2 godzin(y) temu ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 2 godzin(y) temu przez Benjy Fenwick.)
Dom był cichy, na swój własny sposób, właściwy starym budynkom, nigdy zupełnie pozbawiony odgłosów, nawet kiedy nie kręciła się po nim nieobecna aktualnie Prudence, nie trzaskały drzwi szafek w kuchni ani nie działo się nic szczególnego, mogącego zakłócić aż nazbyt gęstą ciszę, jaka na powrót zapanowała w nim po nieoczekiwanych odwiedzinach mojej psiapsi - coś stukało w rurach, gdzieś na piętrze okazjonalnie zaskrzypiała okiennica lub deska podłogowa, choć od dobrych kilku godzin nikt po tej drugiej nie chodził, nie licząc, oczywiście, Hainta, lecz poza tym nie dochodziły do mnie żadne inne szmery - znałem już większość tych dźwięków, potrafiłem nawet rozpoznać, które z nich zwiastowały zmianę pogody na bardziej wietrzną, typową dla jesieni na Wyspach, a które wynikały wyłącznie z tego, że nasze nowe lokum miało swoje lata, więc nie skupiałem się zbytnio na wrażeniu, iż coś mogło się zdarzyć. Nie miałem paranoi, już nie, minęła wraz z końcem września, nie dało się jednak ukryć, że po wizycie Wood zrobiło się jednak trochę pusto. Właśnie dlatego rozchmurzyłem się instynktownie, gdy znajoma sowa zastukała w szybę salonu, przynosząc ze sobą całkiem spory pakunek od jednego z klientów, którym poleciła mnie Agnès Delacour, stała bywalczyni londyńskich salonów, ponieważ już na sam widok wiedziałem, iż przynajmniej miałem mieć, czym zająć ręce i głowę.
Otworzyłem kopertę załączoną do korespondencji, przeczytałem wiadomość i zerknąłem na załączoną przesyłkę - prośba była nieskomplikowana, przynajmniej w teorii, nie było to nic szczególnie wymagającego, lecz tym razem nie zamierzałem kręcić nosem, ostatnim, czego potrzebowałem, był bowiem kolejny dzień spędzony na kuśtykaniu po domu i zastanawianiu się, co zrobić z nadmiarem wolnego czasu, miałem zajęcie, nie musiałem nigdzie wychodzić, nikt nie oczekiwał ode mnie biegania po mokradłach, przeklętych lasach ani szarpania się z czymś, co miało więcej zębów i ostrzejsze pazury, niż powinno - chodziło o kilka rzeczy do sprawdzenia pod kątem możliwych śladów klątwy, z którą już wcześniej miałem okazję się zetknąć, ewentualnie jakichś pozostałości po zaklęciach, które mogłyby świadczyć o tym, że przedmioty miały dużo ciekawszą historię, niż sugerował ich wygląd na pierwszy rzut oka. Nie było tego wiele, gdy ostrożnie wyłożyłem wszystko na ławę, moim oczom ukazało się trochę biżuterii, kilka niewielkich ozdób, srebrna pozytywka i miotełka do zbierania okruszków ze stołu.
Nie byłem jeszcze w pełni sił, niedawno odniesione obrażenia dość skutecznie przypominały mi o sobie przy każdej próbie dłuższego stania, schylania się, przesuwania cięższych przedmiotów albo robienia czegoś, co wymagało ode mnie większego zaangażowania fizycznego, zdecydowałem więc, że nie będę sobie dokładał niepotrzebnych problemów i zasiadłem na miękkim dywanie, zamiast na twardym krześle przy stole, oparłszy się plecami o kanapę. Dopiero wtedy zabrałem się do oględzin, zacząwszy od biżuterii - sprawdziłem zapięcia, kamienie, zdobienia i wszystkie drobne wyżłobienia, w których ktoś mógłby umieścić magiczne zabezpieczenie pod postacią wkomponowanych sygnatur runicznych, używając do tego głównie własnego wzroku, palców oraz pomocy lupy, tylko od czasu do czasu korzystając z różdżki, żeby wychwycić ewentualne ślady obcej magii. Pozytywka wymagała nieco więcej uwagi, szczególnie jej mechanizm i wyłożone materiałem wnętrze, dlatego zostawiłem ją na sam koniec, miotełkę wykluczywszy natomiast od razu, bo nie wydawała mi się ona w żaden sposób problematycznym przedmiotem - jakże się myliłem - pożałowałem tego w najmniej oczekiwanym momencie, gdy tylko zupełnie przestałem zwracać na nią uwagę, ponieważ to właśnie wtedy postanowiła udowodnić mi, iż po tylu latach pracy w zawodzie nie byłem całkowicie odporny na błędy poznawcze i rutynę. Wcześniej spędziłem jednak nad tym wszystkim trochę czasu, notując kolejne obserwacje i próbując przypomnieć sobie pewne szczegóły dotyczące zaklęć stosowanych przy tego rodzaju wyrobach, aż w końcu dotarłem do miejsca, w którym potrzebowałem zajrzeć do jednej z najnowszych książek trzymanych na szafce nocnej w sypialni, żeby potwierdzić przypuszczenia dotyczące dziwnego śladu na zapięciu broszy.
Podparłem się dłonią o ławę, ostrożnie przenosząc ciężar na nogi i kolana, bo samo podnoszenie się z podłogi wciąż wymagało ode mnie odrobiny planowania, zdążyłem nawet wyprostować plecy i zrobić pierwszy krok w stronę drzwi salonu, kiedy za moimi plecami rozległo się gwałtowne szuranie - odwróciłem głowę akurat w chwili, w której wzgardzona miotełka oderwała się od blatu i pomknęła w moim kierunku, wymachując sztywnym włosiem - przez ułamek sekundy patrzyłem na nią z niedowierzaniem, po czym zdążyłem odruchowo zasłonić twarz przed pierwszym uderzeniem i zamiast tego dostałem po głowie.
- Kulwa maś. - Wyrwało mi się, trochę zbyt głośno, gdy spróbowałem obronić się przed kolejnym ciosem.
Otworzyłem kopertę załączoną do korespondencji, przeczytałem wiadomość i zerknąłem na załączoną przesyłkę - prośba była nieskomplikowana, przynajmniej w teorii, nie było to nic szczególnie wymagającego, lecz tym razem nie zamierzałem kręcić nosem, ostatnim, czego potrzebowałem, był bowiem kolejny dzień spędzony na kuśtykaniu po domu i zastanawianiu się, co zrobić z nadmiarem wolnego czasu, miałem zajęcie, nie musiałem nigdzie wychodzić, nikt nie oczekiwał ode mnie biegania po mokradłach, przeklętych lasach ani szarpania się z czymś, co miało więcej zębów i ostrzejsze pazury, niż powinno - chodziło o kilka rzeczy do sprawdzenia pod kątem możliwych śladów klątwy, z którą już wcześniej miałem okazję się zetknąć, ewentualnie jakichś pozostałości po zaklęciach, które mogłyby świadczyć o tym, że przedmioty miały dużo ciekawszą historię, niż sugerował ich wygląd na pierwszy rzut oka. Nie było tego wiele, gdy ostrożnie wyłożyłem wszystko na ławę, moim oczom ukazało się trochę biżuterii, kilka niewielkich ozdób, srebrna pozytywka i miotełka do zbierania okruszków ze stołu.
Nie byłem jeszcze w pełni sił, niedawno odniesione obrażenia dość skutecznie przypominały mi o sobie przy każdej próbie dłuższego stania, schylania się, przesuwania cięższych przedmiotów albo robienia czegoś, co wymagało ode mnie większego zaangażowania fizycznego, zdecydowałem więc, że nie będę sobie dokładał niepotrzebnych problemów i zasiadłem na miękkim dywanie, zamiast na twardym krześle przy stole, oparłszy się plecami o kanapę. Dopiero wtedy zabrałem się do oględzin, zacząwszy od biżuterii - sprawdziłem zapięcia, kamienie, zdobienia i wszystkie drobne wyżłobienia, w których ktoś mógłby umieścić magiczne zabezpieczenie pod postacią wkomponowanych sygnatur runicznych, używając do tego głównie własnego wzroku, palców oraz pomocy lupy, tylko od czasu do czasu korzystając z różdżki, żeby wychwycić ewentualne ślady obcej magii. Pozytywka wymagała nieco więcej uwagi, szczególnie jej mechanizm i wyłożone materiałem wnętrze, dlatego zostawiłem ją na sam koniec, miotełkę wykluczywszy natomiast od razu, bo nie wydawała mi się ona w żaden sposób problematycznym przedmiotem - jakże się myliłem - pożałowałem tego w najmniej oczekiwanym momencie, gdy tylko zupełnie przestałem zwracać na nią uwagę, ponieważ to właśnie wtedy postanowiła udowodnić mi, iż po tylu latach pracy w zawodzie nie byłem całkowicie odporny na błędy poznawcze i rutynę. Wcześniej spędziłem jednak nad tym wszystkim trochę czasu, notując kolejne obserwacje i próbując przypomnieć sobie pewne szczegóły dotyczące zaklęć stosowanych przy tego rodzaju wyrobach, aż w końcu dotarłem do miejsca, w którym potrzebowałem zajrzeć do jednej z najnowszych książek trzymanych na szafce nocnej w sypialni, żeby potwierdzić przypuszczenia dotyczące dziwnego śladu na zapięciu broszy.
Podparłem się dłonią o ławę, ostrożnie przenosząc ciężar na nogi i kolana, bo samo podnoszenie się z podłogi wciąż wymagało ode mnie odrobiny planowania, zdążyłem nawet wyprostować plecy i zrobić pierwszy krok w stronę drzwi salonu, kiedy za moimi plecami rozległo się gwałtowne szuranie - odwróciłem głowę akurat w chwili, w której wzgardzona miotełka oderwała się od blatu i pomknęła w moim kierunku, wymachując sztywnym włosiem - przez ułamek sekundy patrzyłem na nią z niedowierzaniem, po czym zdążyłem odruchowo zasłonić twarz przed pierwszym uderzeniem i zamiast tego dostałem po głowie.
- Kulwa maś. - Wyrwało mi się, trochę zbyt głośno, gdy spróbowałem obronić się przed kolejnym ciosem.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)