[29.10.72] Eye of the tiger | Henry & Hestia

Umówili się na pójście do nowego klubu sztuk walki w niedzielę rano i prawdę mówiąc nic tak dawno nie uczyniło jej tygodnia lepszym niż ten spontaniczny pomysł na wspólne spędzenie czasu z Henrym. Chyba naprawdę potrzebowała takiego wypadu z kimś jej bliskim, bo od kilku dni widmo Samhain nieustannie próbowało zatopić jej dobry humor w morzu obaw. Jak na razie jeszcze mu się to nie udało, ale kilka razy było blisko. Była jednak pewna, że spotkanie z Henrym i wspólny trening (a potem może i jakieś dobre jedzenie w Złotym Smoku) skuteczenie poprawi jej nastrój. W końcu aktywność fizyczna zawsze robiła jej dobrze na głowę. Podobnie zresztą jak spędzenie czasu z kimś kogo naprawdę lubiła. No… Jedzenie w sumie też sprawiało, że miała lepszy humor. W końcu była córką swojego ojca.
Dlatego też przybyła w umówione miejsce z duzą dawką wesołej energii i pozytywnym nastawieniem. Henry już stał przed wejściem do klubu tyłem do niej. Hestia uśmiechęła się na jego widok. Zrobiła kilka kroków do przodu, zatrzymała się na chwilę rozważając czy na pewno chce zrobić to co chce zrobić, a następnie podbiegła do jeszcze niczego świad czarodzieja i przyjacielsko szturchnęła go w ramię.
– Orientuj się! – krzyknęła wesoło. – Gotowy na trening? – dodała szybko, aby Henry nie dostał zawału, że ktoś obcy nachodzi go od tyłu i zaczepia.

Spotkanie z Hestią jednocześnie cieszyło go i stresowało. Nie były to jakieś straszne nerwy, bo spędzanie czasu z dziewczyną zawsze stanowiło dla niego samą przyjemność. Ostatnio jednak zaczęło mu zależeć, by dobrze się przed nią prezentować. Przez to używał więcej wody kolońskiej, czesał się bardziej dokładnie, a nawet prasował sobie wszystkie ciuchy. Bał się jednak, że ktoś coś odwali w klubie walki. Niektórzy mieli tam skłonności do wrednego traktowania dziewczyn, choć pan Dustin starał się na bieżąco reagować na takie sytuację. Zawsze jednak znajdował się jakiś półmózgi seksista, który stwierdzał, że dziewczyna bić się nie powinna. Jednak całe szczęście (lub nieszczęście) okazało się, że tego dnia trening odwołano, bo Dustina zaatakowała jakaś jesienna wirusówka. Dlatego Lockhartowi po okazyjnej cenie udało się wynająć salkę z ringiem tylko dla niego i Hestii.

Tego dnia Henio nałożył sportowy strój. Przyszedł w bluzie, kurtce i podkoszulku. Do tego włożył dresy i buty do trenowania, mimo że ćwiczył zwykle na bosaka.

Spodziewał się Hestii, a jednak podskoczył, gdy zaszła go od tyłu. Zaraz jednak roześmiał się. Wesołość w głosie dziewczyny od razu mu się udzieliła. To było takie proste, szczególnie jak się uśmiechała.

– Zwarty i gotowy – odparł radośnie, po czym otworzył przed Hesią drzwi. – Jak w ogóle się miewasz? Trzymasz się przed Samhain?