• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Poza schematem Retrospekcje v
1 2 3 4 5 … 17 Dalej »
[08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius

[08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius
Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#6
Wczoraj, 15:01  ✶  
Przesunąłem pasek torby Prue na własnym ramieniu, spoglądając przed siebie, tam, gdzie między drzewami coraz wyraźniej rysowało się niewielkie wzniesienie, dostrzegałem już kilka sylwetek, choć z tej odległości nie potrafiłem jeszcze rozpoznać wszystkich osób, nie mogłem jednak nie poczuć, że mi ulżyło.
Znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że nawet w milczeniu potrafiła prowadzić ze mną jakąś niewypowiedzianą kłótnię, lecz tym razem było inaczej - gdyby mnie wyśmiała, gdyby rzuciła jakimś wyjątkowo paskudnym komentarzem na temat mojej nagłej utraty rozumu, mógłbym przynajmniej odpowiedzieć jej tym samym, obruszyć się, odburknąć coś nieprzyjemnego, nazwać ją przemądrzałą jaśnie panną i wrócić do naszej zwyczajowej przepychanki, tymczasem szła obok mnie w kompletnym milczeniu, zachowując się przy tym zupełnie normalnie, o ile za normalność można było uznać tę osobliwą powściągliwość, która zastąpiła nasze dotychczasowe przepychanki. Wyglądało na to, że postanowiła przemilczeć całe zajście, co z jednej strony powinno było przynieść mi ulgę, z drugiej jednak zaczynałem podejrzewać, że wolałbym chyba nawet usłyszeć, że kompletnie mi odbiło, bo mógłbym wtedy przewrócić oczami, odpyskować jej coś równie niemiłego i wrócilibyśmy do tego, co znaliśmy oboje, bez tej nowej, dziwnej dynamiki. W tej sytuacji trudno mi było nie odnosić coraz silniejszego wrażenia, że zrobiłem z siebie kompletnego głupca, co samo w sobie nie było szczególnie odkrywczym doświadczeniem, zdarzało mi się przecież podejmować decyzje, których ktoś bardziej opanowany i racjonalny unikałby za wszelką cenę, ale tym razem chodziło o coś, czego nie potrafiłem tak łatwo obrócić w żart. Nie wiedziałem, co miałem z tym wszystkim zrobić, by odzyskać znajomy grunt pod nogami, ponieważ milczenie ze strony Bletchley pozostawiało mi zbyt wiele miejsca na domysły, a ja, ku własnemu niezadowoleniu, coraz częściej wybierałem te najmniej korzystne dla siebie. Może wcale nie miała ochoty mnie pocałować, może po prostu nie zdążyła zareagować, bo znowu złapała jedną z tych swoich charakterystycznych zawiech, ja tymczasem przypisałem jej spojrzeniu znaczenie, którego nigdy w nim nie było.  „Świetnie. Tego jeszcze brakowało, żebym został zapamiętany jako ktoś, kto nie potrafi utrzymać rąk przy sobie podczas rodzinnej wycieczki”.
Przez ostatnie kilka minut zdążyłem już dojść do wniosku, że zdecydowanie łatwiej byłoby mi znieść kolejną godzinę przedzierania się przez chaszcze w trzydziestostopniowym upale niż to absurdalne napięcie, które pojawiło się między nami i za nic nie chciało ustąpić. Czułem się przy niej nieswojo, co było czymś na tyle nowym, że sam nie wiedziałem, jak powinienem był się zachowywać, gdy już znajdziemy się na miejscu, bo przecież czekało nas jeszcze kilka dni wspólnej wyprawy, pod stanowczo zbyt czujnym i nazbyt wiele dostrzegającym okiem jej babci. Tak jak to powiedziała sama Prue - nigdy nie było wiadomo, co dokładnie siedziało Ellie w głowie - czasami odnosiłem wrażenie, iż robiła pewne rzeczy w taki sposób, aby celowo nas na siebie napuścić, bo sprawiało jej to jakąś perwersyjną przyjemność. Zazwyczaj nie miałem z tym najmniejszego problemu, potrafiłem odszczekać się w każdej sekundzie, wystarczyło, że Prue rzuciła jedno zdanie, żebym natychmiast znalazł trzy odpowiedzi, z czego przynajmniej dwie nadawały się do tego, żeby doprowadzić ją do szewskiej pasji, teraz musiałem pilnować własnego języka, a przecież nie byłem szczególnie dobry w cenzurowaniu swoich przemyśleń. Całe szczęście, że znajdowaliśmy już tak blisko, bo zaczynałem mieć serdecznie dość nie Bletchley, tylko własnego towarzystwa.
- Nie przepadasz za świstoklikami? Ciekawe. Co ci takiego zrobiły? - Podchwyciłem jej uwagę, choć zabrzmiało to dość beznamiętnie, nawet jak na mnie, ale nie chciałem, żeby doszła do wniosku, że kompletnie straciłem język w gębie. - W każdym razie mam dla ciebie świetną wiadomość. Za chwilę będziesz mogła znienawidzić je jeszcze bardziej. Wygląda na to, że twoja babcia załatwiła nam taki, który i przed podróżą już sam się rozpada. - Dorzuciłem, wskazując głową w kierunku wzniesienia i tego, co z dużym prawdopodobieństwem było świstoklikiem na miarę liczebności grupy, czyli zbutwiałej kłody drewna, ostatnia część wypowiedzi zabrzmiała już trochę bardziej znajomo, więc poczułem się nieznacznie lepiej, chociaż wciąż miałem wrażenie, że nie do końca odzyskałem swój zwyczajowy rezon. Wsunąłem dłonie głębiej do kieszeni, a kiedy zauważyłem, że zaczęła przyspieszać, żeby dotrzymać mi kroku, sam odruchowo zwolniłem - nie zastanawiałem się nad tym, zrobiłem to prawie natychmiast, dopiero po chwili uświadamiając sobie, że dostosowałem tempo do niej - cóż, przynajmniej tyle mogłem zrobić po tym, jak przez ostatnie kilkanaście minut zachowywałem się niczym skończony kretyn. Miałem ochotę powiedzieć coś jeszcze, może nawet zapytać, czy wszystko w porządku, czy była bardzo zmęczona, ale nie potrafiłem znaleźć sposobu, żeby zrobić to bez nadawania temu pytaniu znaczenia, którego wcale nie chciałem mu przypisywać. Zresztą, co miałbym zrobić, gdyby odpowiedziała, że tak? Albo gdyby zapytała, dlaczego w ogóle mnie to interesuje? Ostatecznie zdecydowałem się zostawić sprawę w spokoju i ruszyłem dalej, już nieco wolniej, w stronę oczekującej na nas grupy. Liczyłem, że obecność pozostałych pomoże mi odzyskać zwyczajny sposób bycia, bo jeśli miałem spędzić z Prudence kilka kolejnych dni, musiałem znaleźć jakiś sposób, żeby nie robić z siebie idioty przy każdym spotkaniu naszych spojrzeń, a na razie szło mi z tym wyjątkowo kiepsko.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (3011), Prudence Fenwick (2725)




Wiadomości w tym wątku
[08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius - przez Prudence Fenwick - 17.11.2026, 20:36
RE: [08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius - przez Benjy Fenwick - 17.11.2026, 21:56
RE: [08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius - przez Prudence Fenwick - 17.11.2026, 23:02
RE: [08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius - przez Benjy Fenwick - 17.11.2026, 23:49
RE: [08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius - przez Prudence Fenwick - Wczoraj, 09:15
RE: [08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius - przez Benjy Fenwick - Wczoraj, 15:01
RE: [08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius - przez Prudence Fenwick - 5 godzin(y) temu
RE: [08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius - przez Benjy Fenwick - 3 godzin(y) temu
RE: [08/1956] monachopsis | Prue, Aloysius - przez Prudence Fenwick - 3 godzin(y) temu

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa