3 godzin(y) temu ✶
„Merlinie, co ja sobie właściwie wyobrażałem? Przecież to była Prue”, Prudence, która przez większą część naszej znajomości potrafiła doprowadzić mnie do szewskiej pasji, nie przepuszczając żadnej okazji, żeby wytknąć mi kolejną wadę. Nie wiedziałem, co mnie wtedy opętało, znałem ją przecież wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, jak wiele miałbym do stracenia, gdybym rzeczywiście zrobił coś podobnego, „i najwyraźniej nie przeszkadzało mi to jeszcze przed chwilą, racja?” Naprawdę próbowałem pozbyć się z głowy tamtego momentu i przekonać samego siebie, że zachowywałem się już zupełnie normalnie, co było zadaniem o tyle trudnym, że im więcej wysiłku w to wkładałem, tym wyraźniej dostrzegałem, jak bardzo odbiegało to od prawdy. „Gdybym chociaż był w stanie odłożyć wszystkie te rozważania na później, najlepiej na jakiś moment, w którym nie będę musiał patrzeć jej prosto w twarz…”
Przez całą drogę próbowałem sobie wmówić, że wystarczyło znaleźć się wśród pozostałych, żeby wszystko wróciło do normy, ale im bliżej byliśmy wzniesienia, tym mniej byłem tego pewien, z jakiegoś powodu wizja obecności innych ludzi wcale nie wydawała mi się taką ulgą, jakiej oczekiwałem, szczególnie że doskonale wiedziałem, iż prędzej czy później ktoś mógł zwrócić uwagę na nasze zachowanie. Nie miałem pojęcia, czy Prue również zamierzała udawać, że nic się nie wydarzyło, ale zaczynałem podejrzewać, że właśnie taki obraliśmy kierunek, całkiem wygodny, jeśli pominąć fakt, że w moim przypadku wymagał on sporego wysiłku. Wciąż wracałem myślami do tej jednej, żenująco krótkiej chwili w lesie, do spojrzenia Prudence i do własnej dłoni na jej policzku, co było o tyle irytujące, że przecież miałem znacznie ciekawsze rzeczy do roboty, niż rozpamiętywanie milisekundowej sytuacji, w której prawie pocałowałem dziewczynę. W dodatku taką, z którą od lat potrafiłem pokłócić się o najgłupszą rzecz, choćby po to, żeby mieć ostatnie słowo! Nie pomagało mi również to, że kiedy próbowałem stwierdzić, co tak właściwie powstrzymało mnie przed dokończeniem tego, na co się zanosiło, jedyną odpowiedzią była jakaś zdziczała sarna, prawdopodobnie mająca robale, jeśli nie wścieklicę.
„Wspaniale, zajebiście”, zostałem uratowany przed konsekwencjami własnej głupoty przez leśną zwierzynę, a teraz dodatkowo wątpiłem, by wystarczyło znaleźć się w większym towarzystwie, żeby wszystko wróciło do normy - niby mieliśmy przed sobą kilka kolejnych dni wspólnego wyjazdu, ale nie byliśmy w tym sami, posiadaliśmy grono znajomych, z którymi można było porozmawiać i wystarczająco dużo innych zajęć, żeby nie poświęcać uwagi każdej idiotycznej myśli, która przychodziła mi do głowy - brzmiało całkiem przekonująco, przynajmniej dopóki nie przypomniałem sobie, że jeszcze kilka minut wcześniej byłem gotów pocałować Prudence Bletchley, PRUDENCE BLETCHLEY, ze wszystkich ludzi, a ona zupełnie to zignorowała. Nie miałem zwyczaju zastanawiać się nad każdym gestem i słowem wypowiedzianym w towarzystwie tej konkretnej osoby, zazwyczaj mówiłem, co mi ślina na język przyniosła, w pełni świadomy, że później musiałem znosić jej komentarze, kiedy okazywało się, że znów powiedziałem coś wyjątkowo głupiego, naprawdę, tym razem też przyjąłbym to na klatę, odpowiedziałbym czymś wyjątkowo nieprzyjemnym, po czym oboje moglibyśmy uznać sprawę za zamkniętą i wrócić do naszych zwyczajowych przepychanek. Tymczasem zachowywała się z taką powściągliwością i wyższością, że zaczynałem mieć coraz większe wątpliwości, czy przypadkiem nie wymyśliłem sobie całej otoczki prowadzącej do tej konkretnej sytuacji - oczywiście, pamiętałem doskonale, co wydarzyło się w lesie, pamiętałem jej twarz pod moją dłonią i to, jak niewiele brakowało, żeby przekroczyć granicę, której dotąd nawet nie brałem pod uwagę, ale z jakiegoś powodu jej milczenie zaczynało działać mi na nerwy. Nie miałem pojęcia, co sobie pomyślała, czy w ogóle poświęcała temu tyle uwagi, co ja, chyba właśnie ta niewiedza najbardziej mnie drażniła. Mogłem, rzecz jasna, zapytać, ale równie dobrze mogłem również od razu wykopać sobie dół i położyć się w nim twarzą do ziemi, bo nie zamierzałem dawać jej kolejnego powodu do uznania, że postradałem zmysły, zresztą, sam nie byłem pewien, czy przypadkiem nie powinienem już zacząć brać tego pod uwagę.
Usiłowałem wrócić do dawnego, lekkiego i swobodnego tonu, gdy się ponownie odezwałem, przez chwilę miałem nawet wrażenie, że rzeczywiście mi się to udało, lecz temat okazał się być bardziej poważny, aniżeli mógłbym zakładać, a ja z jakiegoś powodu wcale nie chciałem pogarszać sprawy.
- Nie myśl o tym tyle. Złapiesz się, policzysz do trzech, czy tam dziesięciu, nie wiem, ile trwa podróż do Szkocji - przyznałem, tym razem bez błaznowania, nadal na nią jednak nie patrząc - i za chwilę będziemy na miejscu. Świstoklik ma nas przenieść, nie rozczłonkować. Przynajmniej taka była pierwotna koncepcja, z tego, co mi wiadomo. Nie martw się na zapas. - Na szczęście nie musiałem już wymyślać kolejnych argumentów, uniknąwszy także zaproponowania Prue czegoś, czego później mógłbym znowu pożałować, na przykład podania jej wolnej ręki podczas podróży, bo dotarliśmy do pozostałych. Wśród zgromadzonych dostrzegłem Ellie, która wyglądała na całkiem zadowoloną z faktu, że wreszcie się pojawiliśmy, jej spojrzenie zatrzymało się na mnie, następnie powędrowało w stronę wnuczki, po czym wróciło do mnie z zainteresowaniem, którego nie potrafiłem uznać za szczególnie obiecujące - znałem ten rodzaj uwagi - nie musiała niczego mówić, żebym nabrał podejrzeń, że coś zauważyła, a przecież nie miałem pojęcia, ile mogła zobaczyć z miejsca, w którym na nas czekała. Uśmiechnąłem się do niej krótko, udając, że nie dostrzegłem niczego w wyrazie jej twarzy, po czym szybko zająłem się poprawianiem paska torby i przywitałem się z chłopakami, wymieniając z jednym z nich kilka lakonicznych uwag na temat naszej wędrówki w naprawdę nieoczekiwanie ciężkich warunkach, zanim przeszliśmy do zapoznawania się z krótką instrukcją postępowania. Po krótkim instruktażu Ellie sprawdziła jeszcze godzinę, upewniwszy się zapewne, ile czasu pozostało do aktywacji świstoklika, po czym przeszła do ustawiania nas wokół, „a jakże, zgodnie z przewidywaniami”, zwyczajnej, lekko zbutwiałej kłody drewna - nie miałem pojęcia, według jakiego klucza dobierała nam miejsca, ale wyglądało na to, że sama doskonale wiedziała, co robi, bo wydawała kolejne polecenia z niepokojącą wręcz pewnością siebie - przesunąłem wzrokiem po zgromadzonych, próbując zorientować się, czy ktoś poza mną również zastanawiał się, dlaczego właściwie musieliśmy ustawiać się w taki sposób, ale ostatecznie posłusznie zająłem wskazane miejsce, „a jakże, oczywiście”, pozostawało mi zaufać, że babcia Prudence miała w tym jakiś plan, nie tylko dobrze się bawiła…
Przez całą drogę próbowałem sobie wmówić, że wystarczyło znaleźć się wśród pozostałych, żeby wszystko wróciło do normy, ale im bliżej byliśmy wzniesienia, tym mniej byłem tego pewien, z jakiegoś powodu wizja obecności innych ludzi wcale nie wydawała mi się taką ulgą, jakiej oczekiwałem, szczególnie że doskonale wiedziałem, iż prędzej czy później ktoś mógł zwrócić uwagę na nasze zachowanie. Nie miałem pojęcia, czy Prue również zamierzała udawać, że nic się nie wydarzyło, ale zaczynałem podejrzewać, że właśnie taki obraliśmy kierunek, całkiem wygodny, jeśli pominąć fakt, że w moim przypadku wymagał on sporego wysiłku. Wciąż wracałem myślami do tej jednej, żenująco krótkiej chwili w lesie, do spojrzenia Prudence i do własnej dłoni na jej policzku, co było o tyle irytujące, że przecież miałem znacznie ciekawsze rzeczy do roboty, niż rozpamiętywanie milisekundowej sytuacji, w której prawie pocałowałem dziewczynę. W dodatku taką, z którą od lat potrafiłem pokłócić się o najgłupszą rzecz, choćby po to, żeby mieć ostatnie słowo! Nie pomagało mi również to, że kiedy próbowałem stwierdzić, co tak właściwie powstrzymało mnie przed dokończeniem tego, na co się zanosiło, jedyną odpowiedzią była jakaś zdziczała sarna, prawdopodobnie mająca robale, jeśli nie wścieklicę.
„Wspaniale, zajebiście”, zostałem uratowany przed konsekwencjami własnej głupoty przez leśną zwierzynę, a teraz dodatkowo wątpiłem, by wystarczyło znaleźć się w większym towarzystwie, żeby wszystko wróciło do normy - niby mieliśmy przed sobą kilka kolejnych dni wspólnego wyjazdu, ale nie byliśmy w tym sami, posiadaliśmy grono znajomych, z którymi można było porozmawiać i wystarczająco dużo innych zajęć, żeby nie poświęcać uwagi każdej idiotycznej myśli, która przychodziła mi do głowy - brzmiało całkiem przekonująco, przynajmniej dopóki nie przypomniałem sobie, że jeszcze kilka minut wcześniej byłem gotów pocałować Prudence Bletchley, PRUDENCE BLETCHLEY, ze wszystkich ludzi, a ona zupełnie to zignorowała. Nie miałem zwyczaju zastanawiać się nad każdym gestem i słowem wypowiedzianym w towarzystwie tej konkretnej osoby, zazwyczaj mówiłem, co mi ślina na język przyniosła, w pełni świadomy, że później musiałem znosić jej komentarze, kiedy okazywało się, że znów powiedziałem coś wyjątkowo głupiego, naprawdę, tym razem też przyjąłbym to na klatę, odpowiedziałbym czymś wyjątkowo nieprzyjemnym, po czym oboje moglibyśmy uznać sprawę za zamkniętą i wrócić do naszych zwyczajowych przepychanek. Tymczasem zachowywała się z taką powściągliwością i wyższością, że zaczynałem mieć coraz większe wątpliwości, czy przypadkiem nie wymyśliłem sobie całej otoczki prowadzącej do tej konkretnej sytuacji - oczywiście, pamiętałem doskonale, co wydarzyło się w lesie, pamiętałem jej twarz pod moją dłonią i to, jak niewiele brakowało, żeby przekroczyć granicę, której dotąd nawet nie brałem pod uwagę, ale z jakiegoś powodu jej milczenie zaczynało działać mi na nerwy. Nie miałem pojęcia, co sobie pomyślała, czy w ogóle poświęcała temu tyle uwagi, co ja, chyba właśnie ta niewiedza najbardziej mnie drażniła. Mogłem, rzecz jasna, zapytać, ale równie dobrze mogłem również od razu wykopać sobie dół i położyć się w nim twarzą do ziemi, bo nie zamierzałem dawać jej kolejnego powodu do uznania, że postradałem zmysły, zresztą, sam nie byłem pewien, czy przypadkiem nie powinienem już zacząć brać tego pod uwagę.
Usiłowałem wrócić do dawnego, lekkiego i swobodnego tonu, gdy się ponownie odezwałem, przez chwilę miałem nawet wrażenie, że rzeczywiście mi się to udało, lecz temat okazał się być bardziej poważny, aniżeli mógłbym zakładać, a ja z jakiegoś powodu wcale nie chciałem pogarszać sprawy.
- Nie myśl o tym tyle. Złapiesz się, policzysz do trzech, czy tam dziesięciu, nie wiem, ile trwa podróż do Szkocji - przyznałem, tym razem bez błaznowania, nadal na nią jednak nie patrząc - i za chwilę będziemy na miejscu. Świstoklik ma nas przenieść, nie rozczłonkować. Przynajmniej taka była pierwotna koncepcja, z tego, co mi wiadomo. Nie martw się na zapas. - Na szczęście nie musiałem już wymyślać kolejnych argumentów, uniknąwszy także zaproponowania Prue czegoś, czego później mógłbym znowu pożałować, na przykład podania jej wolnej ręki podczas podróży, bo dotarliśmy do pozostałych. Wśród zgromadzonych dostrzegłem Ellie, która wyglądała na całkiem zadowoloną z faktu, że wreszcie się pojawiliśmy, jej spojrzenie zatrzymało się na mnie, następnie powędrowało w stronę wnuczki, po czym wróciło do mnie z zainteresowaniem, którego nie potrafiłem uznać za szczególnie obiecujące - znałem ten rodzaj uwagi - nie musiała niczego mówić, żebym nabrał podejrzeń, że coś zauważyła, a przecież nie miałem pojęcia, ile mogła zobaczyć z miejsca, w którym na nas czekała. Uśmiechnąłem się do niej krótko, udając, że nie dostrzegłem niczego w wyrazie jej twarzy, po czym szybko zająłem się poprawianiem paska torby i przywitałem się z chłopakami, wymieniając z jednym z nich kilka lakonicznych uwag na temat naszej wędrówki w naprawdę nieoczekiwanie ciężkich warunkach, zanim przeszliśmy do zapoznawania się z krótką instrukcją postępowania. Po krótkim instruktażu Ellie sprawdziła jeszcze godzinę, upewniwszy się zapewne, ile czasu pozostało do aktywacji świstoklika, po czym przeszła do ustawiania nas wokół, „a jakże, zgodnie z przewidywaniami”, zwyczajnej, lekko zbutwiałej kłody drewna - nie miałem pojęcia, według jakiego klucza dobierała nam miejsca, ale wyglądało na to, że sama doskonale wiedziała, co robi, bo wydawała kolejne polecenia z niepokojącą wręcz pewnością siebie - przesunąłem wzrokiem po zgromadzonych, próbując zorientować się, czy ktoś poza mną również zastanawiał się, dlaczego właściwie musieliśmy ustawiać się w taki sposób, ale ostatecznie posłusznie zająłem wskazane miejsce, „a jakże, oczywiście”, pozostawało mi zaufać, że babcia Prudence miała w tym jakiś plan, nie tylko dobrze się bawiła…
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)