Dzisiaj, 03:00 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: Dzisiaj, 03:04 przez Benjy Fenwick.)
Las był dziś nieznośnie gorący, słońce od dobrych kilku godzin stało wysoko nad drzewami, nagrzewając ziemię, kamienie i wszystko, co znajdowało się w zasięgu jego promieni, przez co powietrze na leśnej ścieżce było ciężkie i nieruchome. Nawet cień rzucany przez rozłożyste korony niewiele pomagał, szczególnie że co jakiś czas musieliśmy wychodzić na bardziej odsłonięte odcinki drogi, gdzie żarówa bez żadnych skrupułów przypominała o swoim natężeniu. Rozpiąłem kolejny guzik koszuli, odgarnąłem włosy z czoła i zerknąłem na Prudence, która od dłuższego czasu skutecznie pracowała nad tym, żeby nadchodząca wycieczka już teraz zapisała się w mojej pamięci jako jedna z mniej przyjemnych atrakcji tegorocznego lata - co, swoją drogą, było osiągnięciem samym w sobie, bo miałem już za sobą kilka naprawdę kiepskich pomysłów - nie przeszkadzało mi, że groziła mi odwetem, właściwie byłoby dość nudno, gdyby nagle postanowiła być dużo bardziej ugodowa, prawdę bowiem mówiąc, o wiele bardziej niepokoiłaby mnie sytuacja, w której przestałaby mieć na mój temat cokolwiek do powiedzenia, choć oczywiście nie zamierzałem dzielić się z nią podobnymi spostrzeżeniami, ponieważ jeszcze byłaby gotowa uznać, że miała na mnie jakikolwiek wpływ. Liczyło się to, iż w naszej relacji panowała pewna pokręcona stabilność, „norma”, jakkolwiek by to nie brzmiało, Bletchley zawsze znalazła coś do wtrącenia, jakiś kąśliwy komentarz albo szyderczą uwagę, zawsze musiała postawić na swoim, podważyć każde moje słowo, znaleźć jakąś lukę w tym, co mówiłem, nawet gdy sprawa była tak prosta, że poradziłby sobie z nią pierwszoroczny. Nie miałem pojęcia, skąd brała na to tyle energii, ale jeśli w dalszym ciągu zamierzała przeznaczać znaczną jej część na uprzykrzanie mi życia w nadchodzącym roku szkolnym i chciała pozostać moim największym utrapieniem, nie miałem nic przeciwko, wypadało mi tylko przynajmniej zadbać o to, żeby zyskała ku temu odpowiednio dużo powodów, co nie stanowiło aż takiego problemu. Wystarczyło, że wiedziałem, gdzie ją znaleźć i w co uderzyć, kiedy miałem ochotę się z kimś pokłócić, a ona z kolei nigdy nie przepuszczała okazji, żeby wtrącić się w moje sprawy - byliśmy pod tym względem wyjątkowo zgodni, lecz żadne z nas zapewne nie przyznałoby tego nawet pod groźbą utraty różdżki - jeśli tak bardzo pragnęła być moim naczelnym utrapieniem, mogła nim pozostać, ta perspektywa zdawała mi się całkiem absorbująca. Nasze potyczki słowne nie nużyły mnie ani trochę, mimo upływu kolejnych lat, nawet jeśli nie zamierzałem dawać jej tej satysfakcji i przyznawać, że przez ostatnie wakacyjne tygodnie zdążyłem się stęsknić za tymi wszystkimi idiotycznymi przepychankami.
- W takim razie proponuję, żebyś przygotowała sobie jakiś porządny plan działania. Na razie całkiem nieźle radzisz sobie z rolą dziewczyny, która nie potrafi przejść pięciu minut bez komentowania wszystkiego, co robię, ale naczelność to jednak coś innego, prawda? - Uśmiechnąłem się krzywo, bo doskonale wiedziałem, że podobne uwagi działały na nią mniej więcej tak, jak płachta na byka, co zresztą stanowiło dodatkowy powód, dla którego nie zamierzałem z nich rezygnować. Nie miałem zamiaru przejmować się zapewnieniami o braku litości, jak i tym, co akurat sobie o mnie pomyślała, słyszałem podobne deklaracje wystarczająco wiele razy, żeby wiedzieć, że Prudence potrafiła być wyjątkowo zawzięta, ale ja też miałem własne sposoby na radzenie sobie z prefektami, odznaka, choćby najwyższej wagi, niespecjalnie mnie przerażała, nawet w jej zaciśniętych rękach. - Wiem, że to trudne, a nie chciałbym, żebyś już pierwszego dnia września poczuła się przytłoczona skalą wyzwania, szczególnie że sama się wygadałaś. Mogę nawet pożyczyć ci pergamin. Mam gdzieś kilka czystych arkuszy. - Nie przeczyłem, że sam praktycznie nigdy nie notowałem wszystkiego, co powinienem był zapisać, bardzo często improwizowałem, byłem też wyjątkowo umiejętny w ściąganiu, nawet podczas tych trudniejszych testów, więc wszystkie te ryzy w ilościach wymienianych w zaleceniach zakupów na Pokątnej przydawały mi się głównie do lepienia kulek z papieru i śliny, składania magicznych samolocików i rysowania kutasów, ewentualnie odrobinę bardziej zaawansowanych artystycznie karykatur, których Bletchley miała u mnie całą nieoficjalną kolekcję. Jak na kogoś o tak kompaktowych rozmiarach, zajmowała całkiem wiele miejsca w moim życiu, zwłaszcza kiedy tak bardzo starała się zaznaczyć swoją pozycję, stając szeroko na nogach i krzyżując ramiona.
Nie minęło wiele czasu, zanim postanowiłem sprawdzić, ile warte były te wszystkie groźne miny i gadki, kiedy nagle znalazła się nad ziemią, z nogami oderwanymi od ścieżki, nie tylko niezadowolona z faktu, że tym razem nie zamierzałem ustępować, lecz także głęboko zaskoczona przejawem tupetu, do jakiego się posunąłem - ta reakcja była zresztą całkiem satysfakcjonująca, chociaż musiałem przyznać, że wierzganie nie należało do najbardziej pomocnych zachowań, kiedy próbowałem utrzymać ją w miejscu.
- A to już twój problem, Bletchley. - Roześmiałem się krótko, zupełnie szczerze, słysząc, że wcale mi nie wierzyła, szczególnie że doskonale wiedziałem, jak bardzo lubiła stawiać na swoim. - Zawsze uważałem, że mam opinię gościa godnego zaufania. - To mówiąc ledwie powstrzymałem uśmiech cisnący mi się na usta, ponieważ w rzeczywistości nie miałem pojęcia, czy w ogóle istniała jakakolwiek osoba, która opisałaby mnie w ten sposób, ale nie zamierzałem przecież pozwolić, żeby drobne niedogodności w postaci faktów przeszkodziły mi w budowaniu własnej legendy.
Zarzut o winie wywołał we mnie natomiast taką potrzebę przewrócenia oczami, że musiałem naprawdę się postarać, żeby tego nie zrobić, bo ileż można było - zamiast tego rozejrzałem się demonstracyjnie po ścieżce, po czym spojrzałem ponownie na nią - przez moment rzeczywiście rozważałem odstawienie jej na ziemię, ale szybko doszedłem do wniosku, że byłoby to przedwczesne zakończenie całkiem udanej zabawy. Początkowo podniosłem ją wyłącznie po to, żeby udowodnić, że nie rzucałem słów na wiatr, ale teraz, kiedy dotarło do mnie, że zamierzała najpierw na mnie nawarczeć, potem chyba spróbować przeczekać całą sytuację, następnie może zrobić coś spoza swojego zwyczajowego repertuaru, co miałoby mnie zmusić do kapitulacji, bo prędzej odgryzłaby sobie język, niż poprosiłaby, bym ją puścił, uznałem, że równie dobrze mogłem zrobić z tego dramat w trzech aktach. W pewnym sensie podziwiałem jej upór, szczególnie że znajdowała się obecnie w dość kiepskiej pozycji negocjacyjnej, czego najwyraźniej wcale nie zamierzała uwzględniać.
- Tak, tak. Rookwood winny, Bletchley niewinna. Znam ten scenariusz. - Zerknąłem na nią z góry, starając się zachować możliwie nonszalancki wyraz twarzy, nawet jeśli coraz trudniej było mi ignorować fakt, że znajdowała się zdecydowanie bliżej, niż zwykle pozwalaliśmy sobie na to podczas naszych słownych przepychanek - nie przewidziałem tego, a kiedy ona przestała się aż tak wierzgać, ja przestałem się chybotać i kiwać, zrobiło się dziwnie - zazwyczaj wystarczała nam bezpieczna odległość, kilka złośliwych uwag i możliwość odejścia w przeciwnych kierunkach, zanim którekolwiek z nas powiedziało coś, czego nie dałoby się później odkręcić, teraz z wiadomych względów już tak nie było. Przynajmniej nie musiałem szczególnie się wysilać, żeby ją utrzymać, chociaż po kilkudziesięciu marszu w tym upale zaczynałem szybciej odczuwać dodatkowy ciężar. - Cóż za niespodzianka. Znowu jestem czarnym charakterem. - Nie brzmiałem, jakbym był przejęty, nawet jeśli kiedyś ugodziłby mnie podobny zarzut. Duma miała swoje granice, ale akurat ta konkretna znajdowała się u mnie gdzieś daleko poza zasięgiem trzeźwego osądu, przeszłość była przeszłością, poza tym mieliśmy na głowie znacznie pilniejsze problemy, w tym chociażby konieczność wydostania się z lasu, przez który od dłuższego czasu przeprawialiśmy się bez szczególnie imponujących rezultatów.
- Wiesz co? Wobec tego chyba jednak cię nie odstawię. - Oznajmiłem całkiem poważnie, chociaż kąciki ust wciąż uciekały mi ku górze, poprawiłem rozłożenie ciężaru dziewczyny na moich rękach, przytrzymując ją pewniej pod kolanami i ruszyłem dalej ścieżką, zupełnie nie przejmując się tym, że miała na ten temat odmienne, głośne zdanie. - Zresztą całkiem wygodnie mi się idzie. - Skłamałem bez mrugnięcia okiem, zerkając na nią z rozbawieniem. Byłem ścigającym, do kurwy nędzy, miałem silne nogi, mocne ramiona, rozwiniętą koordynację, pokaźne ego i wystarczająco dużo dumy, żeby donieść ją choćby na drugi koniec hrabstwa, nawet jeśli później miałbym przez tydzień nie móc podnieść widelca na wyżej niż kilka centymetrów.
- W takim razie proponuję, żebyś przygotowała sobie jakiś porządny plan działania. Na razie całkiem nieźle radzisz sobie z rolą dziewczyny, która nie potrafi przejść pięciu minut bez komentowania wszystkiego, co robię, ale naczelność to jednak coś innego, prawda? - Uśmiechnąłem się krzywo, bo doskonale wiedziałem, że podobne uwagi działały na nią mniej więcej tak, jak płachta na byka, co zresztą stanowiło dodatkowy powód, dla którego nie zamierzałem z nich rezygnować. Nie miałem zamiaru przejmować się zapewnieniami o braku litości, jak i tym, co akurat sobie o mnie pomyślała, słyszałem podobne deklaracje wystarczająco wiele razy, żeby wiedzieć, że Prudence potrafiła być wyjątkowo zawzięta, ale ja też miałem własne sposoby na radzenie sobie z prefektami, odznaka, choćby najwyższej wagi, niespecjalnie mnie przerażała, nawet w jej zaciśniętych rękach. - Wiem, że to trudne, a nie chciałbym, żebyś już pierwszego dnia września poczuła się przytłoczona skalą wyzwania, szczególnie że sama się wygadałaś. Mogę nawet pożyczyć ci pergamin. Mam gdzieś kilka czystych arkuszy. - Nie przeczyłem, że sam praktycznie nigdy nie notowałem wszystkiego, co powinienem był zapisać, bardzo często improwizowałem, byłem też wyjątkowo umiejętny w ściąganiu, nawet podczas tych trudniejszych testów, więc wszystkie te ryzy w ilościach wymienianych w zaleceniach zakupów na Pokątnej przydawały mi się głównie do lepienia kulek z papieru i śliny, składania magicznych samolocików i rysowania kutasów, ewentualnie odrobinę bardziej zaawansowanych artystycznie karykatur, których Bletchley miała u mnie całą nieoficjalną kolekcję. Jak na kogoś o tak kompaktowych rozmiarach, zajmowała całkiem wiele miejsca w moim życiu, zwłaszcza kiedy tak bardzo starała się zaznaczyć swoją pozycję, stając szeroko na nogach i krzyżując ramiona.
Nie minęło wiele czasu, zanim postanowiłem sprawdzić, ile warte były te wszystkie groźne miny i gadki, kiedy nagle znalazła się nad ziemią, z nogami oderwanymi od ścieżki, nie tylko niezadowolona z faktu, że tym razem nie zamierzałem ustępować, lecz także głęboko zaskoczona przejawem tupetu, do jakiego się posunąłem - ta reakcja była zresztą całkiem satysfakcjonująca, chociaż musiałem przyznać, że wierzganie nie należało do najbardziej pomocnych zachowań, kiedy próbowałem utrzymać ją w miejscu.
- A to już twój problem, Bletchley. - Roześmiałem się krótko, zupełnie szczerze, słysząc, że wcale mi nie wierzyła, szczególnie że doskonale wiedziałem, jak bardzo lubiła stawiać na swoim. - Zawsze uważałem, że mam opinię gościa godnego zaufania. - To mówiąc ledwie powstrzymałem uśmiech cisnący mi się na usta, ponieważ w rzeczywistości nie miałem pojęcia, czy w ogóle istniała jakakolwiek osoba, która opisałaby mnie w ten sposób, ale nie zamierzałem przecież pozwolić, żeby drobne niedogodności w postaci faktów przeszkodziły mi w budowaniu własnej legendy.
Zarzut o winie wywołał we mnie natomiast taką potrzebę przewrócenia oczami, że musiałem naprawdę się postarać, żeby tego nie zrobić, bo ileż można było - zamiast tego rozejrzałem się demonstracyjnie po ścieżce, po czym spojrzałem ponownie na nią - przez moment rzeczywiście rozważałem odstawienie jej na ziemię, ale szybko doszedłem do wniosku, że byłoby to przedwczesne zakończenie całkiem udanej zabawy. Początkowo podniosłem ją wyłącznie po to, żeby udowodnić, że nie rzucałem słów na wiatr, ale teraz, kiedy dotarło do mnie, że zamierzała najpierw na mnie nawarczeć, potem chyba spróbować przeczekać całą sytuację, następnie może zrobić coś spoza swojego zwyczajowego repertuaru, co miałoby mnie zmusić do kapitulacji, bo prędzej odgryzłaby sobie język, niż poprosiłaby, bym ją puścił, uznałem, że równie dobrze mogłem zrobić z tego dramat w trzech aktach. W pewnym sensie podziwiałem jej upór, szczególnie że znajdowała się obecnie w dość kiepskiej pozycji negocjacyjnej, czego najwyraźniej wcale nie zamierzała uwzględniać.
- Tak, tak. Rookwood winny, Bletchley niewinna. Znam ten scenariusz. - Zerknąłem na nią z góry, starając się zachować możliwie nonszalancki wyraz twarzy, nawet jeśli coraz trudniej było mi ignorować fakt, że znajdowała się zdecydowanie bliżej, niż zwykle pozwalaliśmy sobie na to podczas naszych słownych przepychanek - nie przewidziałem tego, a kiedy ona przestała się aż tak wierzgać, ja przestałem się chybotać i kiwać, zrobiło się dziwnie - zazwyczaj wystarczała nam bezpieczna odległość, kilka złośliwych uwag i możliwość odejścia w przeciwnych kierunkach, zanim którekolwiek z nas powiedziało coś, czego nie dałoby się później odkręcić, teraz z wiadomych względów już tak nie było. Przynajmniej nie musiałem szczególnie się wysilać, żeby ją utrzymać, chociaż po kilkudziesięciu marszu w tym upale zaczynałem szybciej odczuwać dodatkowy ciężar. - Cóż za niespodzianka. Znowu jestem czarnym charakterem. - Nie brzmiałem, jakbym był przejęty, nawet jeśli kiedyś ugodziłby mnie podobny zarzut. Duma miała swoje granice, ale akurat ta konkretna znajdowała się u mnie gdzieś daleko poza zasięgiem trzeźwego osądu, przeszłość była przeszłością, poza tym mieliśmy na głowie znacznie pilniejsze problemy, w tym chociażby konieczność wydostania się z lasu, przez który od dłuższego czasu przeprawialiśmy się bez szczególnie imponujących rezultatów.
- Wiesz co? Wobec tego chyba jednak cię nie odstawię. - Oznajmiłem całkiem poważnie, chociaż kąciki ust wciąż uciekały mi ku górze, poprawiłem rozłożenie ciężaru dziewczyny na moich rękach, przytrzymując ją pewniej pod kolanami i ruszyłem dalej ścieżką, zupełnie nie przejmując się tym, że miała na ten temat odmienne, głośne zdanie. - Zresztą całkiem wygodnie mi się idzie. - Skłamałem bez mrugnięcia okiem, zerkając na nią z rozbawieniem. Byłem ścigającym, do kurwy nędzy, miałem silne nogi, mocne ramiona, rozwiniętą koordynację, pokaźne ego i wystarczająco dużo dumy, żeby donieść ją choćby na drugi koniec hrabstwa, nawet jeśli później miałbym przez tydzień nie móc podnieść widelca na wyżej niż kilka centymetrów.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)