[04.11.1972, Hannibal & Zenek] Of Pigs and Men

Podlondyńska wieś,
rano

Świadomość wracała łagodnie, niespieszna, jak brzask, który Hannibal jeszcze kilka godzin temu miał okazję oglądać, nie żeby to szczególnie pamiętał. Może zresztą wcale go nie oglądał, może gdy pierwsze promienie słońca rozjaśniły noc, jego twarz miała ważniejsze miejsca do bycia.

Prawdopodobnie nigdy miał się nie dowiedzieć, jak było naprawdę.

Nie tęsknił za tą wiedzą.

Jako się rzekło, świadomość wracała powoli, jakby chcąc złagodzić doznania, które zaczynał rejestrować umęczony mimo paru godzin snu mózg.

Twardo.
Żołądek wykręcający się na boki, jakby to, co wczoraj zjadł postanowiło stoczyć walną bitwę z tym, co wczoraj wypił i kto wie, może tak właśnie było. 
Charakterystyczny, znajomy ból, rodzący się za oczami. Może powinno go martwić, że stał się częstym towarzyszem poranków, a jego nieobecność - raczej miłą niespodzianką, niż normą.
Ciepłe ciało obok. Bez otwierania oczu przesunął po nim palcami - ubrane.
Huh?

- Hnnngh… - Hannibal stęknął i otworzył ostrożnie jedno oko. Mężczyzna. Faktycznie, ubrany. Podobnie, jak i on sam, jeżeli sądzić po niewygodnym, uwierającym uczuciu-…

Nie leżeli w łożku.

Nie byli nawet w mieszkaniu.

- Chrum!

Hannibal zerwał się do siedzenia, jeżeli jego niezborne dźwignięcie można w ogóle było tak nazwać. Podłoga pod nim zakołysała się całkiem niespodziewanie… i wtedy dotarł do niego zapach - ostry, nieprzyjemny, dziwny, niepodobny do niczego, co Hannibal miał okazję wąchać, a jego doświadczenia węchowe powiększyły się ostatnio chociażby o woń przeklętej magią nekromancji chimerycznej syreny. Z zewnątrz i od wewnątrz.
Smród uderzył go w nos w tym samym momencie, kiedy mdłości wyprowadziły cios kończący w jego żołądek i zdążył jeszcze kątem oka zobaczyć coś dużego, mniej więcej podobnego w kolorze, do człowieka, ale zdecydowanie nie ludzkiego w kształcie, nim zgiął się nad wyślizganym przez lata korytem.


Podniósł się znad niego jak nowo narodzony, tylko, że wcale nie. Przynajmniej brzuch się uspokoił, opróżniony i zmęczony akrobacjami. Posmak w ustach był tak paskudny, że mózg Hannibala właściwie przestał go rejestrować, zapewne w odruchu samoobrony. Podłoga znieruchomiała, ale za to myśli nieco przyspieszyły.

- Chrum!
Ach, tak.

Zdecydowanie nie byli w mieszkaniu.

Świnia obok niego z zainteresowaniem zajrzała do koryta. Hannibal zakwilił cicho i odwrócił się plecami do zwierzaka, a pobladłą twarzą w stronę człowieka, obok którego się obudził.

Mówiło się, że przed alkoholem trzeba zawsze się najeść. A więc Zenek jadł. Warstwa snu podsuwała mu różne frykasy. Najpierw schab, pocięty na cieniutkie plasterki. Pachniał jak u mamy. Potem na talerzu pojawiał się boczek. Skwierczał, jakby Lewis ledwo co go ściągnął z patelni. Ale to nie Lewis gotował. Tak samo, jak magia nie mogła wyczarować jedzenia, tak i sen nie karmił go naprawdę. Schab przewracał się na drugi bok i zaczynał taplać się w sosie. Boczek parował i skwierczał, aż to skwierczenie przekształcało się w chrumkanie. Zenek odsunął się głodny od talerza.

Po drugiej stronie czekało na niego pielesze w sosiwie. Śmierdziało gnojem. No, fu. Dokładnie. Zapewne tak się właśnie czuł tamten boczek i dlatego chrumkał. Zenek przewrócił się na drugi bok. Coś go smyrnęło. Drugi boczek. Zenek otworzył oczy.

Leżał dalej. Bo jak już się człowiek budzi w oborniku, co mu uświadomił smród w pomieszczeniu — po co wszczynać alarm? Przekręcił się tylko na tym błocku nieco wygodniej, by mieć pogląd na towarzysza. Scenki rodzajowe. Towarzysz chwieje się na błocie. Towarzysz pada twarzą do koryta. Świnie kwiliły wokół, jedna z nich żywo zainteresowana stanem towarzysza. Świnie?

Zenka, jak tak leżał, uwierały tylko frędzle od skórzanej kamizelki. Niby takie miękkie i trzepoczące, a jak się człowiek chce porządnie ułożyć i skonać, no to się nie dało. A więc za to przyszło mu umierać. Za przemoc na zwierzach. No, bo skóra, tak? Dlaczego my tak właściwie jemy zwierzęta? Nie chciało mu się tego rozważać. Przesunął stopą w stronę kolana, a potem od kolana naprzód i rozbrechtał błoto. Dżins się ubłotał. To były jego sceniczne dzwony.

Uniósł głowę do świniaka. Świniak Zenka siedział spokojnie pod korytem. Nie stresował go nagły wyskok Hana (znowu jakiś Chińczyk?). Przeciwnie, przymknął oczy w wyrazie błogości, gdy Zenek go machnięciem trampka ochlapał błotem. Swój swojego zrozumie.

— Bbbb — wydostało się z jego gardła, chociaż próżno było w umyśle Zenka szukać słów na tę literę. Chyba chciał jedynie przewietrzyć gardło. Jemu było sucho. I może tylko mu się tak zdawało, ale w błocku mignęło mu kolorowe boa.

Han odwrócił się ku niemu z martwą twarzą, a Zenek musiał pomyśleć chwilę. Mrugnął oczami, potem znowu.
— L… Lepiej ci? — tak wymyślił na odpowiedź. Po czym wrócił do leżenia.

Powieki ciążyły mu niemiłosiernie, czuł się brudny (i to wcale nie w ten zabawny sposób) i wolał nie myśleć, w jakim stanie są jego włosy. Ubranie, jak przypuszczał, nadawało się już tylko do spalenia. Kiedy poruszył głową, to oprócz pulsującego bólu, czuł też kołysanie się kolczyka, tylko po jednej stronie. Drugi najprawdopodobniej przepadł bezpowrotnie. Szkoda, lubił te kolczyki - całe szczęście, że nie była to żadna pamiątka.  Zatem - nie, nie było mu lepiej.
- Ta… - burknął, wciąż trochę niewyraźnie do wciąż leżącego (sprytnie!) towarzysza nocy.

Spośród chaosu, jaki poprzedni wieczór pozostawił w jego pamięci, wyłowił imię mężczyzny i mgliste wspomnienie jego postaci na scenie, albo może na stole? Jakimś podwyższeniu w każdym razie.
- Z… Zenek, tak? Hej, ty prowadziłeś wczoraj tę imprezę! Dla… - stłumił beknięcie - Dlaczego jesteśmy w oborze?

Strasznie chciało mu się pić. Rozejrzał się półprzytomnie, bo skoro były tu… świnie… to powinny mieć coś do picia prawda?
Błagam, niech to będzie woda, a nie coś obrzydliwego, pomyślał. Wsparł się o chropowate pręty zagrody i chwiejnie podniósł. Zdało mu się, że pod ścianą pomieszczenia dostrzegł jakiś kran.
Wczoraj poruszał się po parkiecie z gracją i wprawą, które świadczyły o latach treningu, ale teraz tych samych lat doświadczenia potrzebował, żeby nie klapnąć w błoto po tym, jak niezgrabnie przelazł przez barierkę. Zatoczył się i wsparł o sąsiednią, po drugiej stronie przejścia. Świnie za nią najwyraźniej były mniej tolerancyjne, bo odsunęły się pod samą ścianę i rozkwiczały się panicznie. Hannibal skrzywił się i wymamrotał niewyraźnie coś w rodzaju "Zamknij się, kurwa", co jednak zwierzęta kompletnie zignorowały.

Zdołał pokonać większość drogi do kraniku, kiedy w wejściu pojawiła się nowa postać.
- Co to za raban, do cholery!? Kolejni imprezowicze jacyś? Pozwę tego przeklętego Withersa! - mężczyzna ubrany w kalosze, robocze spodnie i kraciastą koszulę, która zapewne widziała lepsze czasy, ale raczej już ich nie pamiętała, wpadł do środka. Obrzucił wzrokiem wnętrze, w pierwszej kolejności dostrzegając uczepionego ściany Hannibala - Co ty sobie, gówniarzu, wyobrażasz?! Przecież te świnie dzisiaj jadą do rzeźni, a ty mi je płoszysz! Toż zepsują się, gorzkie będą! Świniaki muszą mieć spokój przed biciem!

Selwyn wzdrygnął się, słysząc krzyki. Odruchowo skrobnął palcami ścianę, jakby chciał się w niej zagrzebać i wzdrygnął się drugi raz. Bez słowa spojrzał na mugola - treść jego słów dotarła do niego z opóźnieniem - przeniósł wzrok na świnię, obok której się obudził. Odpowiedziała smutnym spojrzeniem małych oczek.
- Przed… biciem? - powtórzył mało inteligentnie - Zepsują?…

Przymknął oczy tylko na chwileczkę. Za powiekami miał brokat. Nie, trochę głębiej. W głowie. W uszach nadal szumiło mu Led Zeppelin. Ktoś właśnie okręcił mu kolorowe boa wokół szyi. I chyba tak już zostało do końca imprezy. Pod rękami miał dyski. Dwa obok siebie, na konsolecie. Już gotował się, by przełączyć na drugi. Trzeci i czwarty. No trochę tych Zeppelinów było w kolekcji. I poszło. Riff. Wanna-wholotta love. Wanna-wholotta love. Gdy zwrócił oczy na towarzystwo, Hannibalowi się ewidentnie podobało. To znaczy ciałem, tak? Za to Zenkowi płacili.
Hannibal, skąd on to znał. No przecież to ten muzyk z Muzy, z którą się Zenek nie kontaktował, bo działał niezależnie… Czyli dla VIPów musiało być.

Coś mu podeszło do gardła i kaszlnął. Powiało alkoholem. Kaszlnął po raz drugi. Na koniec języka sfrunął cekin plastikowy. Hatfuu, splunął, a świniak chrumknął. Jeszcze słoni im tam brakowało. W tym barłogu.

Na tamtym etapie już musiał się podnieść, bo zadano mu pytanie natury filozoficznej. Podparł się o świnię i stanął na nogi.
— Nie wiem, Hanni — co brzmiało jak honey — Świni nie było w programie.
Wbrew widocznej na pierwszy rzut oka kondycji, Zenek nieźle się trzymał. Latami wyrabiał tolerancję na alkohol samym faktem, że jako wodzirej-DJ-muzyk każdy chciał się z nim zawsze napić. No bo co, artysta się z nimi nie napije? To i pił. Za to też mu płacili. Potrafił potem grać czy miksować kawałki w dowolnych warunkach. Wszyscy wokół tonęli, ale orkiestra grała dalej. Znaczy Zenek.

Hannibal też się już rozglądał po ich nowym lokum do aftera, i znalazł kurek od wody. Wartka woda była spełnieniem marzeń dla Zenka, ale póki co nadzorował.
— Hej, ale ty ładnie się do tych świni odzywaj — usiłowało opuścić jego aparat gębowy, nawet jeśli na zewnątrz wyszło coś o wiele mniej składnego.

Umysł nie dotarł do paskudnego zapachu i zasadniczego pytania, czy odebrał wypłatę, bo wrota obory rozwarły się, do środka wpadło oślepiające światło dnia, a z nim farmer w kaloszach. Zenek zakrył ręką oczy. A potem i uszy, bo farmer miał zero szacunku dla skacowanych. Potem już w ogóle jego ręce wylądowały po obu stronach głowy, bo próbował ustalić, co się właściwie działo. Świniaki, gorzkie? Jego kolega świniak? Spanikowanym wzrokiem obleciał świnię leżącą w błotku.
— Nie… — zaczął do siebie, potem głośniej — Nie. Ja nie pozwalam.
Stanął przed świniakiem w zdecydowanej pozie, ręce założył na klatkę. I tak został.

Farmer ruszył jak taran przed siebie. Wyminął Zenka, co dziwne. Zenek okręcił się za nim, by ogarnąć, gdzie właściwie idzie. A szedł w stronę ściany z kurkiem. Tam, gdzie Hannibal. Farmer przekraczał płotki i już prawie był na miejscu. Skacowany umysł Zenusia nie rozumiał tego zupełnie. A potem zobaczył, że pod kranem leżał wąż do oblewania świniaków wodą…

Niektórzy czarodzieje wierzyli, że świnie są zwierzętami nieczystymi, a kontakt z nimi - czymś niegodnym szanującego się członka społeczeństwa. Ba, byli i tacy, którzy wręcz łączyli wstręt do tych zwierząt z czystością krwi. Hannibal, jako mieszczuch z krwi i kości, nie miewał kontaktu ze zwierzętami gospodarskimi w formie innej, niż potrawki albo kotleta na talerzu. Nigdy też szczególnie nie dbał o to czym jego posiłek był za życia, a obudziwszy się tuż obok świni, która zapewne ważyła ze trzy razy więcej od niego, właściwie nawet się wystraszył. Nie wspominając już o błocie i smrodzie, chociaż on i Zenek sami, brudni i po przepiciu, zapewne fiołkami nie pachnieli.

Teraz jednak, kiedy z wciąż odbijającym się echem pod czaszką “do rzeźni” popatrzył na małe, łagodne oczka ocienione oklapniętymi, różowymi uszami, zrobiło mu się jakoś niewyraźnie. Uhh, powinni się stąd wynosić, atmosfera była nieprzyjemna na więcej, niż jednym poziomie. Odepchnął się od ściany, stając o własnych siłach, ale wciąż zachowując z nią kontakt, tak na wszelki wypadek.

- Chchch… chwila. Pan pozwoli, łyka wezmę i już nas nie ma. Spokojnie - zwrócił się prawie wcale nie bełkotliwie do mężczyzny, ale farmer nie był skłonny ani go posłuchać, ani w ogóle chyba rozmawiać, bo zamiast poczekać i napoić spragnionych (albo przynajmniej pozwolić im się napoić samodzielnie), schylił się po węża.
- Ja wam dam łyka obu! Ja wam dam spokojnie! A poszli mi z chlewika, ale to już!

Selwynowi przyszło do głowy, że te krzyki mogą zestresować biedne zwierzęta bardziej, niż jego i Zenka skacowana, lecz w gruncie rzeczy nieszkodliwa obecność. Ba, ten prosiak, obok którego się obudził, to w sumie nawet zyskał na znajomości z Hannibalem, jeżeli wierzyć zainteresowaniu, z jakim przenosił wzrok to na czarodzieja, to na swoje - puste już - koryto. Nie zdążył jednak wyrazić tych podejrzeń, bo mugol szarpnął za kurek i wycelował strumień zimnej wody w jego stronę, sprawnie manewrując wężem.

Hannibal krzyknął, a właściwie (kompromitująco, choć pasująco do okoliczności) kwiknął panicznie. Oszołomiony rozbryzgiem nie miał nawet tyle przytomności umysłu, by uciekać i po prostu skulił się pod ścianą.
- Nngh! Nie! - wrzasnął ponownie, wciąż żenująco wysoko.

- Ale już, powiedziałem! - ryknął właściciel obory, chlewika, czy co to tam było i okręcił się, by i Zenkowi zafundować poranny prysznic. Selwyn, łapiąc gwałtownie powietrze i szczękając zębami, chwiejnie ruszył ku wyjściu, obchodząc wściekłego gospodarza szerokim łukiem.

Im dłużej człowiek wpatrywał się w oczy świni, tym bardziej to było nieprzyjemne. Jej wzrok wydawał się aż nazbyt rozumny, kiedy Zenek poszukiwał w nim… zrozumienia? Ucieczki od brutalnych realiów świata ożywionego? Skwierczący bekon posiadał uszka, skręcony ogonek i raciczki. A także ileś par sutków, co z tego, że nazywał go już w myślach swoim bratem… Bratem, z mięsem ważącym tyle, by człowieka przygnieść. I wykarmić.

• Nie było lepszego ratunku na kaca niż mięso smażone na głębokim tłuszczu.
  
• A do tego ziemniaczki w panierce z cebulką.
  

Naturalnie, świnie wykryły już chryję, a instynkty posiadły niezgorsze od czarodzieja. Ta sama świnka, obok której się Zenek obudził, od wrzawy popadła w amok. Zaczęła chryczeć wniebogłosy. Jak zarzynana… no właśnie. Ta druga, od której to Hanni doznał wywrócenia żołądka, także zawyła. I następna, i następna, świnie wszystkich korytek opuszczały miejsca spoczynku, by bić na alarm.

Zenon stał na czele swojej różowej armii. W błocie i brudzie wszyscy byli jednością. Frędzle jego skórzanej kamizelki zlepiły się i zaschły razem. Farmer tymczasem nachylił się nad wężem… Nic sobie nie robiąc z cienia Hannibala. Wziął węża do ręki, podłączył do kurka, siup, jakby to robił codziennie. Zenek stał, Hannibal protestował. Farmer odkręcił kurek… Kranik zatrząsł się pod napięciem. A wąż pęczniał pod naporem wody. I wtedy

CHLUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUP

Zenon stał przed świniami. Kamizelka przywarła mu do pleców. Dżinsy do łydek. Chlupało w butach. Powłóczył przez błoto, w którym już dawno zatonęło boa. Wycie świń już dawno za nim. Gdy przekraczał próg rozchylonych drzwi, uderzyło go zimno, chociaż w oborze było równie chłodno. Był Listopad, parę dni po Samhain. Zenonem drgało na wietrze.

Hannibala też zmoczyło. Ociekał na drogę przed nim. Za nimi tylko pole, pole i kolejne łyse pole, nie było już nic do zbierania, plony się skończyły. Wokół tylko mgła. Gdzieś w tle majaczył płot ze ścieżką wydeptaną przez ludzi. Zenon dołączył do kolegi, z takim zaciśniętym uśmiechem. Często stosował ten chwyt na nauczycielkach. Spróbował wsunąć dłonie w kieszenie spodni, ale mokre kieszenie przywierały niewzruszenie do skóry. A potem już kierował się do płotku.
— Ciekawe w sumie, że temu facetowi to się już przydarzyło więcej niż raz. — z braku laku podjął temat. Grzywka mu przywarła do czoła. Nie miał tu skutera, to jak wrócą do domu?

Mokry, mrużący oczy w chmurnym listopadowym dniu i przygarbiony na zimnie Hannibal sprawiał iście żałosne wrażenie. Wsparł się biodrem o płotek i wycisnął wodę z włosów. Podniósł przekrwiony wzrok na towarzysza niedoli.
- Withers najwyraźniej urządza niezłe balety… - mruknął - Jeśli on za każdym razem robi taką zadymę, to nie dziwię się, że te jego świnie są zestresowane! - mimo woli zerknął na drzwi do szopy, upewniając się, że nie staje w nich świniowy mściciel.

Nie bardzo pamiętał, jak skończył na wiejskiej imprezie, zwykle jego przygody ograniczały się do klubów, czasami przypadkowych mieszkań, czasami samochodów albo zacisznych, ukrytych przed wzrokiem zaułków. Raz The Globe, niezapomniana noc, ale nie planował uczynić zwyczaju ze sprowadzania tam towarzystwa.
Czyżby trafił tu w wyniku teleportacji po pijanemu? Miejmy nadzieję, że nie widział tego żaden przypadkowy mugol trzeźwy na tyle, żeby zacząć opowiadać o tym wokoło. Pouczenie albo mandat od aurorów mogłoby nie zmieścić się w granicach ojcowskiej pobłażliwości dyrektora teatru.

Odruchowo poklepał się po mokrych spodniach i z ulgą stwierdził, że różdżka jest na swoim miejscu. Przynajmniej tyle. Zaproponowałby teleportację z powrotem do miasta, albo przynajmniej osuszenie się i rozgrzanie zaklęciem, ale jego wiedza na temat Zenka ograniczała się do imienia i mglistych wspomnień z wczoraj - żadne z nich nie sugerowało, czy ma do czynienia z czarodziejem.
Wady przestawania z mugolami, przyszło mu do głowy. Brzmiało, jak Baldwin. Jak dowolne z jego konserwatywnych czystokrwistych znajomych. Selwyn sapnął zirytowany.

Rozejrzał się po drodze, na którą zostali wygonieni. Najłatwiej byłoby właściwie pozbyć się towarzystwa i wrócić do domu w cywilizowany sposób. Wanna z gorącą wodą brzmiała, jak szczyt marzeń. Jaki to dzisiaj był dzień? Sobota? Najgorzej, to znaczyło, że wieczorem musi być na chodzie i na scenie.
Wanna i eliksir zatem.

Już otwierał usta, aby się pożegnać, ale spojrzał uważniej. Zenek wyglądał jakoś niewyraźnie, nawet pominąwszy to, że był skacowany i zlany wodą z węża. Hannibal zmarszczył brwi. Wepchnął zmarznięte dłonie do kieszeni i zbliżył się o krok do drugiego mężczyzny. Czy coś się stało? Co go to właściwie obchodziło? Nie spędzili nawet razem nocy, nie w takim sensie. Nie był w żaden sposób zobowiązany do…

- Wszystko w porządku?

Jakoś głupio było zostawić kolegę, choćby i tymczasowego, na środku pola.

Wyżymana z włosów Hannibala woda spadała na ziemię pod nim. Podobno człowiek nie potrafił ocenić, czy coś było mokre, czy po prostu zimne. Zmarznięta Listopadem ziemia, po dotknięciu mogła wydać się przemoczona. A jednak z takiej ziemi nic by już nie wzrosło. Koniec był czasu urodzaju, ludzie zebrali to, co na polach. Sprzedawali zapasy. Jedyny biznes, jaki jeszcze rolnicy mogli zrobić, to na wypasie jak ten Wichers. Włosie skręcało się w ściśniętych pięściach, nabierając wyglądu jakiego kłosu.

— E, no. — odpowiedział po chwili Zenek. Stres nie działał dobrze na człowieka, to co dopiero na świnie. Przecież to jak trucizna dla organizmu, taki stres.

Hannibal stał na warcie, Zenek natomiast usiadł pod płotem. Zimna ziemia służyła mu za tymczasowe siedzisko. Własne kolano właziło mu pod pachę, gdy się pochylał, by rozsznurować buta. Dla wiadomości kostiumografów, trampki po zmoczeniu traciły zdatność noszenia do czasu oschnięcia. Wysunął stopę z mokrą skarpetką z buta. Gdy przechylił trampek, wylała się z niego breja brunatnej wody. Mamrotał do siebie.
— Można jakiegoś grzyba dostać. — kciukiem podważył skarpetę. Dokończył wylewanie wody także z drugiego trampka, a potem znowu założył je na stopy, bo co innego miał zrobić. Powoli zasznurowywał każdego buta. Palce miał giętkie, gdy trzeba było, w stukaniu nabierały jakby twardości, by wydać precyzyjny dźwięk na pianinie. Ale takie akcje na delikatność też mu wychodziły. Wiązanie mokrych sznurówek. Oddychał spokojnie, przekładając sznureczki jeden w drugi i robiąc pętelki.

Chłodna postać w obrębie jego perymetru oznaczała, że Hannibal nadal tam stał. Wzniósł na niego wzrok, gdy skończył.
— Tak, mniej więcej. — odpowiedział spokojnie i się dźwignął. Na palcach zostało mu brązowe od ziemi. Zimno nimi jeszcze nie wstrząsało, jeszcze parę minut mogli stać na mrozie. Założył ręce na nagie ramiona.
Żołądkowa pustka dawała znaku. Na pusty żołądek ciałem wstrząsały mdłości… Hannibal już wymiotował. A u Zenka ten odruch to już chyba dawno zanikł.
— Chcesz coś zjeść? — przez suchość w gardle ledwo mówił. Chrząknął. — Jak się przejdziemy na przystanek, to bilet można u kierowcy kupić. Autobusy chyba co godzinę jeżdżą… — spuścił wzrok na ciało Selwyna, przemoczone do suchej nitki. Jeszcze parę minut.

Błogosławieni ci czarodzieje, co się teleportowali, niestety Zenek zwyczajnie się cykał.