[8/9.09.1972] Fragile deception (Victoria Lestrange, Astoria Avery)

Spalona noc 8/9.09.1972
zadanie

Renigald odprowadził ją z powrotem pod galerię, a kiedy zniknął, ruszyła dalej sama. Boczne wejście znajdowało się w cieniu, niemal ukryte przed wzrokiem postronnych. Znała je na pamięć, a jednak tym razem, gdy przekręciła gałkę, nic się nie wydarzyło. Zamarła z zaskoczenia, ale i strachu. Spróbowała użyć zaklęcia, ale odbiło się jedynie od drzwi, jakby napotkało niewidzialną barierę, twardą i nieprzeniknioną. Zabezpieczenia? No tak, ojciec. Zrozumienie przyszło nagle, zimne i ostre. Zamknął galerię. Całkowicie, dla bezpieczeństwa. Nie wiedział, że nie ma jej w środku? Może myślał, że teleportowała się prosto do domu? Tak właśnie do cholery powinna zrobić. Zamiast tego niepotrzebnie się naraziła. Poczuła, jak coś zaciska się w jej klatce piersiowej. Spróbowała zaczerpnąć oddechu, lecz powietrze było zbyt ciężkie, zbyt gęste. Kaszel wyrwał się nagle, brutalnie, zginając ją wpół. Oparła dłoń o chłodny mur, próbując utrzymać równowagę. Kaszlała długo, spazmatycznie, aż oczy zaszły jej łzami, a świat zaczął rozmywać się na krawędziach. Czuła smak dymu na języku, w gardle, w samym środku siebie, jakby ogień, którego uniknęła, znalazł inny sposób, by się do niej dostać. Oparła czoło o drzwi, czując chłód drewna przez warstwę dymu i zmęczenia. Przez chwilę miała ochotę uderzyć w nie pięścią, wymusić dostęp, przypomnieć, kim jest. Ale siły nie wystarczało nawet na to.
Kaszel wciąż targał jej ciałem, gdy nagły szelest wyrwał ją z półprzytomnego skupienia. Ktoś nadbiegał. Szybko. Zbyt szybko. Astoria uniosła głowę, odruchowo cofając się o krok, plecami niemal dotykając chłodnego muru bocznej alejki. Przestrzeń wokół niej była wąska, przytłaczająca, odcięta od głównego nurtu ulicy - dokładnie taka, w której nikt nie widzi, co się dzieje. Palce zacisnęły się na różdżce ukrytej w rękawie, choć wiedziała, że w obecnym stanie nie byłaby w stanie wyprowadzić precyzyjnego zaklęcia. Cień wyrwał się z dymu i niemal wpadł na nią. Zobaczyła maskę, zanim zdążyła dostrzec cokolwiek więcej. Serce uderzyło gwałtownie, aż zakręciło jej się w głowie. Instynkt krzyczał, żeby uciekała. Ale nie miała dokąd.
Śmierciożerca zatrzymał się tak blisko, że czuła bijące od niego ciepło i zapach dymu zmieszany z... krwią. Jego oddech był ciężki, urywany, niemal tak nierówny jak jej własny. Przez krótką chwilę stał nieruchomo, jakby sam nie był pewien, czy nie rzuci się na nią pierwszy. Nie powinna być jego celem, a jednak ogarnął ją strach. Nie chciała umierać w bocznej uliczce, wcale nie chciała umierać. Zadrżała, ale wtedy się odezwał. Męski głos przytłumiony przez maskę, w którym nie było groźby, jedynie napięcie i pośpiech. Wydukał kilka urwanych słów - o aurorach, o pościgu, o tym, że nie ma czasu. Że zaraz tu będą. Że jeśli teraz nie zniknie, nie będzie już dokąd uciekać. Brunetka patrzyła na niego przez chwilę z niedowierzaniem.
Za jego plecami rozbłysło światło, gdzieś dalej rozległ się krzyk, a potem odgłos biegu. Jej myśli przyspieszyły, splatając się w jeden, chaotyczny ciąg. Po której stronie stała? Zawahała się, choć wybór był przecież oczywisty. Uniosła dłoń, wskazując wąską, boczną alejkę odchodzącą jeszcze głębiej w cień. Śmierciożerca nie czekał. Skinął głową  i ruszył natychmiast, znikając w mroku, jakby nigdy go tu nie było. Astoria zamknęła oczy na krótką chwilę, jakby porządkowała myśli. Musiała kupić mu trochę czasu. Zrobiła krok w tył i pozwoliła, by nogi się pod nią ugięły. Kolana uderzyły o bruk, dłonie opadły na ziemię, a palce zacisnęły się na chropowatej powierzchni. Pochyliła się do przodu, opierając ciężar ciała na jednej ręce, drugą przyciskając do klatki piersiowej. Powietrze paliło ją od środka, jakby wciąż było w nim więcej ognia niż tlenu. Każdy wdech kończył się kolejnym spazmem. Wyglądała źle. A aurorzy byli coraz bliżej. Czarodzieje, którzy przyszli ratować. Czarodzieje, którzy nie przechodzą obojętnie obok kogoś w potrzebie. Zatrzymają się. Ta myśl była jednocześnie kalkulacją i nadzieją. Kolejny kaszel wyrwał się z jej gardła, zmuszając ją do pochylenia się jeszcze niżej.

Wpadła na jego trop zupełnym przypadkiem, gdy przemierzała ulice Magicznych Dzielnic, teraz bardziej po to, by pomóc potrzebującym, niż kogoś pochwycić, ci, odpowiedzialni za atak, chowali się gdzieś po kątach bardzo skutecznie. Być może dlatego też nie spodziewała się widoku, który nagle zastanie, nie do końca mentalnie na to przygotowana. W tym długim płaszczu, z maską na twarzy, ciskającego zaklęcia w jakąś (jak sądziła) przypadkową osobę. Udało jej się osłonić mężczyznę przed bezpośrednim zaklęciem weń wymierzonym, w biegu rzuciła też swój kontratak, niestety nie trafiła i zamaskowany mężczyzna, wietrząc w tym odpowiedni moment, puścił się biegiem w przeciwną stronę. Nim Victoria złapała rezon, nim upewniła się, że zaatakowanemu mężczyźnie nic nie jest i nim puściła się w pościg za Śmierciożercą, ten zdążył zniknąć za zakrętem, jednym… być może drugim. Lestrange musiała przystanąć, nasłuchiwała… Ale ogólny hałas jaki tu panował, uniemożliwił usłyszenie oddalających się kroków… o ile się w ogóle oddalały. Zamierzała wykorzystać tę sytuację, by nabrać oddechu i przy okazji rozejrzeć się odrobinę po uliczce, w którą wbiegła i… znalazła tam oderwany kawałek płaszcza. Oczywiście mógł on należeć do kogokolwiek, ale intuicja podpowiadała jej, że ten czarny kolor i ogólnie nieduże ubrudzenie sugeruje tego gnoja, który właśnie jej zwiewał. Niewiele więcej myśląc, skręciła w stronę, po której znalazła to rozdarcie, ale tym razem już nie biegła. Po pierwsze trudno jej było złapać oddech i to nawet pomimo chusty zawiązanej na ustach i nosie, płuca wypełnione dymem, pyłem, i Pani Księżyca wie czym jeszcze, paliły ją niemalże żywym ogniem, drażniąc gardło, a po drugie… też miała zamiar zakraść się na tego cholernego Śmierciożercę. Podejść go. Złapać, związać, aresztować… ale przede wszystkim nie chciała oberwać jakąś zagubioną avadą zupełnie przypadkowo.

I wydawało jej się, że podjęła dobrą decyzje i przede wszystkim – drogę. W ten właśnie sposób trafiła na Astorię, której właściwie nie poznała, nie w tym półmroku rozświetlanym niegasnącą łuną ognia, nie pośród tego całego brudu, syfu, pyłu… Widziała ją pochyloną, najwyraźniej potrzebującą pomocy – czy ten Śmierciożerca coś jej zrobił? Czy tutaj był i próbował ją skrzywdzić, tak jak próbował skrzywdzić tamtego mężczyznę, ale jakoś ją dostrzegł i znowu zwiał? Te kolejne kroki pokonała już biegiem, by szybciej dostać się do Avery i złapać ją, bo widziała, że kobieta pochyla się jeszcze bardziej.

– Wszystko w porządku? – rzuciła, łapiąc ją za ramiona. – Jest pani bezpieczna. Czy ktoś coś pani zrobił? – Lestrange nie chowała przy tym swojej różdżki i nadal rozglądała się czujnie na boki, gdyby jednak ten Śmierciożerca postanowił wychynąć zza jakiegoś załomu i cisnąć w nie zaklęcie.

Nie wiedziała, jak długo klęczała na bruku. Minutę? Kilkanaście sekund? Czas, który jeszcze niedawno odmierzała z niemal chorobliwą skrupulatnością, rozpłynął się gdzieś pomiędzy kolejnymi napadami kaszlu, pozostawiając po sobie jedynie nieznośne uczucie ucisku w piersi. Jedną dłonią podpierała się o nierówne kamienie, drugą przyciskała do mostka, jak gdyby mogła w ten sposób uśmierzyć dolegliwości, które z każdą chwilą przybierały na sile. Włochatość serca, o której na co dzień starała się nie myśleć, upomniała sie o swoje w najmniej odpowiedniej chwili. Długotrwały wysiłek, zdenerwowanie i wszechobecny dym okazały się połączeniem wyjątkowo niefortunnym. Każda próba zaczerpnięcia głębszego oddechu kończyła się kolejnym napadem kaszlu, który zmuszał ją do jeszcze silniejszego pochylenia głowy. Czuła, jak puls dudni jej w skroniach, a serce, zamiast uspokajać się wraz z chwilowym odpoczynkiem, uderzało z nieprzyjemną gwałtownością. Przez pewien czas usiłowała jeszcze zapanować nad własnym organizmem, przywołując w pamięci zalecenia uzdrowicieli, które od chwili postawienia diagnozy słyszała niemal przy każdej wizycie w Mungu. Spokój, odpoczynek, unikanie nadmiernego wysiłku i silnych wzruszeń. Jakże niedorzecznie brzmiały teraz owe wskazówki, kiedy całe miasto zdawało się obracać w perzynę, a każdy odległy huk przypominał, że niebezpieczeństwo mogło nadejść z dowolnej strony.
Gdy usłyszała zbliżające się kroki, nie miała już dość sił, by podnieść głowę. Dopiero dotyk obcych dłoni na ramionach wyrwał ją z bolesnego skupienia na własnym oddechu. Drgnęła, zaskoczona nagłością tego zetknięcia. Uniosła załzawione oczy, próbując dostrzec twarz pochylającej się nad nią kobiety, lecz widziała jedynie niewyraźne kontury, ciemne pasma włosów i fragment sylwetki przesłoniętej unoszącym się w powietrzu popiołem. Łuna pożarów nadawała wszystkiemu osobliwy, pomarańczowy odcień, zacierając naturalne barwy i rysy. Nawet gdyby przyjrzała się uważniej, trudno byłoby jej rozpoznać w nieznajomej Victorię Lestrange, z którą przecież niejednokrotnie miała sposobność rozmawiać w znacznie przyjemniejszych okolicznościach. Słowa aurorki dotarły do niej z pewnym opóźnieniem, jak gdyby musiały przedrzeć się przez nieustający szum w uszach. Astoria rozchyliła usta, usiłując wydobyć z siebie choćby jedno słowo, ale zamiast niego wyrwał się kolejny kaszel, gwałtowny i uporczywy, zmuszający ją do przymknięcia powiek. Minęło kilka chwil zanim była w stanie je na nowo otworzyć. Spod wilgotnych rzęs spojrzała na niewyraźną postać kobiety, próbując skupić wzrok na jednym punkcie.
- N-nie - wychrypiała wreszcie. Chciała powiedzieć coś więcej. Wyjaśnić, że nie została napadnięta, że nikt nie rzucił w nią zaklęciem, że przyczyną jej obecnego stanu były dym, wysiłek i choroba, z którą przyszło jej żyć. Nie zdołała jednak ułożyć tych myśli w zdanie.
- To… dym - wydusiła po chwili. Nie prosiła, by ją podniesiono. Nie wyciągała rąk ku aurorce ani nie szukała w niej oparcia. Przeciwnie, próbowała nawet nieznacznie odsunąć ramiona spod jej dłoni, pragnąc odzyskać choć odrobinę swobody. W całym tym nieszczęściu pozostała jej jeszcze duma, która nie pozwalała z łatwością godzić się z własną bezradnością. Gdzieś za plecami aurorki rozlegały się odległe okrzyki, trzaski płomieni i głuche odgłosy zaklęć, lecz Astoria nie usiłowała już dociekać ich źródła. Całą uwagę poświęcała temu, by spróbować się podnieść o własnych siłach.
- Śmiercio… żerca - wiedziała, że to za nim funkcjonariuszka tu przybiegła, więc chciała już mieć tę kwestię z głowy, wskazując ręką błędny kierunek ucieczki zbiega.

Nawet nie chciała sobie myśleć o tym, jak wiele osób ucierpi w wyniku tej Nocy. Jak wiele będzie poszkodowanych bezpośrednio (zaatakowanych, poparzonych, połamanych, bo coś się na nich zawaliło, albo tych, którzy tego w ogóle nie przeżyli, albo stracili cały dobytek życia, nie mieli gdzie mieszkać i tak dalej) i pośrednio – ludzi, którzy ucierpią na wdychaniu wszystkiego, co latało tej nocy w powietrzu, kto wie z jakim skutkiem dla zdrowia… Victoria wyciągała już ludzi z takich skoncentrowanych chmur dymu, w których właściwie nie dało się oddychać, to i widok kobiety, która dusiła się tutaj na ulicy, niespecjalnie ją zdziwił. Założyła, że być może jakoś wcześniej wpadła do takowej, wydostała się, i to jakoś zostawiło na niej piętno, że nie mogła nabrać porządnie oddechu… zresztą to i tak nie było proste w obecnych warunkach. Nie przyszło jej do głowy, że znajoma-nieznajoma, której nie rozpoznała, jest chora i dlatego jest tym gorzej…

Wyczuwszy, że ta próbuje się „wyrwać” z jej dotyku, zabrała ręce, bo nie chciała naruszać jej przestrzeni osobistej bardziej, niż to konieczne. Podbiegła, bo widziała, jak ta się osuwa, a zbierała już dzisiaj z ulicy dziewczynę, która najpewniej upadła i uderzyła się w głowę, a potem miała problem z dojściem do siebie i trochę trwało, nim zgodziła się zabrać ją do szpitala. Nie wyglądało jednak na to, by ta miała upaść bezwładnie, jakoś się trzymała, nie było więc potrzeby jej podtrzymywać… chyba. Ani pomagać wstać, jeśli tej pomocy nie chciała. Victoria nie była żadną wielką altruistką, ani kimś, kto będzie się komuś narzucał.

– Czy ma pani gdzie się schować? Proszę nie zostawać na ulicy – powiedziała za to, i odwróciła się gwałtownie z powodu kolejnych odgłosów, jakie ciągle było tej nocy słychać. Była czujna, nerwy miała napięte jak struna, na szczęście, cokolwiek się działo, nie było to tutaj. Ponownie skupiła uwagę na kobiecie, ta zaś wskazała jej kierunek i powiedziała o Śmierciożercy.

Czyli tędy przebiegał.

– Jak nie ma pani gdzie pójść, to proszę się udać do biblioteki Maeve, jest zabezpieczona przed ogniem. Atrium Ministerstwa nie polecam, jest tam mnóstwo ludzi – dodała, ale, oczywiście, również było opcją. Mung… Jeśli nie była ranna, to nie było sensu się tam udawać, bo i tak był zawalony potrzebującymi. Inne punkty w Londynie niekoniecznie były bezpieczne. Zaś poza nim? Pożary dotknęły też innych miast i miasteczek, niekoniecznie małych wsi… ale gdyby ta kobieta miała na przykład rodzinę w Dolinie Godryka, to Victoria bardzo by odradzała udawanie się właśnie tam. Tylko, czy w ogóle była w stanie się teleportować? Może nie potrafiła… – Czy potrzebuje pani pomocy? – zapytała jeszcze, ale patrzyła na nią już tylko kątem oka, wpatrując się teraz w ten kierunek, który wskazała ręka Astorii.

Przyjęła wycofanie się nieznajomej z niemal niewysłowioną ulgą. Nie chodziło nawet o niechęć do fizycznego kontaktu, choć w innych okolicznościach z pewnością nie życzyłaby sobie, by obca osoba bezceremonialnie chwytała ją za ramiona. Teraz jednak każdy, nawet najdrobniejszy ruch zdawał się wymagać od niej wysiłku, na który nie miała już siły. Pozostawiona samej sobie, mogła przynajmniej pochylić się w sposób, który przynosił jej chwilową ulgę, i spróbować odnaleźć własny, choćby najbardziej niedoskonały rytm oddychania.
Słuchała słów kobiety z pewnym roztargnieniem, starając się wyłowić ich sens spośród szumu w uszach i nieustannego trzasku płomieni dobiegającego z sąsiednich ulic. Biblioteka Maeve. Pokiwała z trudem głową, choć wcale nie zamierzała tam iść. Musiała się jakoś dostać do domu. Usilnie próbowała zignorować gorzką ironię, że jako osoba dotychczas otoczona wszelkimi wygodami, posiadająca dostęp do miejsc, o których przeciętny czarodziej mógł jedynie pomarzyć, nie miała obecnie dostępu ani do galerii ani do swojego mieszkania.
- Dziękuję - wydusiła ochrypłym głosem, unosząc nieznacznie głowę. Chciała jeszcze zapewnić kobietę, że doskonale poradzi sobie sama, ale ledwie zaczerpnęła powietrza, gardło ponownie odmówiło jej posłuszeństwa. Gwałtowny kaszel zmusił ją do pochylenia się niemal wpół.
Dopiero po dłuższej chwili zdołała ponownie unieść twarz. W oczach wciąż miała łzy, które zamazywały kontury otaczających ją budynków, a tym bardziej rysy pochylającej się nieopodal czarownicy. Dostrzegła jedynie, że uwaga nieznajomej coraz wyraźniej kierowała się ku dalszej części uliczki. Nie zamierzała jej zatrzymywać. Przeciwnie, wolałaby, żeby kobieta jak najszybciej zajęła się własnymi obowiązkami i pozostawiła ją w spokoju. Nie potrzebowała kolejnych pytań ani troskliwych zapewnień, zwłaszcza że każde z nich wymagałoby odpowiedzi, na którą zwyczajnie brakowało jej tchu. Na pytanie o pomoc pokręciła więc przecząco głową.
- Nie… nie, dziękuję - wychrypiała z wysiłkiem. Uniosła przy tym wolną dłoń i wykonała nią słaby, lecz wymowny gest, jak gdyby chciała odprawić nieznajomą i zapewnić ją, że nie ma potrzeby dłużej się przy niej zatrzymywać. Nie było w tym zniecierpliwienia ani lekceważenia, a jedynie charakterystyczna dla Astorii niechęć do przyznawania się do własnej bezradności. Poza tym miała przecież świadomość, że zamaskowany czarodziej mógł wciąż znajdować się gdzieś w pobliżu, nie opuszczała jej ani na chwilę. Nie wiedziała, czy zdołał już umknąć pościgowi, ale nie zamierzała dostarczać aurorce żadnych dodatkowych informacji. To, co zostało powiedziane, musiało wystarczyć. Spróbowała przesunąć kolano i oprzeć dłoń o pobliski mur, przygotowując się do podniesienia. Chciała za wszelką cenę udowodnić, że sobie poradzi. Gdy tylko skończyła kaszleć, zasłoniła sobie z powrotem usta, okrywając je szczelnie szmatką, by ograniczyć wdychanie popiołu.

Nieznajoma mogła sobie nie życzyć dotyku czy kontaktu fizycznego, na jej jednak nieszczęście kolanami dotknęła bruku, a był to dla aurorki jasny sygnał, że dzieje się coś niedobrego. W takich chwilach to, czy ktoś sobie czegoś życzył, albo nie, schodziło na dalszy plan, zwłaszcza, że Victoria przeszła kursy i mimo wszystko była funkcjonariuszem… I w teorii interesowali ją jedynie czarnoksiężnicy, to właśnie miała wpisane w profil pracy, jednak była też przyzwoitym człowiekiem, a w obliczu takiej tragedii, jaka się dzisiaj rozgrywała, gdy tak wiele osób wycierpiało, tak wiele potrzebowało pomocy i nie chciała nawet liczyć, ilu mogłoby zginąć, gdyby się jednak nie wmieszała nieco bardziej… Astoria nie była nikim nadzwyczajnym. Nie była nawet pierwszą osobą, którą zaduszał pył, a którą Victoria miała okazję spotkać na swojej drodze. Teraz widziała, że ta oddycha, z trudem co prawda, ale oddycha, że nie jest wcale bliska utraty przytomności i to nie ten przypadek, który wymaga pilnej pomocy medycznej, Lestrange mogła się więc wycofać.

I ona nie rozpoznała Astorii, nie w tym półmroku, nie po zachrypłym głosie i tych pojedynczych słowach, które z trudem wydobywały się z jej gardła. Nie we wszechogarniającym pyle, jaki osiadał na ubraniach, włosach czy twarzach ich obu. Nie, gdy zagrywała usta szmatką. Jej sam głos tłumiony był przez chustę, jaką miała zawiązaną na twarzy, a i to wcale mocno nie pomagało na dłuższą metę. Ten dziwaczny pył i tak znajdywał jakiś sposób, by się dostać do ust, a w konsekwencji do płuc. Nie pomagały czary wytwarzające bąbel czystego powietrza wokół ust i nosa… To znaczy pomagały na chwilę, a potem i tak czuła drapanie w gardle i potrzebę odkaszlenia, odchrząknięcia. Może nie w takim natężeniu jak Astoria, która miała problem złapać oddech, ale to nadal się działo.

Odczekała chwilę, pozwalając kobiecie się wykaszleć, gotowa w razie czego zainterweniować, gdyby była jednak taka potrzeba, na szczęście po chwili udało jej się przerwać i się wyprostować, a na jej słowa Victoria jedynie kiwnęła krótko głową.

– W porządku. Zaklęcie bąblogłowy może pomóc na chwilę – zasugerowała jej jeszcze, nim sama chrząknęła, chcąc oczyścić gardło ze zbierającego się pyłu, dymu, czy cokolwiek to było, i poprawiła swoją chustę, by nie zjechała jej z nosa. – Niech Matka ma nas w swojej opiece – dodała jeszcze, nim zdecydowała się kiwnąć na odchodne Avery głową i wycofać się: najpierw robiąc dwa kroki tyłem, by nadal mieć na nią oko, a następnie ruszyć zdecydowanym krokiem w kierunku wskazanym przez kobietę.

Nie wiedziała wcale, czy uda jej się złapać pościg za Śmierciożercą, czy ten nie zdążył uciec, skryć się gdzieś, a kto wie – może nawet i teleportować (choć podejrzewała, że jeśli nie zrobił tego do tej pory, to być może nie miał ku temu warunków, może był ranny, może nie potrafił się teleportować, a może nie czuł się w tym na tyle pewnie podczas pościgu?), bo jednak straciła chwilę czasu najpierw wcześniej, gdy zniknął jej z oczu, no i teraz, kiedy zatrzymała się przy tej kobiecie, która wyglądała, jakby miała zaraz zemdleć… Na szczęście to chyba tylko wyglądało groźnie, a nie takie było w rzeczywistości. Tym bardziej że ta dawała jej jasne sygnały, że pomocy żadnej nie chce, to kim Victoria Lestrange była, by się aż tak narzucać? Nie wyglądało na to, by ta bredziła bez sensu, bo oberwała w głowę i nie wiedziała tak do końca, co się dzieje, ani nie umiała poprawnie oszacować swoich możliwości.

W końcu jednak puściła się znowu biegiem, ponownie mocno ściskając swoją różdżkę, czujnie rozglądając się na boki, czy gdzieś nie czai się żaden podejrzany kształt (ale w tych warunkach dostrzeżenie takiego nie było w żadnym razie proste…), albo czy ktoś na nią nie wyskoczy. Dobiegła jednak do końca uliczki i… nic.

Śmierciożerca rozpłynął jej się w powietrzu. Musiał jednak uciec, albo się gdzieś skryć, a Victoria przyznać przed samą sobą, że najwyraźniej nic z tego nie będzie i może warto wrócić na moment do Ministerstwa i zorientować się w nowych informacjach.

Koniec sesji