[19.10.72, ranek] Someone's out there to say hello

Krajobrazy przesuwały się szybko za oknem. Pora była wczesna, więc i od samego początku szczęśliwie pasażerowie nie zawalali pociągu po dach, a w miarę jak zbliżali się do Swansea, ubywało ich na każdej kolejnej stacji.
– Czuję się prawie jak w Hogwarts Express – stwierdziła, przyciskając dłoń do szyby. Wciąż cieszyła się niezmiernie, że to jej własna dłoń, bo jeszcze do mniej więcej drugiej nad ranem była ręką Atreusa, w wyniku klątwy wyjątkowo złośliwego poltergeista. Odzyskanie swojej było absolutnie pożądane. – Od siódmego roku jechałam pociągiem chyba tylko raz i to w dodatku absolutnym przypadkiem i bez prawdziwego biletu.
Olivia wtedy wskoczyła do niego, sądząc, że widzi swoją siostrę, i cóż, Brenna wskoczyła po prostu za nią, a potem transmutowała kawałek papierku, żeby mugolski konduktor się do nich nie doczepił. Walijskie krajobrazy nie były wbrew pozorom aż tak podobne do szkockich, ale gdy tory biegły pomiędzy wzgórzami, myślała mimowolnie o tamtych podróżach. Tych do szkoły, wiążących się z żalem za utraconymi wakacjami czy świętami, westchnieniem na myśl o pracach domowych, ale też ekscytacją na myśl o spotkaniu z przyjaciółmi i powrotowi do starego zamku. Tych do domu, gdy tęskniło się za rodziną i Warownią. I tym ostatnim kursem, pełnym trudnej do określenia tęsknoty i trochę przerażenia na myśl, że zaczyna się coś zupełnie nowego.
Ale tym razem mieli po prostu wysiąść na stacji w Swansea.
– A tak w ogóle… – oświadczyła, odwracając się do niego z poważną miną. Miejsca naprzeciwko nich zwolniły się ledwo co na przedostatniej stacji względem tej docelowej. – Przypomnij mi, żebym nigdy przenigdy w żadnych okolicznościach nie próbowała flirtować. Obserwowałam to z boku wczoraj i to wspomnienie będzie mnie prześladować przez następne dziesięć lat. Myślałam, że spalę się ze wstydu – stwierdziła, i powaga roztopiła się pod wpływem odrobiny rozbawienia. – Jeśli ten poltergeist zamieni cię teraz w dziecko, to uznam, że się na ciebie uwziął.

Magiczna pozytywka

— Ja mam w ogóle wrażenie, że od ukończenia szkoły nie zdarzyło mi się ani razu — powiedział z pewnym zdziwieniem, jakby musiał sobie to parę razy przeliczyć w głowie i odpowiednio przetrawić nabyte w ten sposób informacje. Nie przeszkadzało mu to ani trochę, ale było to zwyczajnie… dziwne. Kiedyś pociąg wyznaczał pewien rytm roku, ale w momencie kiedy skończył się siódmy rok, wszystko skończyło się gwałtownie, zostało spakowane do walizki i zwyczajnie zapomniane.

Wyglądał przez okno, obserwując przesuwający się tam krajobraz, na szybie wyłapując co jakiś czas swoje własne odbicie. Cieszył się z powrotu na swoje miejsce, dokładnie tak samo jak Brenna. Cała zamiana ciał z udziałem Poltergeista i to jeszcze w momencie kiedy mieli iść w świat i prowadzić sprawę, była okropnym wręcz zrządzeniem losu. Atreus też był przekonany, że jeszcze przez bardzo długi czas nie zapomni tego, jak cudacznie Bren zachowywała się wciśnięta w jego ciało.

— I gdzie jechałaś? — dopytał, wreszcie odwracając wzrok od krajobrazu i samego siebie, by unieść spojrzenie na nią. Siedzieli obok siebie, ale Atreus osunął się na swoim siedzeniu, opierając głowę o jej ramię. Całe szczęście nie wyglądało to przesadnie dziwacznie, bo byli w miarę podobnego wzrostu.

— Mam parę uwag odnośnie całej tej… uwagi. Po pierwsze, na całe twoje szczęście, raczej nie musisz już tego praktykować na co dzień. Po drugie, przysięgam, w normalnej konfiguracji wyglądałoby to lepiej. A w ogóle po trzecie, to chcę powiedzieć, że mam podobne przemyślenia do tego co ty robiłaś — zaczął niby poważnie, ale z każdym kolejnym punktem, było w jego głosie słychać coraz większe… poruszenie. — Po czwarte to nawet mi nie sugeruj, że ten Poltergeist tak robi. Robi?

– Najpierw nie miałyśmy pojęcia. Wskoczyła do pociągu, bo wydawało się jej, że widzi siostrę, a ja wbiegałam tam za nią. Potem okazało się, że trafiłyśmy do Maidstone – powiedziała. Ciężar na ramieniu jej nie przeszkadzał, splotła nawet palce z jego zimnymi palcami: jakoś głupio było z takimi gestami wczoraj, kiedy przejęli nawzajem swoje ciała. – Urocze miejsce. Umarłbyś tam z nudów.
Całkiem ładna architektura, mała, miła miejscowość, śliczne widoki i okolica, w której jej zdaniem Atreus najdalej po dwudziestu czterech godzinach miałby ochotę wzniecić jakieś kłopoty tylko dlatego, że nie miałby co robić.
– Zła odpowiedź, naprawdę, powinieneś zaproponować, że mogę poćwiczyć na tobie – odparła z rozbawieniem, gdy pociąg zaczął powoli zwalniać, a widoki za oknami zmieniać. Najwyraźniej wjeżdżali już na teren miasta i wkrótce powinni dotrzeć do stacji docelowej. – Poza tym zachowywałam się tak, jak się zachowywałam, tylko dlatego, że miałam ochotę walnąć o najbliższą ścianę, tak żeby się ogłuszyć na widok tego, co wyrabiałeś… jeśli kiedykolwiek wpadnę znowu na tę dziewczynę, chyba umrę ze wstydu – zapowiedziała, chociaż to oczywiście też nie było szczególnie poważną deklaracją. Brenna w ogóle peszyła się bardzo rzadko… choć owszem, wczoraj to przez chwilę się udało i naprawdę miała ochotę walnąć dłonią w czoło. Nie była tylko pewna, czy samą siebie, czy jego. – Oczywiście, że może. – Chyba nawet wspomniała o tym, gdy ich przeklął pierwszy raz, ale biorąc pod uwagę, ile się wtedy działo, sama nie była pewna, a on pewnie uznał, że sobie żartuje albo próbuje go nastraszyć. – Nie marzy ci się powrót do nastoletnich czasów? Jeśli dobrze pamiętam, to cud, że nie doprowadziliście do załamania nerwowego Victorii.
To pewnie było słodko gorzkie, zważywszy na to, w jaką stronę poszło: Stanley cholera wie gdzie, i Anthony… cóż, Anthony się za nią wtedy uganiał, więc wyszło to trochę dziwnie.
Jakaś pasażerka przeszła korytarzem. Może to jej wypadł przedmiot, może wytoczył się spod siedzenia, ale Atreus mógł dostrzec na podłodze coś, co wyglądało jak pudełeczko.

— Maidstone? Gdzie to w ogóle… — zmarszczył na moment brwi. — Cholera, ja nawet byłem w Maidstone. Była taka taka sprawa, jeszcze w lecie, że rozprowadzali tajemnicze maski. Ktokolwiek je założył, nagle zaczynał zachowywać się w zupełnie inny sposób, często agresywny i tym samym sprawiając kłopoty. Faktycznie, całkiem ładne miejsce. I masz rację, że okropnie nudne — parsknął, chociaż po prawdzie mieścina wydawała mu się wtedy co najwyżej przeciętna, nie wspominając już o tym, że miał inne rzeczy na głowie niż zastanawianie się nad tym czy było coś tam konkretnego do roboty.

— Proszę cię, obawiałbym się, że pierwszą twoją próbą byłoby wepchnięcie do jakiejś dziury — przyznał, udając śmiertelną powagę. — No to było nas dwoje. Moim zdaniem to najlepiej o całym zdarzeniu w ogóle zapomnieć — deklaracja poważna, czy nie, szybko straciła na ważności, bo Atreus już wykrzywiał niezadowolony twarz w odpowiedzi na to co Poltergeist mógł. Serio ktoś go powinien złapać i zamknąć, żeby wszyscy mieli z nim spokój, bo to nie mogło przecież tak wyglądać, że coś podobnego szalało po magicznym Londynie bezkarnie.

— A pomyśl, że to tylko przez te wyskoki, o których zdążyła się dowiedzieć. Miło jednak mieć świadomość, że tak się działało na ludzi — parsknął z rozbawieniem, bo Hogwart wydawał się teraz tak cholernie daleko. Za dużo teraz było zmartwień, ale z drugiej strony czy chciałby tam wrócić? — Chyba nie. Fajnie było, ale ile można. Znowu to zielarstwo albo opieka nad magicznymi stworzeniami. Okropieństwo — chociaż ciekawe, czy gdyby do czegoś podobnego doszło, Borgin też by tam trafił. Czy nagle wszystko to, co się pokomplikowało, w ogóle by się nie wydarzyło.

Odwrócił głowę w bok, podążając mimowolnie za ruchem i po chwili zdał sobie sprawę, że coś leżało na podłodze. Uniósł się więc lekko, łapiąc w ręce pudełeczko i nawet chciał zaczepić kobietę, która przeszła chwilę temu korytarzem, ale ta zniknęła.
— Z resztą, gdyby się cofnąć do Hogwartu to ciekawe czy bylibyśmy jak przed Beltane czy teraz.

– Brzmi paskudnie. Dorwaliście go? – spytała, a kąciki ust drgnęły jej lekko, gdy zgodził się z tym, że faktycznie miałby je za okropnie nudne. – Hej! Po pierwsze, takie zabawy jak wpychanie gdzieś kogoś, zrzucanie ze schodów albo wciąganie do schowków to sposoby chłopców, nie dziewczynek. Po drugie, sugerujesz, że nie bawiłbyś się dobrze, jakbyśmy musieli w takiej posiedzieć? – prychnęła z udawanym oburzeniem.
Widać niemo się z nim zgodziła, że najlepiej o wszystkim zapomnieć, bo nijak tej sprawy z zamianą ciał i nieudanymi próbami flirtów w tychże niewłaściwych ciałach już nie skomentowała.
– Lubisz doprowadzać ludzi do załamania nerwowego? – Wcale nie była zaskoczona, że był chyba trochę dumny z tego, ile zamieszania tworzyli wśród Ślizgonów. Właściwie zresztą wśród Gryfonów zawsze też dużo się działo, a Brenna… cóż, też nie w każdej sytuacji była grzeczną dziewczynką, choć większość jej wybryków bywała chyba innej natury.
Przez moment zastanawiała się nad tym powrotem: i właściwie to się z nim zgadzała, nie chciałaby wrócić, nie dlatego, że nie cierpiała zielarstwa czy niektórych lekcji, ale dlatego, że choć za tym tęskniła, to jednocześnie odeszła od tamtych czasów o wiele za daleko. Hogwart był symbolem dzieciństwa i beztroski, ale ona nie chciała znów być dzieckiem i stracić tego, co było teraz.
Jego kolejne słowa były już znacznie bardziej skomplikowane.
– Cóż, gdyby użyć zmieniacza czasu, to byłoby się takim jak obecnie, i patrzyło z boku, nie mogąc niczego zmienić, żeby nie wysadzić świata czy coś takiego. Nie miałabym na to najmniejszej ochoty – stwierdziła lekko, bo chyba żadne z nich nie miało siły na zastanawianie się nad tym, co by było, gdyby tacy jak teraz trafili do tamtych czasów jako nastoletni oni. Pewnie oboje przede wszystkim pomyśleliby o tym, że niektórych ludzi da się uratować. – W każdym razie jestem pewna, że gdybyśmy mieli wtedy dłużej pogadać, któreś z nas dostałoby załamania nerwowego. Albo byśmy się pobili. Co to takiego? – spytała, kiedy podniósł pudełko, odruchowo trochę podejrzliwa. Ale zaraz uznała, że szanse na to, że trafią na coś magicznego i niebezpiecznego w mugolskim pociągu była znikoma.

— Nie. Ale z tego co wiem, całą sprawa przycichła. Z resztą… Departament Tajemnic był w to bardzo zaangażowany — machnął ręką, ale w tym drobnym geście dało się doskonale dojrzeć frustrację, jaka powiązana była z tym konkretnym organem Ministerstwa Magii. Dla niego wszystko tam działo się na jakichś dziwnych zasadach, jakby każdy Niewymowny posiadał jakieś specjalne przywileje. Było to tak samo dziwne jak i drażniące. — Wypraszam sobie, ale ja nikogo nie wpychałem i zrzucałem, a już tym bardziej nie zaciągałem do schowków — prychnął. Było to oczywiście kłamstwo, bo niejeden skończył w jeziorze albo strącony z miotły, ale przy wciąganiu do schowków to już można było trochę polemizować, bo włazili tam tylko ci, którzy mieli coś do ukrycia. A jak było wiadomo – w szkole Atreus nie miał sobie nic do zarzucenia, a wiec i nie miał czego się wstydzić. Ani kogo.

— Tak. Jest to moja życiowa pasja — pokiwał do tego głową, aczkolwiek oczywistym było że doprowadzanie do załamania nerwowego dla samego osiągnięcia celu, nie do końca było tym co go fascynowało. Nie zmieniało to jednak faktu, że kiedy ktoś nadepnął mu na odcisk, robił się okropnie wręcz złośliwy. Victorię w szkole męczył raczej przypadkiem, w końcu to nie on jej kazał zostawać prefektem, prawda? Sama to sobie zrobiła.

— Zmieniacz czasu wydaje się narzędziem dla masochistów. Większość co możesz zrobić to patrzeć — można było ingerować, jasne, ale trzeba było być tak cholernie ostrożnym. — Załamania nerwowego, to by dostał przede wszystkim Anthony — prawda była taka, że w dużej mierze z jego powodu, Atreus ostentacyjnie wręcz nie interesował się Brenną w szkole. Było coś równie pociesznego co smutnego w tym, jak Tosiek latał za nią, więc przynajmniej jemu dał spokój, jeśli chodziło o umawianie się z byłymi lub przyszłymi dziewczynami swoich kolegów.

— Nie wiem, komuś chyba wypadło — mruknął, ale ciekawość nie pozwoliła mu tak zwyczajnie siedzieć i nic nie robić. Obrócił pudełeczko w dłoniach i dość szybko palce natrafiły na wieko, by otworzyć je bez zastanowienia. Nic nie wybuchło, ale z wnętrza popłynęła brzdękliwa muzyka, którą wydzwaniał mechanizm na metalowych płytkach. Chciał coś powiedzieć, ale obraz zastygł i nagle jakby ktoś zmienił kliszę na coś innego, dookoła roztaczała się zieleń, a on siedział na miotle.

Dookoła boiska rozpościerały się trybuny, ubrane w charakterystyczne barwy. Srebro i zieleń, czerwień i złoto, granat i brąz, żółć i czerń. Motywy kolorystyczne czterech domu Hogwartu, powiewały na proporcach, a siedzenia były gęsto zajęte. Atreus dawał z siebie wszystko. Właśnie zdążył wykrzyczeć jakąś obelgę w kierunku Louvaina, który jego zdaniem partaczył w tym momencie robotę, a potem puścił się do przodu, widząc nadlatującego w kierunku Sabriny tłuczka. Czarownica mknęła przed siebie z kaflem, idąc po punkty, więc musiał gwałtownie skrócić dystans i… pałka uderzyła z precyzją w piłkę, która świsnęła nagle w przeciwnym kierunku, tylko po to by sekundę potem trybuny wybuchły radością, kiedy Shlughorn zdobyła punkt. Atreus poczuł, jak przepełnia go euforia. Kochał te momenty, kiedy siedział na mitle, a wiatr mierzwił mu włosy. Można było wtedy zapomnieć o całym świecie. Można było, ale Bulstrode szybko powrócił spojrzeniem do wycelowanego tłuczka, który z wizgiem wleciał w trybuny.

– Uważaj, bo uwierzę – parsknęła, bardzo świadoma tego oczywistego kłamstwa, bo za żadne skarby nie uwierzyłaby, że Atreus nikogo nie wrzucił do tego jeziora, nie popchnął ze schodów i nawet w te schowki za bardzo nie wierzyła. – Nawet nie mów – westchnęła. Czasem niesamowicie zazdrościła Morpheusowi zmieniacza czasu, który pozwalał mu na robienie dwóch rzeczy na raz i manipulowanie samym losem. A czasem mu współczuła, bo pokusa… pokusa mogłaby okazać się zbyt silna. – Proszę cię.
To proszę cię było bardziej jękiem niż faktyczną prośbą i nie chodziło o to, że wspomniał o Anthonym: może i uważała na niektóre tematy, ale nie sądziła, że były tabu: nie powinny być, nawet jeśli należały do trudnych. Nie. Tu walnęła ręką we własne czoło, głównie ze względu na połączenie Anthonyego, schowków i myśli o powrocie do Hogwartu, bo tak wiele rzeczy było tu żenujących. Oczywiście, że ona też dostałaby załamania nerwowego: Atreus był od niej młodszy, jak tu potem tłumaczyć, że pracujesz w departamencie przestrzegania prawa, ale twój chłopak wciąż jest w Hogwarcie i widywać go tylko w weekend w Hogsmeade…? Niby urodził się tylko rok po niej, ale w tym wieku jeszcze miało to trochę znaczenia, no i dziwnie patrzono by na to, gdy to dziewczyna była starsza. Pewnie wszyscy dostaliby też kolektywnego zawału serca, biorąc pod uwagę, jak bardzo ona była wtedy ślepa na chłopców, i że on w ogóle nie widział jej istnienia. Och, wyobraźnio, mina Vincenta na coś takiego. Poza tym było jeszcze coś…
– On mnie kiedyś wepchnął do schowka, a ja nie zrozumiałam, o co mu chodzi. Chociaż nie wiem, jakbym mogła, skoro był czwartoklasistą. – A ona była wtedy już na siódmym roku, ich w końcu dzieliła jeszcze większa różnica wieku. – Zbeształam go za połamanie marchewek i sałaty, a potem dałam czekoladową żabę i sobie poszłam.
A potem Atreus podniósł pudełeczko.
Brenna wyprostowała się gwałtownie, bo melodia była trochę znajoma… było jednak za późno.
Nagle nie siedziała w pociągu. Szła po trybunach, ciągnięta za rękę przy Ivy.
– Poważnie? Właśnie tutaj chciałaś przyjść? – westchnęła, drugą dłonią usiłując poprawić sobie szalik, ale nie była zła. Raczej rozbawiona i w sumie to zadowolona, bo Ivy ostatnio po nieprzyjemnych wieściach z domu zdawała się mieć fatalny nastrój, a teraz się rozpogodziła tą wycieczką. Bren też była całkiem zadowolona z życia, głównie przez list, który niosła w kieszeni. Poczucie satysfakcji sprawiało, że uśmiechała się mimowolnie. To zadowolenie jednak prysło dość szybko: ledwo coś uderzyło ją w głowę i zwaliło z nóg.
Był ból.
Toczenie się po schodach.
I nagła ciemność.

Uśmiechnął się do niej lekko, kątem oka zerkając na jej zbolałą minę, w przerwie od oglądania drewnianej szkatułki. Trochę w tym było zwyczajnej zaczepki, a trochę i faktycznego zrozumienia, bo w tamtych czasach wystarczyło jedno spojrzenie w kierunku Tośka, by zobaczyć co mu chodzi po głowie. Chłopak chodził z sercem na wyciągniętej dłoni i wszyscy jego przyjaciele byli świadomi, że zadurzył się w starszej o trzy lata Gryfonce. Dla nich Brenna była nieznośna, dla niego chodzącym ideałem. Czasem szturchali go łokciami i pytali ze złośliwymi uśmiechami, czy zdążył się już jej oświadczyć, a teraz Atreus z pewnym powątpiewaniem zaczął się zastanawiać, że no właśnie, ile? Nawet by się nie zdziwił przesadnie, gdyby okazało się że faktycznie to zrobił.

— Ja myślę, że to trochę sprzeczne sygnały bo najpierw na niego krzyczysz, a potem dajesz mu jakieś czekoladowe żaby — zauważył jeszcze, aczkolwiek z wyraźnym rozbawieniem, które kryło się w oczach. Kiedy słyszał tę frazę, mimowolnie sięgał pamięcią do września i tych cholernych mieszanych sygnałach, które sama mu wytykała. Wciąż nie był pewien o co jej chodziło.

Jak to było ustrzelić Gryfona, dobrze? Zdaniem Atreusa to nie było tak, że dobrze albo że nie dobrze. Gdyby miał powiedzieć, co cenił w życiu najbardziej, powiedziałby, że ludzi. Ludzi, którzy podali mu pomocną dłoń, kiedy należało nastawić czyjeś myślenie na właściwy tor. I co najciekawsze, to właśnie te przypadkowe spotkania wpływały na jego życie. Chodziło o to, że kiedy wyznawało się pewne wartości, nawet pozornie uniwersalne, bywało że nie znajdowało się zrozumienia, które jakby to rzec, pomagałoby się rozwijać. On miał szczęście, by tak rzec, ponieważ je znalazłem. I dziękował za to życiu. Dziękował mu, bo życie to zachwycony ryk innych ślizgonów, życie to zwycięski taniec na murawie boiska, życie to zapodanie przypadkowemu Gryfonowi tłuczka na pysk, kiedy ten spodziewał się tego najmniej. Wielu ludzi pytało go o to samo, ale jak on to robił, skąd czerpał tę radość. On odpowiadał, że to proste i chodziło o umiłowanie przemocy. To ono sprawiało, że jednego dnia machał tłuczkiem na boisku, a kolejnego… kto wie, dlaczego by nie, odda się pracy aurora i będzie ot, chociażby strzelać… znaczy czarownikom w plecy.

Gdyby tylko mógł, zatrzasnąłby pudełeczko z trzaskiem, ale nawet nie miał ku temu szansy. Ta dosłownie rozpłynęła mu się w rękach, kiedy drewniana szkatułka zniknęła. Przeklęty, zaczarowany przedmiot. Bulstrode otrząsnął się z zieleni obrazów, którymi charakteryzowały się błonie, ale gdzieś w środku pozostała ta dziwna euforia, kiedy widział jak tłuczek wjeżdża we włażącą po trybunach Gryfonkę. Uśmiechnął się nawet, jakby mimowolnie, do samych wspomnień, a potem uświadomił sobie kto obok niego siedzi i że już zdarzyło im się ustalić przebieg wydarzeń z tamtego dnia.

— Cholera, to jakaś… może nie powinniśmy gadać tyle o Hogwarcie bo coś w tej melodii było. Przypomniało mi jeden z meczy z połowy roku. Słyszałaś też te melodię? Bo pozytywka, oczywiście, zniknęła — rozłożył ręce, nie zająknąwszy się jak na razie na temat tego, co konkretnie mu się przypomniało.

– Nie krzyczałam na niego. Poskarżyłam się, że zepsuł mój bukiet – wytknęła. – A czekoladowe żaby dostało ode mnie pół Hogwartu. Wtedy uważałam, że to najlepsze lekarstwo na wszystko – westchnęła. Czy była ślepa? No owszem, trochę tak. Ale pewnie nawet gdyby nie była, nie umiałaby wtedy potraktować poważnie czwartoklasisty. Lubiła go, ale był trochę dzieciakiem. Dopiero potem jej ślepota i głupota nie znajdowały usprawiedliwienia, kiedy Anthony po Hogwarcie wcale nie zrezygnował, tyle że kilka lat później dowiedziała się więcej o Borginach i… i reszta kończyła się dużą dawką wyrzutów sumienia oraz jakimś żalem. Ale nigdy, przenigdy nie sugerowała mu, że ma szansę. Przynajmniej teraz był zaręczony, chociaż dalej czuła się trochę dziwnie, gdy myślała o tym, jak zaczepił ją na balu Lestrangów.
*

Brennę bolała głowa.
Przez ułamek sekundy była zdziwiona, że nad sobą widzi nie sufit Sali szpitalnej, i że kiedy spojrzała na bok, nie zobaczyła leżącej na sąsiednim łóżku nieprzytomnej ślicznej Lorraine Malfoy, a Atreusa. Otrząśnięcie się z ułamka wspomnienia, w którym tkwiła przez kilka chwil, zajęło moment. Wyprostowała się jakby ostrożnie i sięgnęła dłonią do tyłu głowy, by przesunąć po niej i upewnić się, że nie ma tam żadnego guza ani krwi, i że ten ból to właściwie wspomnienie bólu, a nie coś realnego. Dotarło do niej też wreszcie, o czym on mówi: mecz. Aha. Czyli widzieli to samo. Jakoś nie wierzyła, aby ten mecz był przypadkiem. A potem dźgnęła lekko Atreusa palcem w ramię.
– Na Godryka, Bulstrode, jesteś niesamowicie utalentowanym kłamcą – oświadczyła. A może tylko aktorem. Albo miał wysoko rozwinięte umiejętności bawienia się słowem tak, żeby nie powiedzieć prawdy, co Brenna właściwie też doskonale rozwinęła, zwłaszcza odkąd trafiła do Zakonu Feniksa. – Słyszałam melodię i musiałeś być baaardzo zadowolony z siebie, że walnąłeś kogoś tłuczkiem, skoro przeniosło nas akurat tam. Cud, że nie skręciłam sobie wtedy karku – stwierdziła. – Zdaje się, że powinniśmy wysiadać.

Ją bolała głowa, on był z siebie dumny. Bardzo szybko jednak spróbował strząsnąć z siebie to uczucie, bo nie wypadało cieszyć się do wspomnienia, kiedy prawie odesłało się na tamten świat swoją aktualną dziewczynę.

— Nie mam bladego pojęcia o czym mówisz — parsknął, trzepnąwszy ją w rękę, którą dźgała go w ramię. — O widzisz, to przynajmniej pocieszenie, że wszystko nie działo się tylko i wyłącznie w mojej głowie. Sory za tamto, ale musisz przyznać, że to był piękny strzał. Dobra technika, dziesięć na dziesięć, wygrała nam wtedy mecz — zapewnił z głupim uśmiechem. To było tak dawno temu i teraz byli już nieco innymi ludźmi. No, przynajmniej on był, ale jeszcze nie miał okazji faktycznie dziwić się odnośnie tego, jak dużo zmieniło się w nim samym. — No tak, wysiadajmy — rzucił jeszcze, pochylając się szybko do niej, by cmoknąć ją w policzek, gdyby ją to wspomnienie nieco zanadto zabolało. Nie chodziło nawet o to, że mogłaby kryć urazę, bo tego się nie spodziewał, ale skoro on czuł się w ten konkretny sposób, kiedy wrócili do rzeczywistości, to pewnie ją bolała głowa. Znaczy na pewno, biorąc pod uwagę że pierwsze co zrobiła, kiedy melodia przestała grać, to sięgnęła by sprawdzić, czy wszystko było okej.

Podnieśli ze swoich miejsc, bo faktycznie była to ich stacja i trzeba było wysiąść.

Koniec sesji