• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Czarodzieje Kroniki Zakamarki Duszy Głosy, wypowiedzi naszych postaci

Głosy, wypowiedzi naszych postaci
wodzirej
Marzenia chyba zawsze mają swój koniec. Nie wznoszą się, lecz opadają.
wiek
30
sława
III
krew
mugolak
genetyka
snowidz
zawód
keyboardzista
Zenek ma 1.84m wzrostu. Jest zbudowany proporcjonalnie do wzrostu i dość atletyczny przez noszenie walizki, ale generalnie jest bardziej szczupły i smukły. Nad instrumentem się garbi, na kanapie rozciąga albo kurczy. Twarz ma jak pies rasy chartowatej, to znaczy pociągłą i szczupłą. Z ciekawszych jej cech wybijają się długi nos i jasne brwi. Włosy ma brązowe, oczy też. Skóra całym rokiem trzyma ciepły koloryt, a jego dłonie są po prostu ładne. Długie palce i szczupłe nadgarstki to atuty klawiszowca. Jeśli o ubiór chodzi, to nosi się po mugolsku, gdzieś pomiędzy zdobyczami z targu a ciuchami z metką. Głos ma ciepły, dość głęboki. Chrypi, gdy się stresuje. Gdyby śpiewał, to basem.

Zenon Kozioł
#21
24.09.2026, 13:16  ✶  
[Obrazek: 03zakxpgjvp.gif]

Zenek by powiedział, że nie ma nic zaskakującego w tym, jak mówi. Bo głębokość jego głosu jest wprost proporcjonalna do wzrostu, masy i objętości płuc. Duży chłop jest, siłą rzeczy jego płuca są większe, bardziej wydolne. Pewnie gdyby się przyłożył, to by maratony wygrywał, ale biegacze trochę go przerażają. Natomiast nie ma nic zdrożnego w szybkim chodzie i marszu, naturalnym dla niego przez długość nóg. Ale o czym my…

My o głosie. OKEJ. No więc głos Zenka jest głęboki. Z definicji. Wypowiada się w tonacji określanej jako bas. Pewnie również by tak śpiewał, ale nie lubi śpiewać. Lubi za to grać, na instrumentach klawiszowych. Generalnie to ma poczucie rytmu, a także słuchu. No słuch ma. Słyszy tony, poszczególne nuty i potrafi je odtworzyć z pamięci. To i wypowiada się w sposób raczej przyjemny dla ucha. Nie fałszuje słowami, jeśli można tak to nazwać. Jego aparat mowy zdradza go na inne sposoby. Przede wszystkim… chrypi, gdy się stresuje. Nie wie czemu. Chyba wtedy za mało otwiera gardło, za niepewnie wypowiada słowa i wychodzą, jakby nie chciały. Źle to brzmi, co? Taki gwałt na głośni.

Jest wiele sposobów, na jakie można w poetycki sposób opisać, jak mówi. Jakby ktoś wziął krówkę ciągutkę między kciuk a palec wskazujący, potem wziął ją od drugiej strony w ten sam sposób i pociągnął. Jak ciągnący się karmel. Jakby ktoś nabrał łyżeczką miodu ze słoika, uniósł łyżeczkę i obserwował, jak złoty nektar ląduje w herbacie. Jak pierwszy śmiech dziecka, gdyby dziecko było 80-letnim starcem.
Okej, Zenek zamyka książeczkę z aforyzmami.

Co do akcentu. Zenek nie uważa, żeby mówił z akcentem, no i pewnie nie mówi. Od wczesnego dzieciństwa wychowywał się w Anglii, oscylował głównie wokół stolicy. Wyprodukował sobie akcent typowy dla londyńskiej klasy robotniczej. A, zresztą. On się na tych akcentach nie zna, może ludzie z Walii czy Szkocji mają go za dziwaka.

Jako słowo końcowe Zenek chyba chciałby przypomnieć, że to, co wypowiada na głos z użyciem jadaczki, jest najmniej istotną rzeczą w całej jego okazałości. A poza tym jest już zmęczony wywiadem i chce zamknąć się w pokoju.


Sen jest bratem śmierci.
szamanka
Kochajcie mnie, kochajcie, wy
—
 gęstwy zieleni
I wy, senne gromady powikłanych cieni
wiek
33
sława
III
krew
czysta
genetyka
—
zawód
zielarka, twórczyni eliksirów i sztuki w drewnie
Tchnie czymś dzikim, nosi na sobie okruchy lasu: czasem we włosy zaplącze się uschnięta gałązka, czasem w materiał szaty wczepią nasiona czy wkleją niteczki pajęczyn, a czasem sama czarownica dokłada intencjonalnie atrybuty natury: ozdoby z ptasich piór, polnych kwiatów czy zwierzęcych kłów. Ciągnie się za nią woń suszonych ziół i palonych kadzideł. Kobieta szczupła i przeciętnego wzrostu (164 cm), niebieskie oczy. Długie blond włosy o średnim skręcie, rzadko ułożone i wystylizowane, zwykle znajdzie się wśród nich kołtun. Spódnice szat Helloise są długie i mają głębokie kieszenie, w których zawsze znajdzie się nieco ziarna dla ptaków. Lubi mięsiste tkaniny, warstwy, ubrania swobodnie płynące za sylwetką, nie boi się wzorów ani koloru, choć wybiera głównie barwy głębokie i niezbyt nasycone lub bliskie ziemi: zielenie, brązy, zgaszone pomarańcze. Stawia przede wszystkim na praktyczność: materiały solidne, które posłużą długie lata i nie zaszkodzi im praca w ogrodzie. Zamiast sakwy często nosi pas na wzór dawnych châtelaine, do którego na skórzanych rzemykach przymocowane są drobne przedmioty: różdżka, futeralik z nożem, woreczek soli czy miniaturowe buteleczki eliksirów, w tym zawsze jedna z solami trzeźwiącymi. Helloise nie nosi klasycznej biżuterii. Posiada jedynie ozdoby z drewnianych koralików i elementów zwierzęcych.

Helloise Rowle
#22
04.10.2026, 12:01  ✶  
Helloise nie rozpoznaje w swoim języku panów ani lordów, więc z każdym rozmowę prowadzi na „ty”. (Co być może nie rzucałoby się aż tak w oczy, gdyby to faktycznie przełożyć na angielski.) Bardzo szybko się spoufala. Niezależnie od tego, z kim ma do czynienia, rozmawia jak z równym sobie.
Rozmowy z tą czarownicą zwykle otwierają się łagodnie. Mówi powoli, ale z dużą swobodą, rozwleka słowa, kończy je miękko, sprawia wrażenie szczerze zainteresowanej rozmówcą, ciepłej i otwartej, czasem padnie z jej strony zaczepny dowcip. Wystarczy pierwszy zgrzyt niezgody, żeby atmosfera zaczęła się pogarszać. Helloise nie lubi, gdy ktoś się jej stawia bądź próbuje kwestionować jej spojrzenie na świat. Na opór odpowiada oporem, niekiedy odwetem, lekceważeniem lub kpiną. Choć wie mało, do powiedzenia ma dużo. O wszystkim zdaje się mieć opinię — jedyną poprawną, a kto wyraża inną, ten zapewne odwraca się od bogów, ma umysł zatruty mugolskim ignoranctwem i ateizmem, nie rozumie świata. Helloise — choćby trwała w najbardziej oczywistym błędzie — potrafi przybrać z pełnym przekonaniem ton pouczenia i z niezachwianą pewnością siebie daje odczuć, że nie zgadza się z kimś. Czyni to niekiedy niemal ceremonialnie; można dostrzec w jej manierze inspirację duchownymi pod natchnieniem objawiającymi wolę bogów. A że Helloise charyzmatycznym nauczycielom i kapłanom nie dorasta do pięt, wypada przy tym często zwyczajnie irytująco.
Choć wyrazista, jest w swoich reakcjach bardzo autentyczna. Jeśli protestuje, to dlatego, że uważa inaczej. Jeśli rozmowa nudzi ją, widać to na jej twarzy, urywa wątki. Jeśli coś ją rozbawi, będzie się śmiać. A śmieje się dużo: raz jest złośliwym chichotem losu, innym razem rozczula się radośnie nad cudami natury. Żartuje i prowokuje, ale jej zaczepne żarty nie brzmią wcale jak zabawne droczenie się, a całkiem poważne wyzwanie, którego niepodjęcie zasługuje na pobłażliwy uśmiech rozczarowania.
Łatwo gubi wątki, odchodzi w dygresje. Czasem wpada w słowotok, który się nie kończy. Innym razem siedzi nieobecna i wodzi dookoła niemal bezmyślnym spojrzeniem. Wiele zależy od jej samopoczucia.
Dużo w rozmowach wzdycha, te westchnienia przybierają najróżniejsze barwy. Trudno przyłapać Helloise podnoszącą głos. Gdy się denerwuje, jej słowa nabierają ostrej intensywności, ale nie krzyczy. Co do zasady mówi raczej cicho. Lubi być blisko osoby, z którą rozmawia; wymieniać szepty, jakby przedmiot dyskusji był intymnym sekretem. Instynktownie dąży do kontaktu fizycznego z rozmówcą i nie szanuje cudzej przestrzeni osobistej. Jest bystra: dostrzega, kiedy narusza czyjeś granice i druga strona zaczyna odczuwać widoczny dyskomfort. Nie zawsze to uszanuje. Bywa, że negatywna reakcja zachęca ją jedynie do znalezienia się jeszcze bliżej.
Głos ma niższy z damskich. Można u niej usłyszeć wyblakły walijski akcent.


Gdybym mogła mieć koncert życzeń, to dałabym Heli głos Michelle Pfeiffer, bo jest od niej do kompletu klimatyczny dubbing evil bogini na mroczne czasy.


dotknij trawy
Prorok Niecodzienny
Everyone is a monster to someone.
Since you are so convinced that I am yours, I will be it.
wiek
32
sława
V
krew
czysta
genetyka
jasnowidz
zawód
Niewymowny (Komnata Przepowiedni)
Na ten moment dłuższe, ciemnobrązowe włosy, które zaczynają się coraz bardziej niesfornie kręcić. Przeraźliwie niebieskie oczy, które patrzą przez ciebie i poza ciebie – raz nieobecne, zmętniałe, przerażająco puste, raz zadziwiająco klarowne, ostre, i tak boleśnie intensywne, że niemalże przewiercają rozmówcę na wylot – zawsze zaś tchną zimną obojętnością. Sprawiają wrażenie przekrwionych, bo Alexander coraz częściej zapomina o regularnym mruganiu. Wysoki wzrost (1,91 m). Zwykle mocno się garbi, więc wydaje się niższy. Dosyć chudy, ale już nie wychudzony, twarzy nie ma tak wymizerowanej, jak jeszcze kilka miesięcy temu. Nieco ciemniejsza karnacja, jako że w jego żyłach płynie cygańska krew: w jasnym świetle doskonale widać jednak, jak niezdrowo wygląda skóra mężczyzny, to, że jego cera kolorytem wpada w odcienie szarości i zieleni. Potężne cienie pod oczami sugerują problemy ze snem. Raczej małomówny, ma melodyjny, nieco chrapliwy głos. Pod ubraniem, Alexander skrywa liczne ślady po wkłuciach w formie starych, zanikających blizn i przebarwień skórnych, zlokalizowane głównie na przedramionach – charyzmaty doświadczonego narkomana – którym w innych okolicach towarzyszą także bardziej masywne, zabliźnione szramy – te będące z kolei pamiątkami po licznych pojedynkach i innych nielegalnych ekscesach. Lekko drżące dłonie stale były niegdyś przyobleczone w pierścienie pokryte tajemniczymi runami. Teraz widnieje na nich tylko rodowy sygnet Mulciberów, który Alexander odziedziczył po ojcu. Zawsze elegancko ubrany, nosi tylko czerń i biel. Najczęściej sprawia wrażenie lekko znudzonego, a jego sposób bycia cechuje arogancka nonszalancja jasnowidza.

Alexander Mulciber
#23
10 godzin(y) temu ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 9 godzin(y) temu przez Alexander Mulciber.)  
Oto przyszłam zniszczyć znaną i uwielbianą piosenkę Budki Suflera, "Jolka, Jolka, pamiętasz" w wykonaniu Felicjana Andrzejczaka: w mojej głowie, Alexander zawsze mówił jego głosem, może dlatego, że z objęć niejednej kobiety emigrował nad ranem, a może dlatego, że "Noc komety" towarzyszyła mi przy pisaniu dużej części alexowych postów.

[+]GŁOS

Wyobrażać należy sobie więc wysoki, męski głos o lekko schrypniętej barwie, głos, który potrafi brzmieć młodzieńczo i boleśnie dojrzale jednocześnie. Takim musi być głos jasnowidza. Głos, w którym przeszłość, przyszłość i teraźniejszość przenikają się z sobą. Na początku brzmi raczej oszczędnie, jest w nim jednak surowa szczerość, która każe wierzyć w autentyzm opisywanych doświadczeń. Jest nim wiele melancholii, niekiedy wręcz rozpaczliwej, ale jest też swoista monotonia, oszczędność w sięganiu po skrajności: gdy wspina się wyżej, od razu się łamie. Pozostaje więc rezygnacja, a raczej pozostanie w znanym sobie rejestrze, w tym, w którym czuje się najlepiej. Na co dzień głos Alexandra jest właśnie takim: monotonnym, pozbawionym właściwej intonacji. Alex rzadko kiedy dba o to, aby dopasować ton do intencji stojącej za wypowiadanymi przez niego słowami, przez co większość czasu brzmi tak, jak gdyby był znudzony. Wszystko jest dla niego przewidywalnym. Jest w tym coś irytującego, jest też coś kojącego w tym jego niewzruszonym spokoju, w wiecznej obojętności. To jest głos kogoś, kto jest boleśnie wręcz świadomy tego, że nie ma żadnego wpływ na kształt przyszłości, jaką przepowiada. Kogoś, kto nauczył się z tym żyć.

W głosie jego słychać i emocjonalne wyjałowienie, i zmysłowość, której tak często ulega. Słychać niewinną młodzieńczość, bo ma bardzo młodzieńczy głos, choć jest w nim też charakterystyczna papierosowa chrypa; jest w nim zużycie. Alexander jest ćpunem, bo stworzyłam go ćpunem, od początku wyobrażając go sobie przez pryzmat tego, co mu to ćpanie odebrało. Wyobrażam sobie głos lekki, mający w sobie chropowatą, junacką nonszalanację, a jednak złamany tym, co przeżył, tym, czego doświadczył. Barwa jest jasna, ale emocja ciemna. Jako że głos Alexandra z natury jest lekkim, tym cięższymi są więc słowa, jakim nadaje brzmienie. Często dochodzą jak gdyby z dystansu, bo Alexander jest… Odległy. Tak odległy jak tylko jasnowidz może być odległym od ludzi. Nawet wtedy, kiedy używa właściwych słów, brzmią one niewłaściwie w jego ustach, wydają się bowiem wyprane z wszelkich emocji właściwych człowiekowi. A jednak Alexander wciąż jest człowiekiem, chociaż sam zdaje się o tym zapominać.

Cytat:Zawsze wypowiadał się w ten budzący irytację sposób, w którym wydawał się mówić wprost, ale Alexander Mulciber wbrew pozorom rzadko mówił wprost. Rzadko był tak bezpośrednim, za jakiego chciał uchodzić. Za jakiego w wielu kręgach uchodził. Nie było w jego słowach prawniczej precyzji, która cechowała wycyzelowane wypowiedzi jego brata, a jednak mówił jakby z przypisami.
Nie, to Donald tak mówił, zrozumieć mógłby ten, kto zdołałby postawić braci obok siebie na tyle długo, aby dojrzeć różnice.
Alexander zawsze mówił zagadkami.

Chociaż od jakiegoś czasu nie odczuwa przyjemności, wciąż umie się śmiać. Jego śmiech ma w sobie coś ze szczekania psa. Kiedyś słychać było w nim młodzieńczą wręcz lekkość, gorąc wzburzonej krwi, teraz jednak dawną beztroskę zastąpiła gorycz. I zimno.

Alexander śmieje się rzadko.

Czasem, gdy jest w emocjach, głos mu drży, łamie się. Jest w nim więc kruchość, taka żałosna wręcz, której wcale nie chce się w swoim głosie słyszeć. Jest w nim bezradność. Ciężko tego uświadczyć, bo Alexander nie jest człowiekiem, który rzadko przeżywa coś w tak silny sposób, a już na pewno nie robi tego publicznie. Nie uzewnętrznia się wówczas, lecz milczy, a gdy już zmuszony jest, żeby mówić, zdania stają się krótkimi, urywanymi wręcz. Dopiero gdy jest pod wpływem, albo przeżywa bardzo silny stan derealizacji, daje dojść do głosu tej kruchej, żałosnej części siebie.

W złości, jest zimny. Zaczyna cedzić słowa, mówi przez zaciśnięte zęby. Zaciska szczękę w psim niemal odruchu, ktorego trudno mu się pozbyć. Nie waha się odpowiedzieć ostro, a gdy mówi, mówi z naciskiem, którego nie można zignorować, tonem nieznoszącym sprzeciwu. Słychać wówczas w jego głosie bardzo okrutny autorytaryzm, pewność siebie mężczyzny, który wychowany został w przekonaniu, że nie istnieje świat, w którym jego wola nie byłaby świętością.

Nie podnosi głosu, bo nie musi.

Zna doskonale etykietę, ale woli jej nie przestrzegać, a raczej przestrzegać w sposób bardzo wybiórczy. W towarzystwie ludzi ze swojej klasy dba o pozory, ale niespecjalnie przejmuje się nimi, gdy wychodzi poza jej obręb. Należy bowiem pamiętać, że Alexander jest mężczyzną zblazowanym, i w jego głosie słychać to zblazowanie. Słychać w nim nonszalancję człowieka, który zawsze miał wszystko, i który nie cierpi z powodu niedostatku, lecz z powodu nadmiaru. Nie nawykł do proszenia, bo woli stawiać żądania, dziękuje rzadko, a przepraszać, cóż, nie przeprasza wcale, bo nie leży to w jego naturze.

W towarzystwie jest małomównym, bo z powodu postępującej od lat derealizacji czuje się przytłoczonym obecnością zbyt wielu ludzi wokół. Lubi, gdy może pozostawać na peryferiach rozmowy, której nadaje kierunek kto inny. Alexander jest kimś, kto nie czuje potrzeby, żeby komukolwiek coś udowadniać. Potrafi zachować się stosownie do sytuacji, choć zazwyczaj wydaje się albo przesadnie formalnym, albo bezpośrednim w sposób zakrawający o bezczelność. W dyskusjach bardzo często wchodzi niemal w słowo drugiej osobie, w bardzo charakterystycznym zwyczaju jasnowidza uprzedzając pytanie, które dopiero ma paść.

[+]DETALE
Zwykle robi to tuż na moment przed tym, zanim ta druga osoba zabierze głos, co działa zazwyczaj na dwa sposoby.

W pierwszym przypadku — a więc wtedy, gdy dyskutuje w podekscytowaniu z kimś, z kim ma pozytywną relację — działa tym na rozmówcę intelektualnie stymulująco: wiadomym jest, że Alexander jest wówczas zafascynowanym, i swojej fascynacji nie próbuje ukrywać. Dla Alexandra popisywanie się darem jasnowidzenia w ten sposób jest najlepszą zabawą. Bywa, że jest to wręcz dla niego rodzaj intelektualnego flirtu, w którym próbuje nie tylko uprzedzić cudze intencje, ale też nieco sfrustrować, w dobry sposób, oczywiście. Jest w tym także nieco próżności, potrzeby zaimponowania rozmówcy, która często powodowała nim w młodości. Wciąż jednak maniera jasnowidza pozostaje w takich sytuacjach bardziej odruchem niż działaniem obliczonym na efekt. Jest w tym bardzo podświadoma chęć zbliżenia się, bo tak właśnie Alexander pojmuje bliskość: intelektualnie. Jest więc w tym jego uprzedzaniu cudzych myśli coś bardzo intymnego. Dużo w tym figlarności, dużo poufałości, która daje wrażenie, że uwaga Alexandra jest w pełni skupiona na rozmówcy — a swoją uwagę Alexander potrafi okazywać w sposób bardzo intensywny. Lovebombing but make it clairvoyant. Sprawia wówczas wrażenie kogoś, kto gotów jest siedzieć i rozmawiać, tracąc kompletnie poczucie miejsca i czasu.
Tak dzieje się jednak tylko wtedy, gdy jest z drugą osobą związany, a to jest zjawiskiem rzadkim: znacznie częściej mamy więc do czynienia z sytuacją, gdy wyprzedza w dyskusji kogoś, do kogo jest nastawiony negatywnie.

W drugim z tych przypadków jego intencje wyzbyte są wspomnianej wcześniej niewinności. Alexander całym sobą chce dać rozmówcy do zrozumienia, że ten jest od niego w jakiś sposób gorszy.
Bardzo lubi demonstrować tak swoją przewagę. Nie chodzi tyle o przewagę intelektualną, co o pewien rodzaj dominacji nad drugą osobą: nie tyle sprawia wówczas wrażenie, że wie więcej, ale że kontroluje więcej. Absolutnie deprymującym jest, gdy rozmówca potrafi zbić twoje argumenty. Ale odpowiedzieć na nie, zanim w ogóle zdążysz dać im głos? To już zupełnie inny rodzaj bezradności, z czego Alexander doskonale zdaje sobie sprawę. Bywa w tym naprawdę przerażający. Bywa w tym również okrutny. Zaskakująco miękkim jest jego głos, gdy jest okrutnym, jest w nim bowiem wówczas coś czułego, przedziwna, pieszczotliwa intonacja: jak gdyby gotów był trzymać cię za rękę, jednocześnie prowadząc na stracenie. Na chwilę przed końcem znika jednak pozór jakiejkolwiek czułości. Przeprowadziwszy człowieka przez całe doświadczenie w parodii jasnowidzkiego objawienia, po prostu wypuszcza jego rękę. Jest to akt bardzo sadystyczny, perwersyjny wręcz pokaz siły, który ma na celu tylko i wyłącznie upokorzenie.

Zwykle jednak Alexander ogranicza się do bycia tak po prostu nieprzyjemnym.

Jego ton jest wówczas znudzony, nieco zgrzytliwy, ale przede wszystkim, obojętny.

Większość ludzi wytrąca z równowagi sam fakt tego, że ktoś im przerywa, co tylko dodatkowo potęguje odczuwaną frustrację. Najlepsze, a może najgorsze w tym wszystkim jest to, że Alexander sam absolutnie nie znosi, gdy ktoś mu przerywa: dba więc o to, żeby zawsze wejść tej drugiej osobie w słowo tuż na moment przed tym, jak zabierze głos. Jest w tym zachowaniu coś absolutnie perfidnego, bo tak na dobrą sprawę, nie można mu przecież zarzucić, że komuś przerwał. Towarzyszy mu w tym wszystkim obrzydliwa pewność siebie człowieka, który już dawno przestał traktować cudzy sprzeciw jako coś, co ma jakiekolwiek znaczenie.

Podkreślić należy jednak, że nie robi tego w sytuacjach związanych ze środowiskiem akademickim: owszem, zdarza mu się uprzedzić czyjąś wypowiedź, gdy jakaś wymiana go nudzi, ale jego nastawienie — choć może irytować — jest wówczas w pełni neutralnym. Alexander uważa, że w nauce należy być pozbawionym filtra, krytykuje więc i chwali bez większego przywiązania do osoby, i samemu również pozwala się w ten sposób traktować. W tym akurat wydaje się pozbawionym zwyczajowej arogancji, wierzy bowiem, że w nauce należy wznosić się ponad własne uprzedzenia i sympatie.

A jednak Alexander o wiele łatwiej potrafi sprawić, żeby ktoś poczuł się bezwartościowym niż wyjątkowym.

Bardzo często przywołuje w dyskusji sformułowania wcześniej padłe z ust rozmówcy. Nie zawsze robi to jednak po to tylko, aby w pedantyczny sposób obrócić je przeciwko niemu: Alexander po prostu bardzo dba o aparat pojęciowy, jakim się posługuje. Wie, że słowa mogą mieć różne nacechowanie emocjonalne, mogą być też różnorako interpretowane, używa więc tych, które wprowadził do dyskusję jego rozmówca, chcąc być jak najbardziej klarownym w konstruowanych argumentach.

A może chcąc być tak po prostu zrozumianym.

Jest w tym coś pedagogicznego, zwłaszcza, gdy Alexander poprawia kogoś (albo siebie, co również mu się, wbrew pozorom, zdarza). W dyskusjach bardzo zwraca uwagę na dokładne definicje słów, często obracając je na języku, gdy próbuje wykazać sprzeczność w czyimś rozumowaniu. Dostrzec można wtedy dużą skrupulatność, drobiazgowość wręcz, która może przytłaczać: Alexander fiksuje się na szczegółach, czepiając słów, które padły wcześniej, nie robi tego jednak, żeby okazać pogardę. Zobojętnienie jego można pomylić z pogardą, gdyby jednak zależało mu, żeby być pogardliwym, zachowałby milczenie. Alexander drąży, bo taka już jego natura. Natura badacza, dla którego wszystko jest łamigłówką. Nawet gdyby ktoś zadał mu pytanie o wróżenie z sików, zrobiłby więc wszystko, co w jego mocy, żeby udzielić odpowiedzi, o ile uznałby, że intencje pytającego są szczere.

W tym, że Alexander zawsze zapożycza ze słownika drugiej osoby, nie należy dopatrywać się przejawów rozwiniętej inteligencji emocjonalnej. Zdecydowanie więcej w tym pedantyzmu lingwisty, który próbuje odkryć zasady rządzące nieznanym mu językiem. Większość ludzi operuje bowiem w rejestrze, do którego nie miałby nigdy dostępu, gdy nie jego dar: chociaż Alexandrowi nie sprawiają problemu naukowe dysputy, dysponuje ograniczonym zasobem słownictwa, jeżeli chodzi o opisywanie własnego stanu emocjonalnego. Jego afekt jest blady, żeby nie powiedzieć płaski, i nie jest to związane z żadnym poczuciem represji: Alexander uważa, że myśli powinny być skomplikowane, a uczucia proste, dlatego sprowadza je do poziomu fizjologii. Wszystko przechodzi u niego wprzódy przez filtr racjonalizmu, nigdy nie nauczył się więc wyrażać w sposób właściwy tego, co czuje. Jest więc pewna doza performatywności chociażby w sposobie, w jaki uwodzi kobiety, w sposobie, w jaki wyraża swoją męskość, w jaki się zachowuje. Wpływ na ukształtowanie wszystkich tych rzeczy w Alexandrze miało środowisko, w jakim się wychował: można powiedzieć, że w wielu aspektach jest tego środowiska doskonałym produktem.

Gdy mówi po angielsku, mówi z akcentem typowym dla angielskiej klasy wyższej. O wiele więcej uczucia wybrzmiewa w jego głosie, gdy mówi po romsku. W tym języku wydaje się zdecydowanie mniej zdystansowanym, od małego posługuje się nim bowiem w przestrzeniach, które uznaje za intymne. Wtedy dopiero słychać, że jego głos jest głosem boleśnie wręcz ludzkim, a to tylko Alexander przywykł używać go tak, jakby ludzkość była czymś, co jest w stanie jedynie obserwować z dystansu.


Kiedy tańczę, niebo tańczy razem ze mną
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości



Strony (3): « Wstecz 1 2 3


  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa