[15.09.1972] Przychodzi chłop do lekarza. "A alkohol pan pije?" "Piję, i nie pomaga!"

Mieszkanie Sonique Abbott

Trochę mu odbiło. Ale to akurat było normalne. Aurorom czasem odbijało. To było normalne. Wszyscy o tym wiedzieli. Wszyscy rozumieli. Nikt jednak nie mówił o tym głośno. Nigdy wprost. Ładne wynajdowali nawet na to nazwy. Dumne. "Serce żołnierza", tak mówił o tym kiedyś dziadek. Do końca życia widział rzeczy, których tak naprawdę nie było. Wspomnienia odtwarzane w technikolorze, zanim jeszcze takowy wyleziono, odgrywane wciąż na nowo w przestrzeni pamięci. Taśmociąg migawek. "Po wojnie długo jeszcze musiał walczyć sam z sobą". Takie określenia też słyszał. Na własne oczy widział, jak rośli mężczyźni wpadali w panikę, gdy coś rozpierdalało ich system nerwowy. Jak tracili rozeznanie w miejscu i czasie. Niektórzy wybuchali szałem. Inni tłumili wszystko w sobie. Jeszcze inni... Ale nie, to wszystko było normalne. Nie było w tym wstydu. Nie wszystkie rany, jakie odnosiło się w boju, manifestowały się przecież w sposób fizyczny. W robocie wiedzieli, co robić w takich sytuacjach. Nikt nie patrzył z pogardą. Nikt nie mamrotał po kątach o szaleństwie. Gorzej było w życiu. Gdy wychodziło się z pracy i szło w świat. "Zmęczenie bojowe", mówili o tym. Sam tak mówił o wizjach Limbo, które nawiedzały Madeleine. Sądził, że jest na takowe odporny. Przecież widział tak wiele spierdolonych rzeczy, a nie przeszkadzało mu to wcale spać spokojnie w nocy. Czemu więc nagle bał się własnego cienia. Nawet popiół w przepełnionej popielniczce na biurku zdawał mu się przeszkadzać. Zdawał się szeptać, jak pył unoszący się nad miastem podczas Spalonej Nocy. Śledziły go istoty utkane z tego pyłu. Nie mógł ich przyłapać, bo dostrzec dało je się wyłącznie kątem oka. Łatwo o nich zapominał. Być może zbyt łatwo.

Należało przecież stale zachowywać czujność.

– Serwus, pani doktor – przywitał się swobodnie z Sonique, wręczając jej czekoladki, które zgarnął naprędce w sklepie, nie chcąc wpadać w odwiedziny ot tak, z pustymi rękoma. Tak nie wypadało, zwłaszcza, że przychodził z prośbą. Butelczynę też przyniósł, ale taką nieszkodliwą, z typowym, babskim winkiem, bo przecież dziecka nie będzie rozpijał. Dziecka, to znaczy Sonique. – Nalot narkotykowy przeprowadzam. Oddawaj wszystkie proszki. – Mówiąc to, Moody zachował oczywiście absolutną powagę. Kąciki ust nawet nie drgnęły w uśmiechu sygnalizującym żart... A jednak za jego plecami nie krył się oddział brygady do spraw walki z nielegalnymi substancjami. Nie, Moody tylko westchnął ciężko, oparłszy się o futrynę. – Możemy pogadać? Mam do ciebie sprawę.

!Strach przed imieniem

Słyszysz go. Słyszysz kroki czarnoksiężnika, który znajduje się tak blisko. Czujesz smród zgnilizny jego duszy. To omamy? Przez moment tak sobie wmawiasz, bo to lżejsze niż pogodzić się z prawdą, że być może jakaś część Niego będzie w tobie już na zawsze.