[13.08.1972] Magiczne lusterka

Sam wyrzucał z siebie tragiczne aspekty swojego życia jeden za drugim. Nie miałam pojęcia, jak się zachować. Jasne, każda rodzina ma swoje sekrety i każdy człowiek ma swoje smutki. Nie zdawałam się być posiadaczką sielankowego życia, gdyby nie blizny zdradzające co najmniej jedną nieprzyjemną przygodę. Sam również prezentował się jako typowy chłopak ze wsi. Proste życie, oddanie pasji. A tu nagle otwierał jedno mroczne okno za drugim.

Było mi go tak bardzo przykro i nie wiedziałam, co powinnam zrobić. Nie spotkałam się jeszcze z taką sytuacją, by ktoś wyznał mi ot tak dwie przykre wiadomości na temat swojego życia. Mój wyraz twarzy zdradzał zakłopotanie, a wzrok utknął gdzieś w podłodze. Delikatnie gładziłam jego ramię, bardziej żeby uspokoić siebie.

— Uhm... No... To może się udać, co nie? Masz jakieś konkretne dane na ten temat... od mamy... prawda?

Gdyby jednak okazało się inaczej, byłabym kompletnie zdruzgotana. Poszukiwania takiego miejsca od zera wydawały mi się zbyt przytłaczające, by w ogóle o nich myśleć.

— Wiesz... Jak już będziesz tam ruszał, to... no ja nie umiem wiele w kwestii takich poszukiwań i podróży... ale chociaż kanapki na drogę ci zrobię czy coś...

Uśmiechnęłam się do niego szeroko, siląc się na luźny ton, ale głos niemal mi się załamał, a oczy znów zaszły wilgocią. Pokonywała mnie zarówno tragiczność sytuacji, o których mi opowiedział, a także stres związany z oczekiwaną reakcją. Czy powinnam go jakoś pocieszyć? Odciągnąć od tematu? A może przywykł już do takiej rzeczywistości i po prostu ze mną rozmawia, a ja reaguję jak przewrażliwione kocię?

Cóż, życie Samuela nie było usłane różami. Nie uważał jednak, żeby było jakoś bardzo złe. Nie czuł się specjalnie mocno pokrzywdzony, brał na siebie wszystkie te przeciwności losu. Nie mówił o tym z żalem. Zresztą pominął też chociażby to, że jego siostra niedługo miała na zawsze zostać zaklęta w zwierze, wiedział, że to mogłoby być za dużo, chociaż nie do końca panował nad tym co mówi, to też nie chciał rzucać na Ulę od razu tak wiele. Nie znali się przecież nie wiadomo, jak długo. Nie zdziwiłby się, gdyby uciekła od kogoś z takimi problemami.

Wsparcie Uli było całkiem miłe. Czuł jej dotyk na swoim ramieniu, co działało całkiem uspokajająco, chociaż miał wrażenie, że ona bardziej potrzebuje uspokojenia po tym wylewie informacji od niego.

Oczy mu błysnęły. - Tak, dostałem dzienniki po matce, więc jest szansa, że kiedyś może będę mógł kontynuować to, co ona zaczęła. - Nie zakładał kiedy, bo aktualnie miał sporo spraw do załatwienia na miejscu, jednak czuł, że powinien zająć się i szukaniem El Dorado, dokończyć dzieło kobiety, która dała mu życie.

Zaśmiał się lekko, słowa Uli były naprawdę pokrzepiające. - Kanapki, to całkiem dobry początek, sam się na tym nie znam, nie wiem nawet gdzie zacząć. - Musiał ułożyć sobie jakiś plan, póki co jednak w ogóle o tym nie myślał, była to daleka przyszłość, która w ogóle mogła się nie wydarzyć.

- Ale nie rozmawiajmy już o mnie, jak widzisz, nie do końca jest o czym. Kiedy pokażesz mi swoje prace? - Złapał ją pod rękę, żeby mogli opuścić już to miejsce. Sporo widzieli, w sumie uznał, że wycieczka była naprawdę udana.

Dzienniki!? To brzmiało bardzo dobrze! Zawierały pewnie ogrom informacji. Pewnie trzeba było to jakoś posortować... Ale chyba Sam wiedział lepiej, jak się do tego zabrać.

— Wiesz, ja się naprawdę nie znam na podróżach. Wiem tylko jak załatwić świstoklik z Londynu do mojej wsi. Nawet nigdy specjalnie nie jeździłam na wycieczki z rodzicami. No wiesz, nad morze, czy tam w góry, czy inne wakacje. Czasem z babcią, ale to głównie po rodzinie.

Dałam się złapać i wyprowadzić. Mógł mnie zabrać gdziekolwiek, bo za dobrze się z nim czułam, by oponować.

— Nie do końca jest o czym!? — Zaprotestowałam. — Dobry żart. Nie zgadzam się, chętnie dowiem się więcej o tobie. A prace... może w kolejną niedzielę? Wiesz, muszę je trochę uporządkować...

...i dorobić coś, co nadawałoby się do pokazania. Może poproszę babcię o te kilka prac, które wiszą u niej. To całkiem dobre malunki. Powinnam zrobić ich kopie do portfolio, bo w końcu i tak nie mam niczego lepszego...

— I, wiesz... tylko nie nastawiaj się, że moje prace są jakieś super ekstra... To znaczy, jestem w tym w miarę dobra, ale tak szczerze, to nie mam wiele do pokazania. Miałam kilka prac, które wystawiałam na Beltane, ale... one wszystkie spłonęły. A moje rysunki jeszcze z Polski... — Wzięłam głęboki wdech. — Ich też już nie ma.

Żałował trochę, że nie miał szansy więcej o tym wszystkim porozmawiać z matką. Dzienniki może dostał, jednak nic nie zastąpi rozmowy w cztery oczy, mogła podzielić się wtedy z nim z większą ilością swoich spostrzeżeń, tak pozostawiła po sobie tylko notatki, może całkiem dokładne, ale jednak, to było coś zupełnie innego. Nie zamierzał się mimo wszystko poddawać, wierzył, że kiedyś uda mu się podążyć jej drogą, tyle, że póki co nie mógł sobie na to pozwolić, w końcu musiał opiekować się siostrą i ojcem.

- Na takich dalekich podróżach również nie znam się jakoś specjalnie, ale w tych małych jestem specjalistą. - Tak naprawdę nie wiedziałby od czego zacząć, ale nie myślał o tym jeszcze, bo aktualnie nie mógł sobie pozwolić na takie ekscesy, miał zbyt wiele obowiązków na miejscu.

- Bardzo chętnie w kolejną niedzielę się z tobą spotkam. - Obejrzenie prac Uli wydawało się być dobrym pretekstem do tego, żeby się z nią spotkać, Sam również chciał ją poznać nieco bardziej, okropnie go zaciekawiła swoją osobą.

Ula nie miała coś szczęścia z tymi swoimi pracami, zastanawiał się, czy to ma coś wspólnego z jej bliznami, ale nie zapytał o to, bo znali się zbyt krótko, aby wchodził w takie prywatne tematy. - Nie przejmuj się, nie jestem krytykiem, nie znam się na tym wcale, więc na pewno wszystko mi się będzie podobało. - Nie zabrzmiało to dobrze, ale miał problem z ubieraniem myśli w słowa.

Wyszli wreszcie z gabinetu luster i trafili ponownie do sieci Fiuu, skąd mogli się oddalić każde w swoją stronę.

Koniec sesji