17.11.2026, 21:56 ✶
Cisza zawisła między nami, ciężej niż zazwyczaj w przypadku zwykłych kłótni, przerywana jedynie odgłosami kroków, szelestem liści pod butami i sporadycznym trzaskiem nadepniętej gałęzi, przez co droga do świstoklika zdawała się ciągnąć w nieskończoność. Co jakiś czas zerkałem na Prue, ale szybko odwracałem wzrok, zajmując się obserwowaniem terenu, bo nie byłem pewien, czy potrafiłbym zachowywać się normalnie, gdybym znowu napotkał jej spojrzenie. Przez resztę marszu nie powiedziałem już właściwie ani słowa, poza okazjonalnym wymamrotaniem „uwaga”, gdy dostrzegłem jakiś korzeń, po prostu szedłem przed siebie, milczący i pogrążony w myślach, co samo w sobie było dziwne, zważywszy na to, że Bletchley zazwyczaj potrafiła doprowadzić mnie do wyrzucania z siebie lawiny zdań na każdy temat, nawet wtedy, kiedy nie miałem absolutnie niczego sensownego do przekazania. Tym razem jednak miałem w głowie taki bałagan, że każda próba odezwania się kończyła się na ułożeniu kilku słów, które ostatecznie uznawałem za wyjątkowo niepotrzebne. „Prawie pocałowałem Prudence. Prudence!” Samo pomyślenie o tym sprawiało, że miałem ochotę przetrzeć twarz dłonią, przesunąć nią po włosach i sprawdzić, czy przypadkiem nie dostałem wcześniej w głowę jakąś gałęzią, bo przecież musiało istnieć jakieś racjonalne wyjaśnienie mojego zachowania - byłem dosłownie o kilka sekund od zrobienia czegoś, czego nie powinienem był w ogóle brać pod uwagę - właśnie to było najgorsze. Nie wiedziałem, co stałoby się później, gdybym jednak się pochylił, gdybym nie usłyszał szelestu w krzakach i nie zobaczył tej cholernej sarny, która wybrała sobie wyjątkowo niefortunny moment na interwencję. „Może dostałbym w twarz, co zresztą byłoby całkiem zasłużone, może usłyszałbym kilka niezbyt pochlebnych słów pod swoim adresem, a może… No właśnie. Może wcale by się ode mnie nie odsunęła”, ta ostatnia możliwość uporczywie wracała mi do głowy, powodowała kolejne myśli i wątpliwości, chociaż nie miałem żadnego prawa traktować jej poważnie, „ale… Widziałem przecież, jak na mnie patrzyła, pamiętałem jej oczy, odległość między nami i to, że przez ten krótki moment żadne z nas nie próbowało przerwać tego, co się działo. Tylko czy naprawdę coś się działo?” Nie zamierzałem przecież wyciągać z kilku sekund w lesie wniosków, które mogłyby skomplikować mi życie na najbliższe kilka dni, jakie mieliśmy spędzać razem, mogłem sobie dopowiedzieć całą resztę, poza tym, że nie strąciła mojej dłoni ze swojego policzka, nie miałem praktycznie żadnego pojęcia, co wtedy myślała i chyba jeszcze nigdy nie czułem się aż tak zagubiony. Szedłem więc obok niej, pilnując, żeby nie patrzeć zbyt często w jej stronę, co wymagało ode mnie zdecydowanie więcej wysiłku, niż powinno było.
Słońce powoli obniżało się nad koronami drzew, rzucając na ścieżkę coraz dłuższe cienie, droga do świstoklika ciągnęła się niemiłosiernie, las stopniowo cichł, szykując się na nadejście zmierzchu, a ja zacząłem już podejrzewać, że babka Prue celowo wybrała miejsce położone na samym końcu świata, żebyśmy mieli okazję przemyśleć wszystkie swoje życiowe decyzje - właściwie w moim przypadku byłoby to nawet wskazane - dopiero kiedy dziewczyna idąca obok mnie westchnęła, wyrwałem się z własnych rozważań i zerknąłem na nią kątem oka.
Spojrzałem na Prue, po czym kiwnąłem głową, wdzięczny za dostarczenie mi tematu, który nie wymagał żadnego wysiłku intelektualnego - sam miałem już ochotę znaleźć się na miejscu, najlepiej z czymś do picia i z możliwością posadzenia dupy na czymś, co nie wymagało ode mnie zbyt wiele kombinacji - dopiero wtedy dostrzegłem między drzewami jaśniejszy pas przestrzeni. „Prześwit”, wyglądało na to, że wreszcie zbliżaliśmy się do skraju lasu.
- Chyba zaraz wyjdziemy na otwartą przestrzeń. Nareszcie. - Wskazałem brodą kierunek, po czym przyspieszyłem nieznacznie, zadowolony, że przynajmniej ta część naszej wyprawy dobiegała końca. Pozostawała jeszcze kwestia świstoklika i całego zniecierpliwionego towarzystwa, które miało na nas czekać, „oraz Prudence”, przypomniałem sobie trzeźwo, a z nią, jak zaczynałem podejrzewać, sprawy mogły okazać się znacznie bardziej skomplikowane niż z kimkolwiek.
Słońce powoli obniżało się nad koronami drzew, rzucając na ścieżkę coraz dłuższe cienie, droga do świstoklika ciągnęła się niemiłosiernie, las stopniowo cichł, szykując się na nadejście zmierzchu, a ja zacząłem już podejrzewać, że babka Prue celowo wybrała miejsce położone na samym końcu świata, żebyśmy mieli okazję przemyśleć wszystkie swoje życiowe decyzje - właściwie w moim przypadku byłoby to nawet wskazane - dopiero kiedy dziewczyna idąca obok mnie westchnęła, wyrwałem się z własnych rozważań i zerknąłem na nią kątem oka.
Spojrzałem na Prue, po czym kiwnąłem głową, wdzięczny za dostarczenie mi tematu, który nie wymagał żadnego wysiłku intelektualnego - sam miałem już ochotę znaleźć się na miejscu, najlepiej z czymś do picia i z możliwością posadzenia dupy na czymś, co nie wymagało ode mnie zbyt wiele kombinacji - dopiero wtedy dostrzegłem między drzewami jaśniejszy pas przestrzeni. „Prześwit”, wyglądało na to, że wreszcie zbliżaliśmy się do skraju lasu.
- Chyba zaraz wyjdziemy na otwartą przestrzeń. Nareszcie. - Wskazałem brodą kierunek, po czym przyspieszyłem nieznacznie, zadowolony, że przynajmniej ta część naszej wyprawy dobiegała końca. Pozostawała jeszcze kwestia świstoklika i całego zniecierpliwionego towarzystwa, które miało na nas czekać, „oraz Prudence”, przypomniałem sobie trzeźwo, a z nią, jak zaczynałem podejrzewać, sprawy mogły okazać się znacznie bardziej skomplikowane niż z kimkolwiek.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)