Ich rozmowa zmierzała w nieodpowiednim kierunku, co w sumie było dla nich typowe. Lubili się łapać za słowa i pokazywać, kto miał rację, tyle, że sytuacja, w której się znaleźli była naprawdę daleka od komfortowych. Miała świadomość, że w tym przypadku zdecydowanie lepiej byłoby im współpracować i znaleźć jakieś wspólne rozwiązanie na poradzenie sobie z zaistniałym problemem.
Oczywiście, że musiał też to skomentować, nie mogło być inaczej, chciał mieć ostatnie słowo, niech mu będzie. Nie miała siły drążyć tematu, słońce bowiem grzało bardzo mocno, czuła, że nie jest w najlepszej formie i po prostu chciała się znaleźć jak najszybciej na brzegu, a póki co nie wydawało się to możliwe. Podziwianie widoków było nie najgorszym zajęciem, o ile trwało chwilę, oni zdążyli już obejrzeć okolicę z każdej, możliwej strony i zdecydowanie uważała, że wystarczy im tego dobrego na ten dzień. Powinni w końcu się ruszyć, to znaczy ruszyć tą nieszczęsną łódką, tylko ona nie chciała dać im się poprowadzić. Wypadało znaleźć jakieś inne rozwiązanie, tyle, że właściwie to nie mieli zbyt wielu opcji, tak naprawdę prawie żadnych, bo łódka miała również mocno ograniczone zasoby. Nie mieli tu zbyt wiele rzeczy, które mogłyby im pomóc w tej przeprawie.
Samo wyciąganie sznura było sporym wyzwaniem, bo starała się to zrobić nie poruszając łodzią, nie gubiąc zakupów, więc potrwało to zdecydowanie dłużej niż normalnie powinna zająć ta czynność, jednak udało jej się to zrobić nie ponosząc przy okazji żadnych strat. Najwyraźniej zaakceptowała jego plan nim oficjalnie powiedziała to na głos, bo zaczęła realizować pierwszy punkt z listy bez zająknięcia.
Przekazała mu linę, którą zaczął uważnie oglądać. Dobrze, że to zrobił, warto było upewnić się, czy jest cała, zwłaszcza, że od tego mogło zależeć to, czy się nie utopi. Nie podobało jej się to zupełnie, ale byli pod ścianą i nie mieli za bardzo innej możliwości, aktualnie to była jedyna opcja i wypadało ją sprawdzić. Zgadzali się bowiem co do tego, że nie uśmiechało się im pozostanie nie wiadomo ile na środku jeziora.
- Myślę, że nikt nie jest w stanie tego oszacować, ale pewnie wiele razy. - Latał odkąd pamiętała, niosło to ze sobą spore ryzyko, więc liczby mogły być dosyć spore. Z drugiej strony był wyjątkowo zwinny, spędzał sporo czasu na miotle, więc może wcale tak często z niej nie spadał? Powinna być dużo bardziej uważna podczas tych meczy na które chodziła, wcale nie przestała tego robić, chociaż chowała się tak, żeby nikt nie dostrzegł tego, że była obecna na boisku, niektórych przyzwyczajeń nie dało się tak łatwo pozbyć. - Dam, chociaż wcale nie jestem z tego powodu zadowolona. - Martwiło ją to, że coś mogło pójść nie tak, a znajdowali się tutaj sami, więc to ona będzie za to odpowiedzialna. Nie lubiła takich sytuacji, nie znosiła kiedy wszystko nie było idealnie dopracowane, jednak przyszło im to analizować w naprawdę trudnych warunkach, więc po prostu musiała się z tym pogodzić.
- To prawda, stajemy się powoli stałym elementem tego jeziora. - Akurat w tym się z nim zgadzała. Tkwili w tym samym miejscu dłuższą chwilę, nie ruszali się ani w przód, ani w tył i nic nie sugerowało, że szybko miało się to zmienić. Musieli więc coś zrobić. - Może to i lepiej, że plan nie jest jakoś szczególnie dopracowany, bo mniej rzeczy może pójść nie tak, jak powinno. - Próbowała znaleźć jakiś pozytyw w tym, że nie do końca wiedzieli co robili, a to wszystko było raczej organizowane bardzo spontanicznie.
Nie zamierzała siedzieć bezczynnie wtedy, kiedy on wejdzie do wody. Nie czułaby się dobrze mając świadomość, że dźwigał cały ciężar ich powrotu na swoich barkach. Prue nie lubiła być zależna od innych, niby rozumiała to, że w tym przypadku nie bardzo miała jak mu pomóc, mogła jednak spróbować chociaż go asekurować, pilnować, aby nie przytrafiło mu się coś złego, chociaż tyle mogła zrobić w zaistniałej sytuacji. Nie widziała w ogóle innej możliwości i nie brała jej pod uwagę.
Niepokoiło ją nieco to, co zamierzali zrobić, ale wiedziała, że to ich jedyna opcja, więc musiała się na nią zgodzić. Naprawdę obawiała się, że coś może pójść nie tak, a nie chciałaby być odpowiedzialna za jakiekolwiek urazy, których mógł się tutaj nabawić. Powinni nieco bardziej to wszystko dopracować, ale nie mieli na to ani czasu, ani przestrzeni.
Nachylił się nad nią, nie miała pojęcia dlaczego to zrobił, wyciągnęła więc nieco głowę zza toreb, między którymi czekała, dmuchnęła przy okazji w grzywkę, która zaczęła jej się przyklejać do czoła. Spoglądała na niego nieco wybita z rytmu, coś się stało? Jakby coś się stało, to by chyba wiedziała. Dostrzegła lekkie zmieszanie na twarzy Rookwooda.
Zmrużyła oczy, kiedy się odezwał. Wydawał się być bardzo poważny, mógłby to w końcu z siebie wyrzucić, aby też mogła wiedzieć, o co chodzi. Gdy usłyszała o co ją zapytał odwróciła wzrok w stronę jeziora i zawiesiła go tam na moment.
Rozumiała dlaczego to robił, najwyraźniej pamiętał o tym, że nie po drodze jej było z wysokością. Był to jeden z lęków z którymi nie mogła sobie poradzić, nabawiał się go jako dzieciak i najwyraźniej nigdy nie miała pozbyć ze swojego życia. Woda jednak była czymś innym, nie była przerażającą pustką znajdującą się pod nią, kiedy się w nią wpatrywała nie przestawała oddychać, nie czuła tego dziwnego czegoś w swoim gardle.
Wierzyła mu w to co powiedział. Być może nie powinna, może była naiwna, ale nie uważała, aby chciał to wykorzystać przeciwko niej. - Nie boję się wody. - Ponownie przeniosła wzrok w stronę chłopaka. - To znaczy rozumiem dlaczego pytasz, ale nie odczuwam tego w stosunku do głębokości, więc nie, nie musisz się mną przejmować. - Zdziwiło ją to, że pamiętał o jej lęku, teraz zachowywał się tak, jakby się martwił o to, co może się stać, gdy znajdzie się w jeziorze. W sumie tylko na sobie mogli teraz polegać, więc może to było normalne.
- Kto by się spodziewał, że będziesz miał co do tego jakieś oczekiwania. - Pokręciła jeszcze głową, oczywiście, że musiał po raz kolejny wypomnieć jej te nieudolne panowanie nad wiosłem.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control