23.03.2023, 12:17 ✶
Mała aktoreczka, pomyślał Cathal, przypatrując się Cynthii znad kieliszka. Lawirowała tak, by przypadkiem nie pokazać swoich poglądów wprost, zadowolić obie strony. Może by potem ktoś nie powtórzył jej słów dalej, co mogłoby napytać biedy, może, bo poglądy Christopher miał wypisane na twarzy, ale nie znała przekonania Shafiqa i dostosowywała się do sytuacji, aby żaden z rozmówców się na nią nie ze złościł. A może ot były to przykazania rodziców, bo Flintowie życzyli sobie zachować neutralność w konflikcie, który nasilał się za panowania Leacha i – Cathal był niemal pewny, a przecież nawet nie było go w kraju, więc musieli przeczuwać to i Flintowie – wybuchnie wkrótce ze zdwojoną mocą.
Była więc na pewno sprytna. Pytaniem pozostawało, czy za sprytem kryło się coś więcej, czy był tylko ten właśnie spryt, ładna maska i dobre wyuczenie. Czy własne poglądy przemyślnie skrywała – bo może i nie interesowała się samym Nobym, ale Leach był przecież symbolem czegoś jeszcze – czy też po prostu ich nie miała?
Była to zagadka i Cathal uśmiechnął się do siebie lekko pod nosem, ponieważ jak się okazywało, coś na dzisiejszym bankiecie mogło go jednak zainteresować. Uśmiech był krótki i przelotny, i znikł niemal natychmiast. Nie chciało mu się nawet już tak mocno palić, jak podczas rozmowy z Christopherem, gdy chęć sięgnięcia po tytoń stawała się niemal nie do zniesienia.
- Muszę przyznać, że polityka i mnie niezbyt interesuje – przyznał. Spędzał w Anglii za mało czasu, aby tutejsza scena polityczna mogła przyciągać jego wzrok. Podobnież zresztą jak ta nieco inna arena, na której grały czystokrwiste rody. Dzięki bogini, oszczędzało mu to wielu bankietów tego typu: ten był jednym z bodaj dwóch, na jakie trafił w ciągu ostatnich kilku lat. Swoje dni spędzał w namiocie, wprawdzie czarodziejskim, ale wciąż w namiocie, pochylając się nad zdjęciami starych tablic albo klęcząc gdzieś nad wiekowymi kośćmi i próbując dojść, do kogo należały.
- Za to ciekawi mnie… czym miałby objawiać się należyty szacunek, który Leach powinien okazywać czystokrwistym rodom, panno Flint? – spytał z pewnym zastanowieniem, unosząc lekko kieliszek i przyglądając się mu, jakby lekka smuga, która na nim pozostała, była najciekawszą rzeczą na świecie. Choć tak naprawdę ciekawiła go odpowiedź. Nie ze względu na samego Nobyego, raczej na to, jak zostanie wyrażona.
Upił kolejny łyk i obejrzał się ku miejscu, gdzie wydawano drinki. Moor właśnie jeden z nich odbierał. Nie daj Merlinie, że wróci tu z nim do nich…
– Poza tym myślę, że to doskonała chwila, żeby wyjść się przewietrzyć. Może zechcesz mi towarzyszyć? – spytał, wskazując wyjście na balkon. Drzwi tarasowe były przeszklone, więc z sali wciąż było widać osoby tam stojące, także raczej nie musiała się obawiać, że Cathal spróbuje ją z niego zepchnąć.
Niestety, tworzyło też pewne zagrożenie, że Christopher ich wypatrzy, ale może znajdzie inną ofiarę…
Była więc na pewno sprytna. Pytaniem pozostawało, czy za sprytem kryło się coś więcej, czy był tylko ten właśnie spryt, ładna maska i dobre wyuczenie. Czy własne poglądy przemyślnie skrywała – bo może i nie interesowała się samym Nobym, ale Leach był przecież symbolem czegoś jeszcze – czy też po prostu ich nie miała?
Była to zagadka i Cathal uśmiechnął się do siebie lekko pod nosem, ponieważ jak się okazywało, coś na dzisiejszym bankiecie mogło go jednak zainteresować. Uśmiech był krótki i przelotny, i znikł niemal natychmiast. Nie chciało mu się nawet już tak mocno palić, jak podczas rozmowy z Christopherem, gdy chęć sięgnięcia po tytoń stawała się niemal nie do zniesienia.
- Muszę przyznać, że polityka i mnie niezbyt interesuje – przyznał. Spędzał w Anglii za mało czasu, aby tutejsza scena polityczna mogła przyciągać jego wzrok. Podobnież zresztą jak ta nieco inna arena, na której grały czystokrwiste rody. Dzięki bogini, oszczędzało mu to wielu bankietów tego typu: ten był jednym z bodaj dwóch, na jakie trafił w ciągu ostatnich kilku lat. Swoje dni spędzał w namiocie, wprawdzie czarodziejskim, ale wciąż w namiocie, pochylając się nad zdjęciami starych tablic albo klęcząc gdzieś nad wiekowymi kośćmi i próbując dojść, do kogo należały.
- Za to ciekawi mnie… czym miałby objawiać się należyty szacunek, który Leach powinien okazywać czystokrwistym rodom, panno Flint? – spytał z pewnym zastanowieniem, unosząc lekko kieliszek i przyglądając się mu, jakby lekka smuga, która na nim pozostała, była najciekawszą rzeczą na świecie. Choć tak naprawdę ciekawiła go odpowiedź. Nie ze względu na samego Nobyego, raczej na to, jak zostanie wyrażona.
Upił kolejny łyk i obejrzał się ku miejscu, gdzie wydawano drinki. Moor właśnie jeden z nich odbierał. Nie daj Merlinie, że wróci tu z nim do nich…
– Poza tym myślę, że to doskonała chwila, żeby wyjść się przewietrzyć. Może zechcesz mi towarzyszyć? – spytał, wskazując wyjście na balkon. Drzwi tarasowe były przeszklone, więc z sali wciąż było widać osoby tam stojące, także raczej nie musiała się obawiać, że Cathal spróbuje ją z niego zepchnąć.
Niestety, tworzyło też pewne zagrożenie, że Christopher ich wypatrzy, ale może znajdzie inną ofiarę…