[Jesień 1972] Jesienny warsztat Gregorovitchów

26.10.1972

List od Geraldine może i przyszedł stosunkowo późno, biorąc pod uwagę zbliżający się Sabat, ale nie było to nic czego nie dało się zrobić w takim czasie. Larisa siadła więc do pracy, rozpakowując podesłane przez łowczynię materiały i mierząc je dokładnie, zanim przystąpiła do obróbki części z nich. Zrobiła wykroje, według wymiarów które zostały jej dostarczone, a potem zabrała się do łączenia skór w jedną, koherentną całość, która z czasem miała przybrać postać szaty (a przynajmniej Gregorovitch miała szczerą nadzieję, że tak będzie).

// szata stagnacji dla Geraldine; kaletnictwo II, rzemiosło ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 8
Akcja nieudana

26.10.1972

Pierwsza szata przez nią stworzona, nie nadawała się do niczego. Skóry układały się źle i nieforemnie, nie chcąc współpracować z oprawiającą je czarownicą. Ciężko jednak było powiedzieć, że Larisę to frustrowało – z właściwym dla siebie oderwaniem parła dalej, odrzucając nieudany projekt i zabierając się za następny. Wykroiła skóry w odpowiednie formy, a potem zaczęła je ze sobą łączyć, powoli i metodycznie. Dokładnie tak samo jak wcześniej, ale może tym razem los okaże się dla niej bardziej łaskawy.

// szata stagnacji dla Benjego; kaletnictwo II, rzemiosło ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 6
Akcja nieudana

26.10.1972

Poprzednie szaty, które zamówiła u niej Geraldine, okazały się kompletnym niewypałem; skóra leżała źle i pokracznie, a efekt końcowy nie prezentował sobą niczego co można by oddać klientowi do używania. To musiało być jakieś przekleństwo, a może tylko tego dnia jej umysł nie domagał bardziej jak zwykle, utrudniając podejmowane przez nią działania. Niemniej jednak postanowiła iść dalej, tym razem sięgając po swoje własne zasoby i stosując do własnych wymiarów – skroiła materiał w odpowiednie fragmenty, a potem zaczęła na nowo żmudną pracę łączenia ze sobą skór.

// szata stagnacji dla Larisy; kaletnictwo II, rzemiosło ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 24
Akcja nieudana

27.10.1972

Postanowiła przygotować się do Samhain na własną rękę, tym razem podejmując się skonstruowania pudełka w które można by zgarnąć rytualne prochy. Przygotowała sobie kawałki drewna, wymierzyła, a następnie docięła do odpowiednich parametrów. Następnie zaczęła je kleić, tworząc jedną, spójną całość. Kiedy szkatułka wyschła, polakierowała ją i zabezpieczyła przed uszkodzeniami.

// pudełko na prochy dla Larisy; wytwarzanie przedmiotów drewnianych II, rzemiosło ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 58
Sukces!

mental support na feralny 26 października

Przygotowania do Samhain były dla rzemieślników okresem wyjątkowo napiętych grafików. Mykew Gregorovitch miał w tamtym czasie własne zajęcia rzecz jasna, a jednak wyłaniał się czasem ze swojej pracowni, aby kontrolować, czym zajmują się Larisa oraz Savaš. Nie aby popędzać ich bądź krytykować, lecz lubił wiedzieć, czym się zajmują.
Wejście czarodzieja do pracowni Larisy ogłosiło ciche skrzypnięcie desek podłogi. Cień wysokiej sylwetki męża padł na jej nieudane prace — po sposobie, w jaki skóry były porzucone, widział od razu, że żona nie była z nich zadowolona.
— Nieważne, ile zleceń do nas dotrze, nie jesteś nikomu żadnego winna. — Ujął dłoń kobiety, aby ją ucałować. — Teraz dla mnie przygotuj szatę. Nie spiesz się.

26.10.1972

Jego wiedzenie nigdy jej nie przeszkadzało, ale może nadto się z nim obyła, uznając że rzecz niemal naturalną, bez której czułaby się niemal zagubiona. Kiedy więc mąż pojawił się, anonsowany skrzypieniem podłogowych klepek, uniosła na niego spojrzenie srebrzystych oczu w jakimś oczekiwaniu. Wiedział, że w gruncie rzeczy była ze swojej pracy niezadowolona, nawet jeśli ta emocja wciąż kryła się pod zamgloną taflą jej jestestwa.
- Zrobię co w mojej mocy - odpowiedziała cicho, miękkim tonem kształtując zgłoski, zanim na nowo nie sięgnęła po zapasy skór, które mieli w pracowni. Jedna po drugiej, wykrajała cierpliwie kolejne formy, może faktycznie nie śpiesząc się jeszcze bardziej jak zwykle. Dla niego chciała się rzeczywiście postarać, starannie dopasowując do siebie skrawki skór, łącząc je w pełną, elegancką formę.

// szata stagnacji dla Mykewa; kaletnictwo II, rzemiosło ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 17
Akcja nieudana

nieustająco 26 października

Gdy Larisa pracowała, Mykew pojawiał się w tle za nią niczym milczący cień, lecz nie wnikał nadmiernie w sam proces. Dym papierosowy osnuł pomieszczenie, w srebrnej papierośnicy Gregorovitcha stopniowo ubywało fajek. Od czasu do czasu znikał, aby przyjąć zaglądających do warsztatu klientów. Nie pilnował żony ściśle.
Kobieta skończyła. On spojrzał na efekt, spróbował przymierzyć szatę, a widząc, że i to ubranie nie leży dobrze, wydał z siebie jedynie zamyślony pomruk. Zabrał bez słowa wszystko, co Larisa stworzyła tego dnia, a gdy wrócił do pomieszczenia i jego wzrok padł na nieobrobiony jeszcze materiał, powiedział krótko:
— Co z moim synem?
To go prawdziwie interesowało. Tym razem mogła przez cały czas czuć na swoich rękach jego badawcze spojrzenie. Obserwował ją, jakby z jej ruchów i sposobu łączenia skór mógł dojrzeć, jak Larisa myśli o Savie, jaką barwę ma intencja, którą jego pani przykłada do dbania o ich chłopca.

26.10.1972

Poprzednie porażki nie wzruszyły jej tak, jak ta jedna. Szata leżała źle, niewymiarowo, a może wręcz pokracznie. Coś było nie tak. Coś w ścianach, a może i powietrzu, sprawiało że nie była w stanie siąść do pracy z odpowiednią wprawą, jakby ktoś zamienił jej ręce miejscami. Coś w jej twarzy zmieniło się, kiedy mąż zapytał o kreację dla ich syna. Spojrzenie było już bardziej ostre, zniecierpliwione. Ruchy były nieco szybsze, jakby cała sytuacja wreszcie coś w niej przełączyła, zmuszając do skrajania skór sprawniej, z jakąś miękką złością, której jednak daleko było do prawdziwego wybuchu.

// szata stagnacji dla syna; kaletnictwo II, rzemiosło ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 98
Sukces!

fascynujący wieczór 26 października w warsztacie

Larisa pracowała z zupełnie inną energią. Z pasją — nawet jeśli była to pasja zrodzona ze złego. Głęboko w ciemnych oczach Mykewa błysnęła fascynacja. Szata dla Savaša okazała się niemalże perfekcyjna, trudno w niej było dostrzec skazę. Zupełnie jakby to spaczone uczucie wlało w kobietę nową inspirację… gdyby tylko mógł to uchwycić i studiować. Stanął blisko, obejmując żonę w talii.
— Myślę, że powinnaś wręczyć mu ją osobiście — rzekł cicho. I nie ulegało wątpliwości, że będzie stał obok niej, gdy poda ją chłopakowi. Będzie na to patrzył.

26.10.1972

Nie była pewna, co zrobiła tym razem lepiej, że akurat szata przeznaczona jej synowi okazała się najlepiej udana. Może chodziło o tę lekką irytację i zniecierpliwienie, a może że chciała jakoś wynagrodzić mężowi wcześniejsze potknięcie.
— Dobrze — odpowiedziała mu tylko, składając schludnie szatę i odkładając ją na bok. Miała jeszcze do zrobienia parę rzeczy, więc samo przekazanie ubrania mogło poczekać.
Sięgnęła po koleje porcje skór, rozkładając je na swoim stole i odmierzając odpowiednie wymiary, zgodnie z nadesłanymi przez Prudence liczbami. Wycięła wszystko starannie, a potem zaczęła łączyć w całość.

// szata stagnacji dla prudence; kaletnictwo II, rzemiosło ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 30
Akcja nieudana