[16.04.1972, Aleja Horyzontalna] Każdego zlecenia?

Ręce aż ją świerzbiły, aby poprawić mu krawat. Gdyby jakikolwiek jej stażysta pojawił się w tak nieschludnym stroju, prawdopodobnie Florence nie podarowałaby sobie komentarza. Dłonie jednak trzymała splecione, i żadne uwagi na temat tego stroju oraz wystroju nie padły z jej ust (chociaż sam widok szyldu przyprawiał ją o ból głowy, czuła wręcz wewnętrzną potrzebę wyciągnięcia różdżki i dokonania drobnych modyfikacji). W końcu jakieś podstawy manier były w rodzie Bulstrodów przekazywane dzieciom, nawet jeżeli dzieci te niekoniecznie później stosowały się do nich na co dzień. Nie będzie przecież obrażać kogoś, do czyjego biura przyszła.
Właściwie to pochodziła z okolicy. Mieszkała na Horyzontalnej od wielu lat. Mulloy jednak miał wszelkie prawo jej nie kojarzyć, bo większość czasu spędzała w szpitalu i nie bywała w samym centrum handlowym. On zaś był od niej młodszy, w Hogwarcie więc niemal się nie minęli – choć być może widział kiedyś na pierwszym roku siódmoroczną Krukonkę, kiedy dopadała jego "kolegę" z roku (choć z innego Domu). Wątpliwe jednak, aby ją zapamiętał, tak jak i sama Florence go nie pamiętała.
Usiadła na krześle. Sztywno wyprostowana. Nie dlatego, że czuła się tu jakoś bardzo niekomfortowo (choć wystrój zdecydowanie jej przeszkadzał), ale ponieważ jako uzdrowicielka obsesyjnie niemalże pilnowała właściwej postawy. Torebkę ułożyła na kolanach i oparła na niej blade dłonie.
- Dziękuję, nie trzeba, ale pan niech się nie krępuje – zapewniła. Odrzucała propozycję nie tyleż dlatego, że napicie się z nim by jej przeszkadzało, ile ze względu na fakt, że obawiała się trochę, czy naczynia, które się tu znajdą, będą dostatecznie czyste, jak na jej wyśrubowane standardy. W przypadku Florence to już nie było po prostu umiłowanie ładu i porządku, a nerwica natręctw. Obserwowała go bez słowa, nie poganiając i czekając aż wróci za biurko.