2 godzin(y) temu ✶
Tęczówki Hestii rozbłysły wesoło, przykuwając uwagę Henia. Ostatnio zaczął zwracać uwagę na te detale w jej oczach, paznokciach, włosach. Niektórzy pomyśleliby, że dziewczyna nie ma kontroli nad swoim darem. Lockhartowi wydawało się to jednak bardzo urocze i autentyczne. Trochę jak rumieniec czy uśmiech, tyle że charakterystyczny dla dziewczyny.
– Nadzieja w ludziach, że zmądrzeją – powtórzył. Zaraz pokręcił głową. – Zdaję się, że nie jestem takim optymistą, żeby tak bardzo wierzyć w nasze społeczeństwo. Ale tym razem, droga Hestio, nie będę miał z tym nic wspólnego. Pójdę na jarmark, zjem coś, napiję się i pooglądam bezużyteczne bibeloty, które będą tam sprzedawać. A jak coś się zacznie dziać, wybiorę najbliższą możliwą drogę ucieczki. Mam już naprawdę dosyć przygód. Najpierw Spalona Noc, potem Dunwich, a niedawno Włochy. Teraz mówię „pass”.
Henry wiedział, że tak naprawdę to nie była jego decyzja. Kłopoty lubiły go znajdować, gdy najmniej tego chciał. Choć teraz miał nadzieję jedynie na miły trening, być może poniekąd polegający na tym, że Hestia, zdolna brygadzistka, skopie mu tyłek. Była znacznie niższa, owszem, ale mogła zrobić z tego jedynie swój atut w walce.
– Oczywiście. Tylko trening – zasalutował dziewczynie. Jego policzki przykrył lekki rumieniec. Spędzić miło dzień. Z tobą. Czyli to było ważne, że z nim. – Tak. Ja też nie chcę o tym wszystkim myśleć. I cieszę się, że jestem tu z tobą.
Weszli razem do sali z ringiem. Po środku stał spory podest otoczony sznurkowym płotkiem i wyłożony materacem. Na wieszakach pod ścianami znajdowały się zestawy rękawic i hełmów. Stały też tam drewniane ławki, a nieopodal znajdowało się przejście do szatni i pryszniców.
Henry rzucił torbę na jedną z ławeczek i zdjął z siebie kurtkę oraz bluzę. W sali było na tyle ciepło, że mógł chodzić w podkoszulku. Zresztą czuł się dobrze w takich ciuchach i ze swoim własnym ciałem. Był dumny, że przez regularne ćwiczenia miał szersze ramiona i klatkę piersiową. Choć wcale nie był napakowanym bykiem, zdarzało się, że lubił patrzeć w lustro.
– To co? Rozgrzejemy się z dziesięć minut, a potem sparing? – zagadnął Hesię. Poniekąd szukał tego, czy przyciągnął jakoś jej spojrzenie. Dopiero po chwili złapał się na tej myśli i aż się lekko zawstydził.
– Nadzieja w ludziach, że zmądrzeją – powtórzył. Zaraz pokręcił głową. – Zdaję się, że nie jestem takim optymistą, żeby tak bardzo wierzyć w nasze społeczeństwo. Ale tym razem, droga Hestio, nie będę miał z tym nic wspólnego. Pójdę na jarmark, zjem coś, napiję się i pooglądam bezużyteczne bibeloty, które będą tam sprzedawać. A jak coś się zacznie dziać, wybiorę najbliższą możliwą drogę ucieczki. Mam już naprawdę dosyć przygód. Najpierw Spalona Noc, potem Dunwich, a niedawno Włochy. Teraz mówię „pass”.
Henry wiedział, że tak naprawdę to nie była jego decyzja. Kłopoty lubiły go znajdować, gdy najmniej tego chciał. Choć teraz miał nadzieję jedynie na miły trening, być może poniekąd polegający na tym, że Hestia, zdolna brygadzistka, skopie mu tyłek. Była znacznie niższa, owszem, ale mogła zrobić z tego jedynie swój atut w walce.
– Oczywiście. Tylko trening – zasalutował dziewczynie. Jego policzki przykrył lekki rumieniec. Spędzić miło dzień. Z tobą. Czyli to było ważne, że z nim. – Tak. Ja też nie chcę o tym wszystkim myśleć. I cieszę się, że jestem tu z tobą.
Weszli razem do sali z ringiem. Po środku stał spory podest otoczony sznurkowym płotkiem i wyłożony materacem. Na wieszakach pod ścianami znajdowały się zestawy rękawic i hełmów. Stały też tam drewniane ławki, a nieopodal znajdowało się przejście do szatni i pryszniców.
Henry rzucił torbę na jedną z ławeczek i zdjął z siebie kurtkę oraz bluzę. W sali było na tyle ciepło, że mógł chodzić w podkoszulku. Zresztą czuł się dobrze w takich ciuchach i ze swoim własnym ciałem. Był dumny, że przez regularne ćwiczenia miał szersze ramiona i klatkę piersiową. Choć wcale nie był napakowanym bykiem, zdarzało się, że lubił patrzeć w lustro.
– To co? Rozgrzejemy się z dziesięć minut, a potem sparing? – zagadnął Hesię. Poniekąd szukał tego, czy przyciągnął jakoś jej spojrzenie. Dopiero po chwili złapał się na tej myśli i aż się lekko zawstydził.
Złoty chłopiec
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.