miała przecież pracę), to będzie mogła się z nim spotkać później tego dnia, gdy już klątwa przestanie działać.
Tak właśnie trafiła do Fontanny Szczęśliwego Losu. Victorii nie umknęła ironia tego, że właśnie tutaj Chris pobił się z Atreusem, co – według tego drugiego – poskutkowało wyrzuceniem ich z knajpy. A teraz miały się tutaj spotkać one, z czego Brenna nie miała pojęcia, co przydarzyło się Victorii. Całe szczęście w ciągu tego dnia jakoś przywykła do innych warunków ciała, że jest wyższa, że trochę inaczej się chodzi, nie robiła więc z siebie pośmiewiska, gdy już weszła do Fontanny i przeskanowała otoczenie, szukając Brenny. Nie zauważyła jej od razu, podeszła więc do baru, gdzie poprosiła o whisky z lodem – jakoś soczek nie pasował do jej obecnej prezencji. Wzięła szklankę do ręki, obróciła się, opierając o bar, ponownie skanując otoczenie i gdy w końcu wypatrzyła znajomą sylwetkę, odbiła się, by podejść do stolika.
I dość bezczelnie położyła swoją szklankę na stoliku, czym wywołała spojrzenie Brenny. I chyba tylko dlatego, że była w takim, a nie innym nastroju, postanowiła się z nią chwilkę podroczyć.
– Hej, wyglądasz jak moja przyszła żona – rzuciła pierwszym lepszym lamerskim tekstem na podryw i uśmiechnęła się zaczepnie. Po czym zajęła miejsce naprzeciwko nic sobie nie robiąc z ewentualnej miny Brenny. – A chciałabyś się poznać? – dodała, rzucając jej powłóczyste spojrzenie i nie odrywając od niej ciemnego spojrzenia, upiła łyka ze swojej szklanki, puszczając do niej jeszcze oko.
Zaraz jednak się skrzywiła. I westchnęła, gdy już przełknęła, co miała w ustach.
– Ohyda, nie rozumiem, jak oni mogą to pić – poruszała dłonią, lód zadźwięczał o ścianki i szklanka wylądowała na stole.