4 godzin(y) temu ✶
Perspektywa objęcia funkcji prefekta naczelnego z pewnością wymagała od niej kilku, kilkunastu, kilkudziesięciu, kilkuset, kilku tysięcy, „cholera tam ją wiedziała, jak wyglądały te wszystkie fiksacje”, wieczorów spędzonych nad pergaminami, zapewne zanim jeszcze dostała oficjalny list potwierdzający przyznanie jej tej zaszczytnej funkcji. Posłałem Prue kolejny szeroki uśmiech spod wysoko uniesionych brwi, po czym wyprzedziłem ją jeszcze o pół kroku, odwracając się tyłem do kierunku marszu, żeby móc dalej obserwować jej reakcje. Niby było mi zdecydowanie za gorąco na podobne wygłupy, idąc w ten sposób trudno śledziło się przeszkody na drodze, lecz jeszcze trudniej rezygnowało się z podobnej okazji, kiedy znajdowała się zaledwie w zasięgu kilku kroków i była w stanie podjąć ze mną kolejną dyskusję, niezależnie od warunków panujących dookoła. Las zapewniał wprawdzie trochę cienia, ale przy całkowitym bezruchu powietrza niewiele to pomagało, nawet najwyższe gałęzie pozostawały nieruchome, liście nie poruszały się nad naszymi głowami, zaś ścieżka przed nami zdawała się ciągnąć w nieskończoność i jeszcze o pół jarda dalej. Przekrzywiłem głowę, przyglądając się Prue z udawanym namysłem, po czym wzruszyłem ramionami - prawdopodobnie rzeczywiście miała już w głowie kilka sposobów na utrudnienie mi życia, rozpisanych według stopnia szkodliwości i potencjalnych konsekwencji, nie wątpiłem w to ani przez chwilę, właściwie nie mogłem się doczekać, żeby zobaczyć, jak długo mogła wytrzymać z tym wszystkim, zanim sama zacznie naginać własne zasady. Zresztą jej nowa funkcja całkiem dobrze do niej pasowała, nawet jeśli perspektywa posiadania prefekta naczelnego emanującego tak wyraźną niechęcią do mojej osoby nie napawała mnie szczególnym entuzjazmem, mogłem przynajmniej liczyć na to, że rok szkolny nie będzie nudny.
- Może powinnaś porozmawiać z kimś o tej swojej obsesji? - Zrobiłem krótką pauzę, wypchnąwszy policzek językiem i wzruszywszy ramionami. - Nerwicy natręctw? - Podsunąłem kolejny adekwatnie brzmiący termin. - Manii prześladowczej? - Zatrzymałem się przy rozwidleniu ścieżki i spojrzałem na obie odnogi, próbując przypomnieć sobie, którą z nich powinniśmy wybrać, przetarłem dłonią czoło, po czym zerknąłem ponownie na Prudence, robiąc przy tym jedną z tych nadmiernie przekornych min, które zawsze ją irytowały - cóż, gdyby rzeczywiście chciała mi zaszkodzić, przez te wszystkie lata miała wystarczająco dużo okazji, żeby narobić mi naprawdę poważnych kłopotów, nie robiła tego, co odnotowałem już dawno, chociaż nigdy nie uznałem za stosowne podziękować jej za tę dyskrecję ani nawet coś o tym powiedzieć, to była jedna z naszych tajemnic, które działały tak długo, jak o nich nie rozmawialiśmy - znałem ją wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że przygotowanie do objęcia funkcji prefekta naczelnego potraktowała śmiertelnie poważnie, właściwie spodziewałem się, że już teraz miała w głowie rozpisane potencjalne przewinienia uczniów, procedury postępowania i zapewne kilka dodatkowych paragrafów, które zamierzała wykorzystać przeciwko mnie, lecz gdzieś tam istniała pewna granica. Może wcale na to nie wyglądało, ale oboje jej nie przekraczaliśmy i nie widziałem powodu, byśmy kiedykolwiek to zrobili.
- A gdzie miałbym to robić? Za twoimi plecami? Przecież i tak byś mnie znalazła. - Nieważne, jak absurdalnie to brzmiało, chyba na tym etapie mogliśmy się zgodzić, że dokładnie tak by było - miała wystarczająco wiele okazji, żeby się ode mnie uwolnić, lecz z jakiegoś powodu za każdym razem kończyło się na tym, że staliśmy naprzeciwko siebie, przerzucając się złośliwościami. - Bletchley, przecież doskonale wiesz, że nie robię tego specjalnie. Śledzisz mnie z własnej inicjatywy. - Pokręciłem głową, poniekąd sam byłem zmęczony brakiem zrozumienia dla tak prostych prawd, chociaż w rzeczywistości doskonale zdawałem sobie sprawę, że część moich pomysłów nabierała szczególnego uroku właśnie wtedy, kiedy mogłem obserwować reakcję tej konkretnej dziewczyny, więc sam też niespecjalnie się przed nią ukrywałem, przynajmniej przez większość czasu. Uśmiech, który tym razem pojawił się na twarzy Prudence, był podejrzanie zadowolony, szczególnie kiedy zaczęła sugerować, że moja osoba przyczyniła się do tego sukcesu - prychnąłem, czasami miałem wręcz wrażenie, że to ona pojawiała się w pobliżu dokładnie wtedy, kiedy zaczynałem robić coś, czego nie powinienem, jak pies gończy wyczuwający zwierzynę - znałem jej zamiłowanie do przygotowywania się na każdą ewentualność mogącą zakłócić funkcjonowanie w tej wygodnej bańce, w której żyła, nawet jeśli połowa tych założeń kończyła się później koniecznością improwizowania, bo ja sam miałem do tego zupełnie inne podejście i nie powstrzymywałem się szczególnie przed udowadnianiem, że cokolwiek urodziło się w jej głowie, niekoniecznie musiało dożyć końca dnia. Zwykle najpierw wpadałem na pomysł, później sprawdzałem, czy dało się go zrealizować, dopiero na końcu zastanawiałem się nad konsekwencjami, dotychczas zresztą nie wychodziłem na tym najgorzej, chociaż przyznawałem, że niektóre moje przedsięwzięcia wymagały później dość… kreatywnych wyjaśnień. Zwolniłem odrobinę, omijając wystający korzeń, po czym spojrzałem na nią ponownie.
- „Po części moja zasługa?” - Uniosłem brwi, zatrzymawszy na niej spojrzenie. - Wobec tego dostanę jakieś oficjalne podziękowanie podczas pierwszego apelu? Może nawet wspomnisz o mnie w przemówieniu na koniec szkoły? Planujesz takie? - Parsknąłem krótko, ponownie wyłącznie nosem, bo doskonale rozumiałem, co próbowała osiągnąć, ale jeśli chciała urządzać sobie ze mną słowną szermierkę, musiała liczyć się z tym, że będę równie chętnie wykorzystywał każdą nadarzającą się okazję. - Postaram się nie zemdleć ze wzruszenia. - Rzuciłem bez głębszego zastanowienia, dlaczego nadal wdawałem się z nią w te wszystkie przepychanki, mogłem przecież robić swoje bez oglądania się na jej opinię, jednak z jakiegoś powodu zawsze znajdowałem czas na dodatkowy komentarz, kiedy tylko pojawiała się w pobliżu - być może zwyczajnie lubiłem mieć przeciwnika, który nie zamierzał ustępować mi pola, Bletchley nadawała się do tej roli wyjątkowo dobrze, nawet jeśli czasami miałem ochotę zatkać jej usta czymś, co nie wymagałoby ode mnie kolejnych pięciu minut zdzierania sobie strun głosowych.
- To zabawne, że akurat ty zauważyłaś u mnie problemy z postrzeganiem rzeczywistości. - Uśmiechnąłem się pod nosem, po czym zwolniłem kroku, duchota dawała się we znaki coraz bardziej, ścieżka przed nami była nierówna, pełna kamieni i korzeni wystających z ziemi, więc uznałem, że dalsze spacerowanie w tym tempie nie miało większego sensu. Ta nagła, może nie do końca przeze mnie przemyślana bliskość również okazała się dość kłopotliwa, zwłaszcza że przy tej temperaturze wystarczyło kilka sekund, żeby poczuć ciepło drugiego ciała przez cienki materiał ubrania, zdecydowanie nie pomagało mi również to, że znałem każdy szczegół twarzy niesionej przeze mnie dziewczyny, lecz ostatnio rzadko miałem okazję przyglądać się jej z tak niewielkiej odległości, zauważając teraz znacznie więcej niż planowałem, wystarczyła jednak myśl o jej triumfie, gdybym zdecydował się ją odstawić, żebym natychmiast odzyskał rezon i motywację.
- Nie przesadzaj. - Wywróciłem oczami, zbywając to, co mi sugerowała, choć nie mogłem akurat lekceważąco machnąć ręką. - Mogę cię zapewnić, że jeszcze nie osiągnąłem temperatury wrzenia. Chociaż jesteś na dobrej drodze, żeby mi w tym pomóc. - Wypowiedziałem to z całkowitą nonszalancją, celowo pomijając fakt, że pogoda zaczynała już wcześniej wystawiać moją wytrzymałość na próbę, zanim znaleźliśmy się tak blisko, teraz robiło się wyłącznie coraz bardziej gorąco i… duszno - nie zamierzałem się do tego przyznawać, nie po tym wszystkim, co zdążyłem już powiedzieć, ale ciepło, które mnie ogarnęło, było inne, nie tylko związane z marszem. - Możesz się odsunąć, jeśli tak bardzo przeszkadza ci bliskość - zacząłem, po czym urwałem, unosząc kącik ust, jakbym sam właśnie coś sobie na nowo uświadomił - ach, racja, nie zamierzasz mnie o nic prosić. No, to jesteśmy w impasie. - Spojrzałem na nią z góry, poprawiając dłoń na jej plecach, po czym uśmiechnąłem się jeszcze bezczelniej i ruszyłem dalej, omijając wystający korzeń. Zdecydowanie nie powinienem był zwracać uwagi na to, jak niewielka odległość dzieliła nas teraz od siebie, ani na to, że wcale nie miałem ochoty jej zmniejszać, przynajmniej tak sobie powtarzałem, zachowując na twarzy ten sam prowokujący uśmiech.
Las wyglądał na kompletnie wymarły, ptaki nie śpiewały, owady bzyczały jakby ciszej i bardziej niechętnie, podeschnięte iście wisiały nieruchomo na gałęziach, nawet te najcieńsze, które zwykle poruszały się przy najmniejszym podmuchu, teraz pozostawały w bezruchu, przez co ścieżka przypominała rozgrzany korytarz pozbawiony jakiejkolwiek wentylacji, ale nie było mowy, bym tak łatwo odpuścił.
- Może powinnaś porozmawiać z kimś o tej swojej obsesji? - Zrobiłem krótką pauzę, wypchnąwszy policzek językiem i wzruszywszy ramionami. - Nerwicy natręctw? - Podsunąłem kolejny adekwatnie brzmiący termin. - Manii prześladowczej? - Zatrzymałem się przy rozwidleniu ścieżki i spojrzałem na obie odnogi, próbując przypomnieć sobie, którą z nich powinniśmy wybrać, przetarłem dłonią czoło, po czym zerknąłem ponownie na Prudence, robiąc przy tym jedną z tych nadmiernie przekornych min, które zawsze ją irytowały - cóż, gdyby rzeczywiście chciała mi zaszkodzić, przez te wszystkie lata miała wystarczająco dużo okazji, żeby narobić mi naprawdę poważnych kłopotów, nie robiła tego, co odnotowałem już dawno, chociaż nigdy nie uznałem za stosowne podziękować jej za tę dyskrecję ani nawet coś o tym powiedzieć, to była jedna z naszych tajemnic, które działały tak długo, jak o nich nie rozmawialiśmy - znałem ją wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że przygotowanie do objęcia funkcji prefekta naczelnego potraktowała śmiertelnie poważnie, właściwie spodziewałem się, że już teraz miała w głowie rozpisane potencjalne przewinienia uczniów, procedury postępowania i zapewne kilka dodatkowych paragrafów, które zamierzała wykorzystać przeciwko mnie, lecz gdzieś tam istniała pewna granica. Może wcale na to nie wyglądało, ale oboje jej nie przekraczaliśmy i nie widziałem powodu, byśmy kiedykolwiek to zrobili.
- A gdzie miałbym to robić? Za twoimi plecami? Przecież i tak byś mnie znalazła. - Nieważne, jak absurdalnie to brzmiało, chyba na tym etapie mogliśmy się zgodzić, że dokładnie tak by było - miała wystarczająco wiele okazji, żeby się ode mnie uwolnić, lecz z jakiegoś powodu za każdym razem kończyło się na tym, że staliśmy naprzeciwko siebie, przerzucając się złośliwościami. - Bletchley, przecież doskonale wiesz, że nie robię tego specjalnie. Śledzisz mnie z własnej inicjatywy. - Pokręciłem głową, poniekąd sam byłem zmęczony brakiem zrozumienia dla tak prostych prawd, chociaż w rzeczywistości doskonale zdawałem sobie sprawę, że część moich pomysłów nabierała szczególnego uroku właśnie wtedy, kiedy mogłem obserwować reakcję tej konkretnej dziewczyny, więc sam też niespecjalnie się przed nią ukrywałem, przynajmniej przez większość czasu. Uśmiech, który tym razem pojawił się na twarzy Prudence, był podejrzanie zadowolony, szczególnie kiedy zaczęła sugerować, że moja osoba przyczyniła się do tego sukcesu - prychnąłem, czasami miałem wręcz wrażenie, że to ona pojawiała się w pobliżu dokładnie wtedy, kiedy zaczynałem robić coś, czego nie powinienem, jak pies gończy wyczuwający zwierzynę - znałem jej zamiłowanie do przygotowywania się na każdą ewentualność mogącą zakłócić funkcjonowanie w tej wygodnej bańce, w której żyła, nawet jeśli połowa tych założeń kończyła się później koniecznością improwizowania, bo ja sam miałem do tego zupełnie inne podejście i nie powstrzymywałem się szczególnie przed udowadnianiem, że cokolwiek urodziło się w jej głowie, niekoniecznie musiało dożyć końca dnia. Zwykle najpierw wpadałem na pomysł, później sprawdzałem, czy dało się go zrealizować, dopiero na końcu zastanawiałem się nad konsekwencjami, dotychczas zresztą nie wychodziłem na tym najgorzej, chociaż przyznawałem, że niektóre moje przedsięwzięcia wymagały później dość… kreatywnych wyjaśnień. Zwolniłem odrobinę, omijając wystający korzeń, po czym spojrzałem na nią ponownie.
- „Po części moja zasługa?” - Uniosłem brwi, zatrzymawszy na niej spojrzenie. - Wobec tego dostanę jakieś oficjalne podziękowanie podczas pierwszego apelu? Może nawet wspomnisz o mnie w przemówieniu na koniec szkoły? Planujesz takie? - Parsknąłem krótko, ponownie wyłącznie nosem, bo doskonale rozumiałem, co próbowała osiągnąć, ale jeśli chciała urządzać sobie ze mną słowną szermierkę, musiała liczyć się z tym, że będę równie chętnie wykorzystywał każdą nadarzającą się okazję. - Postaram się nie zemdleć ze wzruszenia. - Rzuciłem bez głębszego zastanowienia, dlaczego nadal wdawałem się z nią w te wszystkie przepychanki, mogłem przecież robić swoje bez oglądania się na jej opinię, jednak z jakiegoś powodu zawsze znajdowałem czas na dodatkowy komentarz, kiedy tylko pojawiała się w pobliżu - być może zwyczajnie lubiłem mieć przeciwnika, który nie zamierzał ustępować mi pola, Bletchley nadawała się do tej roli wyjątkowo dobrze, nawet jeśli czasami miałem ochotę zatkać jej usta czymś, co nie wymagałoby ode mnie kolejnych pięciu minut zdzierania sobie strun głosowych.
- To zabawne, że akurat ty zauważyłaś u mnie problemy z postrzeganiem rzeczywistości. - Uśmiechnąłem się pod nosem, po czym zwolniłem kroku, duchota dawała się we znaki coraz bardziej, ścieżka przed nami była nierówna, pełna kamieni i korzeni wystających z ziemi, więc uznałem, że dalsze spacerowanie w tym tempie nie miało większego sensu. Ta nagła, może nie do końca przeze mnie przemyślana bliskość również okazała się dość kłopotliwa, zwłaszcza że przy tej temperaturze wystarczyło kilka sekund, żeby poczuć ciepło drugiego ciała przez cienki materiał ubrania, zdecydowanie nie pomagało mi również to, że znałem każdy szczegół twarzy niesionej przeze mnie dziewczyny, lecz ostatnio rzadko miałem okazję przyglądać się jej z tak niewielkiej odległości, zauważając teraz znacznie więcej niż planowałem, wystarczyła jednak myśl o jej triumfie, gdybym zdecydował się ją odstawić, żebym natychmiast odzyskał rezon i motywację.
- Nie przesadzaj. - Wywróciłem oczami, zbywając to, co mi sugerowała, choć nie mogłem akurat lekceważąco machnąć ręką. - Mogę cię zapewnić, że jeszcze nie osiągnąłem temperatury wrzenia. Chociaż jesteś na dobrej drodze, żeby mi w tym pomóc. - Wypowiedziałem to z całkowitą nonszalancją, celowo pomijając fakt, że pogoda zaczynała już wcześniej wystawiać moją wytrzymałość na próbę, zanim znaleźliśmy się tak blisko, teraz robiło się wyłącznie coraz bardziej gorąco i… duszno - nie zamierzałem się do tego przyznawać, nie po tym wszystkim, co zdążyłem już powiedzieć, ale ciepło, które mnie ogarnęło, było inne, nie tylko związane z marszem. - Możesz się odsunąć, jeśli tak bardzo przeszkadza ci bliskość - zacząłem, po czym urwałem, unosząc kącik ust, jakbym sam właśnie coś sobie na nowo uświadomił - ach, racja, nie zamierzasz mnie o nic prosić. No, to jesteśmy w impasie. - Spojrzałem na nią z góry, poprawiając dłoń na jej plecach, po czym uśmiechnąłem się jeszcze bezczelniej i ruszyłem dalej, omijając wystający korzeń. Zdecydowanie nie powinienem był zwracać uwagi na to, jak niewielka odległość dzieliła nas teraz od siebie, ani na to, że wcale nie miałem ochoty jej zmniejszać, przynajmniej tak sobie powtarzałem, zachowując na twarzy ten sam prowokujący uśmiech.
Las wyglądał na kompletnie wymarły, ptaki nie śpiewały, owady bzyczały jakby ciszej i bardziej niechętnie, podeschnięte iście wisiały nieruchomo na gałęziach, nawet te najcieńsze, które zwykle poruszały się przy najmniejszym podmuchu, teraz pozostawały w bezruchu, przez co ścieżka przypominała rozgrzany korytarz pozbawiony jakiejkolwiek wentylacji, ale nie było mowy, bym tak łatwo odpuścił.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)