[06.08.1969] Należy się za talerzyk - Hades x Brenna

- I to się nazywa pozytywne myślenie, Brenno. Brawo! - odparłem do niej odnośnie tych klopsików, właściwie wymyślonej przez nią teorii, w której dla nas więcej tego drogocennego towaru było dzięki wegetariańskiemu towarzystwu. Faktycznie, to było wybitne w byciu z Persephoną, że mogłem pałaszować za nią mięcho. Ja mogłem jej oddawać wszelkie sałatki. Może następnym razem jej to zaproponuję, zanim zeżrę wszystko? Wypadałoby.
Ale zaraz pokręciłem głową, bo nam się tu nie stykały informacje.
- Nieee... W tej chwili mylisz przyjaźń z bratnią duszą! Bratnia dusza to bratnia dusza - to mistyczne, magiczne połączenie. Cyk - dogadujesz się z tą druga osobą, jakbyście się znali od wieków czy inne takie. Czyli też anam cara, ale w zależności od kontynentu, różnie to nazywają. Przyjazna dusza, miłość karmiczna... O, albo bliźniacze płomienie. Aż mi się przypomniała ta historia, że było tam... coś tam, że bratnie dusze to tak naprawdę jedna dusza, która uległa rozszczepieniu... Ale nie jestem pewien, czy to zostało potwierdzone - przyznałem znacznie już pochlany. Te bratnie dusze to jaki nic będą mi się po nocach śnić. - Ale to samo tyczy się tej czerwonej nici. To są powielające się schematy i wszystkie dotyczą tej samej relacji - anam cara - zapewniłem ją, choć wcale nie zajmowałem się kontaktami międzyludzkimi, tylko śmiercią, aaaleee... w moim zawodzie trzeba było wiedzieć wszystko. A przynajmniej jak najwięcej, bo wszystkie to zdecydowanie się nie dało.
- A powiedz ty mi, myślisz, że to może być istotne, znaleźć swojego bliźniaka... W sensie te anam cara? - Tak w sumie wyskoczyłem z tym, bo mnie to w sumie teraz również zainteresowało. Może tak naprawdę było w tym głębsze dno, coś, czego może brakowało Persephonce do osiągnięcia wielkości czy tam podbicia świata. Albo mi - do bycia najmądrzejszym oraz najprzystojniejszym mężczyzną na tym padole. Cóż, niezależnie od puenty albo w ogóle jej braku, machnąłem następną kolejkę z moimi nowymi kuzynami, wujami i babcią Stefką. Tak, fajnie się dobijać alkoholem. Człowiek kompletnie się zerował ze wszystkimi sprawami ciążącymi gdzieś tam z tyłu albo z przodu głowy. Pokiwałem głową z uznaniem i ten sernik zacząłem przytulać, bo nawet nie pamiętałem, kiedy go wrzuciłem na talerzyk,
- To nie w jej gustach... Ale dziękuję w jej imieniu za pamięć - odparłem, po czym machnąłem ręką, w której trzymałem łyżeczkę. - Mną się nie przejmuj. Ja tam dotrę, nawet gdybym miał się czołgać. A jak coś, to babcia Stefcia mnie przypilnuje, no nie? Ona miała trzech mężów i wszystkich trzymała krótko - przyznałem rozbawiony, bo w sumie śmiesznie bym wyglądał, gdybym się tak całą drogę na Nokturn czołgał. Jak jakaś ludzka dżdżownica albo inna gąsienica. A ta babeczka obok mnie siedząca to też niezłe ziółko.

- Zawsze szukam pozytywów - zapewniła Brenna, regularnie oskarżana przez brata, że jest czarnowidzem i zawsze spodziewa się tego, co najgorsze.
A przecież naprawdę umiała znajdować pozytywy!

Wysłuchała opowieści Hadesa nad swoim ciastem, z którym uporała się dość szybko. Bliźniacze płomienie, miłość karmiczna i wreszcie rozszczepione dusze - każda kolejna historia brzmiała tylko gorzej i gorzej, aż Brenna omal się nie wzdrygnęła.
- To ja już chyba wolę czerwoną nić - wyznała, spoglądając odruchowo na swój palec, na którym, rzecz jasna, nie było widać żadnej nici. I to mimo tego, że posiadała trzecie oko. Zastanowiła się mimowolnie, czy aurowidze potrafili by takie zobaczyć? Nie, pewnie nie, ale... może Danielle? Ona przecież dostrzegała nici, czego zwykły aurowidz niekoniecznie potrafił. - Bo to brzmi jednak trochę strasznie? Że ktoś miałby cię rozedrzeć i nigdy tak naprawdę nie jesteś całością? Nie bez kogoś innego? Poza tym w tej teorii to by jednak znaczyło, że chyba każdy ma taką drugą połowę, więc większość ich nie znajduje... Bo anam cara jednak jest, hm, związane z przeznaczeniem, że prędzej czy później się i tak spotkacie?
Było coś zabawnego w tym, że Brenna zasadniczo wypiła raptem trzy łyki szampana, więc absolutnie nie była pijana, a jednak trochę pijana się czuła. Jakby odruchowo organizm próbował dostosować się do towarzystwa McKinnona i jego podpitych kolegów. Na trzeźwo chyba nie wygadywałaby takich rzeczy? A nie, zaraz. Była trzeźwa. I je wygadywała...
- Nie wiem - przyznała z pewnym zastanowieniem. - W tej chwili nie wydaje mi się to istotne i wcale nie tęsknię za żadnym anam cara. Ale może jak już go znajdujesz, to jest najważniejsze na świecie? I nie wyobrażasz sobie życia bez niego? O ile to prawda, a nie jedna z wielu opowiastek.
Odruchowo obróciła się, szukając wzrokiem państwa młodych: właśnie ruszali z powrotem na parkiet, bo większość gości już uporało się z obiadem. I uśmiechnęła się mimowolnie, widząc, jak ta dwójka na siebie patrzy. Anam cara, przeznaczeni kochankowie czy po prostu zakochani, nieważne, w tym wypadku bardzo dobrze, że odnaleźli siebie.
– Och… czyli nie tylko nie je mięsa, ale też nie je ciast? – spytała Brenna, trochę zaskoczona. I pomyślała, że może jednak Hades wcale nie przesadzał z tym początkowym demonizowaniem żony, bo czy ktoś, kto nie jadł słodyczy oraz mięsa nie był tak nieszczęśliwy, że będzie zamieniać życie innych w piekło? Oczywiście, nie powiedziała tego na głos, ale spojrzała na McKinnona z pewnym współczuciem. – W takim razie póki co zostawiam cię z babcią Stefcią, i idę pogadać ze znajomymi – powiedziała i wstała z miejsca. Chociaż miała zamiar za jakiś czas zerknąć tutaj znowu i zobaczyć, czy Hades na pewno nie będzie potrzebował odprowadzenia…

Koniec sesji