[08/1956] Told you I ain’t no liar | Aloysius, Prudence

„Ach, tak? Proszę bardzo”, skoro postanowiła być na tyle bezczelna, aby chcieć walczyć ze mną do ostatniej kropli krwi na zdartych od marszu piętach, mogła równie dobrze kolejny raz przekonać się, że nie rzucałem słów na wiatr, nie szczekałem zamiast gryźć, przynajmniej nie zawsze, bo z nią bywało inaczej, nigdy zresztą nie miałem szczególnego zamiłowania do ostrzegania przeciwnika o własnych zamiarach ani nie należałem do osób, które rzucały podobne wyzwania wyłącznie dla efektu, chociaż przyznawałem, że w naszym przypadku czasami po prostu lubiłem sprawdzić, jak daleko mogłem się posunąć. Savoir-vivre było całkiem użytecznym narzędziem, szczególnie kiedy chciało się zrobić dobre wrażenie na odpowiednich osobach, zdecydowanie nie miałem problemu z tym, aby wkupić się nim w czyjeś względy, nawet jeśli nie robiłem tego zbyt często, bo tak jak wspomniałem wcześniej, zazwyczaj reagowałem przekalkulowanie, lecz całkiem bezpośrednio, ale Bletchley zdecydowanie wolała pamiętać i wypominać mi wszystkie te sytuacje, w których działałem impulsywnie I świadomie ignorowałem wszelkie przydatne konwenanse - trudno, miała dobrą pamięć, należało jej to przyznać, mogłem z tym żyć, nawet całkiem komfortowo, szczególnie że nigdy nie należałem do osób, które miały prawo narzekać na cudze zachowanie. Nie to, bym tego nie robił - co to, to nie - byłem hipokrytą, lecz nie zupełnie nieświadomie nie stosowałem się do tej zasady, trudno było bowiem wymagać ode mnie konsekwencji, kiedy tak skutecznie mnie prowokowała, bym tracił nad sobą wszelkie panowanie.
-[i]Etykieta, etykieta… - Zacmokałem bezgłośnie, kręcąc głową, moje oczy błyszczały, kiedy przyglądałem się jej z góry, wciąż nie odsuwając się ani o ramię. Nadal dzieliła nas niewielka odległość, właściwie wystarczyło wyciągnąć rękę, żeby jej dosięgnąć. - Naprawdę powinnaś przestać się tak martwić o moje wychowanie. - Uniosłem brwi jeszcze wyżej, miałem w życiu kilka ambicji, ale pilnowanie, żeby inni uczniowie nie podjadali sobie nawzajem słodyczy, zdecydowanie do nich nie należało i nie chciałem być niczym wzorem, lecz nie byłem również prostakiem.
- Właściwie… Chyba rzeczywiście tracę formę. - Przyznałem, całkowicie nieszczerze. - Może zacznę utrudniać życie nowym naczelnym? Tak dla sportu. - Rzuciłem z niewinnym zainteresowaniem, które w moim przypadku powinno było stanowić wystarczające ostrzeżenie, nawet jeśli nie wiedziałem, czy personalnie miała z tym jakikolwiek związek. Lubiłem, kiedy wyrażała własne zdanie, czerwieniąc się przy tym niczym tło na moim domowym godle, nawet jeśli regularnie wykorzystywała swoje poglądy i spostrzeżenia przeciwko mnie, więc skoro podjęła temat prefektury i nowych uczniów na stanowiskach największych konfidentów, mogłem posunąć się jeszcze dalej.
Opuściłem wzrok na jej skrzyżowane ramiona, później ponownie spojrzałem w te brązowe oczy, w których dostrzegłem wystarczająco dużo pogardy, żebym zdecydował się ostatecznie przestać udawać, że zamierzałem dawać jej kolejne szanse - wyglądała na całkiem zadowoloną z własnej odwagi, kiedy tak zadarła podbródek i stanęła pewniej, najwyraźniej przekonana, że właśnie wygrała walkę, sprawdziła granicę, której nie zamierzałem przekroczyć. Cóż, nie była to szczególnie trafna diagnoza, cierpliwość nigdy nie należała do moich najmocniejszych stron, szczególnie w towarzystwie Prudence, nie zamierzałem też tracić czasu na dodatkowe ostrzeżenia - po prostu obróciłem się gwałtownie, wykorzystując bliskość, która dotąd służyła nam wyłącznie do prowadzenia tej wyjątkowo jałowej dyskusji, wyciągając obie ręce, żeby złapać ją w pasie. Chciałem poderwać ją ponad ziemię, zanim zdążyłaby zorientować się, co właściwie zamierzałem zrobić, oczywiście, nie wykluczałem, że przy okazji mogłem oberwać łokciem albo usłyszeć coś wyjątkowo niepochlebnego pod swoim adresem, ale trudno, sam sobie na to zapracowałem. Zresztą, znałem Prudence wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nawet gdyby miała mnie za chwilę ugodzić kolanem albo ugryźć, najpierw nie przepuściłaby okazji do porządnej zjebki, więc miałem jeszcze chwilę, by coś jej udowodnić - nie blefowałem, nie w tym sensie, co zresztą powinno być dla niej całkiem oczywiste, jeśli przez te wszystkie lata zdążyła się czegokolwiek o mnie nauczyć.