[04.11.1972, Hannibal & Zenek] Of Pigs and Men

Podlondyńska wieś,
rano

Świadomość wracała łagodnie, niespieszna, jak brzask, który Hannibal jeszcze kilka godzin temu miał okazję oglądać, nie żeby to szczególnie pamiętał. Może zresztą wcale go nie oglądał, może gdy pierwsze promienie słońca rozjaśniły noc, jego twarz miała ważniejsze miejsca do bycia.

Prawdopodobnie nigdy miał się nie dowiedzieć, jak było naprawdę.

Nie tęsknił za tą wiedzą.

Jako się rzekło, świadomość wracała powoli, jakby chcąc złagodzić doznania, które zaczynał rejestrować umęczony mimo paru godzin snu mózg.

Twardo.
Żołądek wykręcający się na boki, jakby to, co wczoraj zjadł postanowiło stoczyć walną bitwę z tym, co wczoraj wypił i kto wie, może tak właśnie było. 
Charakterystyczny, znajomy ból, rodzący się za oczami. Może powinno go martwić, że stał się częstym towarzyszem poranków, a jego nieobecność - raczej miłą niespodzianką, niż normą.
Ciepłe ciało obok. Bez otwierania oczu przesunął po nim palcami - ubrane.
Huh?

- Hnnngh… - Hannibal stęknął i otworzył ostrożnie jedno oko. Mężczyzna. Faktycznie, ubrany. Podobnie, jak i on sam, jeżeli sądzić po niewygodnym, uwierającym uczuciu-…

Nie leżeli w łożku.

Nie byli nawet w mieszkaniu.

- Chrum!

Hannibal zerwał się do siedzenia, jeżeli jego niezborne dźwignięcie można w ogóle było tak nazwać. Podłoga pod nim zakołysała się całkiem niespodziewanie… i wtedy dotarł do niego zapach - ostry, nieprzyjemny, dziwny, niepodobny do niczego, co Hannibal miał okazję wąchać, a jego doświadczenia węchowe powiększyły się ostatnio chociażby o woń przeklętej magią nekromancji chimerycznej syreny. Z zewnątrz i od wewnątrz.
Smród uderzył go w nos w tym samym momencie, kiedy mdłości wyprowadziły cios kończący w jego żołądek i zdążył jeszcze kątem oka zobaczyć coś dużego, mniej więcej podobnego w kolorze, do człowieka, ale zdecydowanie nie ludzkiego w kształcie, nim zgiął się nad wyślizganym przez lata korytem.


Podniósł się znad niego jak nowo narodzony, tylko, że wcale nie. Przynajmniej brzuch się uspokoił, opróżniony i zmęczony akrobacjami. Posmak w ustach był tak paskudny, że mózg Hannibala właściwie przestał go rejestrować, zapewne w odruchu samoobrony. Podłoga znieruchomiała, ale za to myśli nieco przyspieszyły.

- Chrum!
Ach, tak.

Zdecydowanie nie byli w mieszkaniu.

Świnia obok niego z zainteresowaniem zajrzała do koryta. Hannibal zakwilił cicho i odwrócił się plecami do zwierzaka, a pobladłą twarzą w stronę człowieka, obok którego się obudził.

Mówiło się, że przed alkoholem trzeba zawsze się najeść. A więc Zenek jadł. Warstwa snu podsuwała mu różne frykasy. Najpierw schab, pocięty na cieniutkie plasterki. Pachniał jak u mamy. Potem na talerzu pojawiał się boczek. Skwierczał, jakby Lewis ledwo co go ściągnął z patelni. Ale to nie Lewis gotował. Tak samo, jak magia nie mogła wyczarować jedzenia, tak i sen nie karmił go naprawdę. Schab przewracał się na drugi bok i zaczynał taplać się w sosie. Boczek parował i skwierczał, aż to skwierczenie przekształcało się w chrumkanie. Zenek odsunął się głodny od talerza.

Po drugiej stronie czekało na niego pielesze w sosiwie. Śmierdziało gnojem. No, fu. Dokładnie. Zapewne tak się właśnie czuł tamten boczek i dlatego chrumkał. Zenek przewrócił się na drugi bok. Coś go smyrnęło. Drugi boczek. Zenek otworzył oczy.

Leżał dalej. Bo jak już się człowiek budzi w oborniku, co mu uświadomił smród w pomieszczeniu — po co wszczynać alarm? Przekręcił się tylko na tym błocku nieco wygodniej, by mieć pogląd na towarzysza. Scenki rodzajowe. Towarzysz chwieje się na błocie. Towarzysz pada twarzą do koryta. Świnie kwiliły wokół, jedna z nich żywo zainteresowana stanem towarzysza. Świnie?

Zenka, jak tak leżał, uwierały tylko frędzle od skórzanej kamizelki. Niby takie miękkie i trzepoczące, a jak się człowiek chce porządnie ułożyć i skonać, no to się nie dało. A więc za to przyszło mu umierać. Za przemoc na zwierzach. No, bo skóra, tak? Dlaczego my tak właściwie jemy zwierzęta? Nie chciało mu się tego rozważać. Przesunął stopą w stronę kolana, a potem od kolana naprzód i rozbrechtał błoto. Dżins się ubłotał. To były jego sceniczne dzwony.

Uniósł głowę do świniaka. Świniak Zenka siedział spokojnie pod korytem. Nie stresował go nagły wyskok Hana (znowu jakiś Chińczyk?). Przeciwnie, przymknął oczy w wyrazie błogości, gdy Zenek go machnięciem trampka ochlapał błotem. Swój swojego zrozumie.

— Bbbb — wydostało się z jego gardła, chociaż próżno było w umyśle Zenka szukać słów na tę literę. Chyba chciał jedynie przewietrzyć gardło. Jemu było sucho. I może tylko mu się tak zdawało, ale w błocku mignęło mu kolorowe boa.

Han odwrócił się ku niemu z martwą twarzą, a Zenek musiał pomyśleć chwilę. Mrugnął oczami, potem znowu.
— L… Lepiej ci? — tak wymyślił na odpowiedź. Po czym wrócił do leżenia.

Powieki ciążyły mu niemiłosiernie, czuł się brudny (i to wcale nie w ten zabawny sposób) i wolał nie myśleć, w jakim stanie są jego włosy. Ubranie, jak przypuszczał, nadawało się już tylko do spalenia. Kiedy poruszył głową, to oprócz pulsującego bólu, czuł też kołysanie się kolczyka, tylko po jednej stronie. Drugi najprawdopodobniej przepadł bezpowrotnie. Szkoda, lubił te kolczyki - całe szczęście, że nie była to żadna pamiątka.  Zatem - nie, nie było mu lepiej.
- Ta… - burknął, wciąż trochę niewyraźnie do wciąż leżącego (sprytnie!) towarzysza nocy.

Spośród chaosu, jaki poprzedni wieczór pozostawił w jego pamięci, wyłowił imię mężczyzny i mgliste wspomnienie jego postaci na scenie, albo może na stole? Jakimś podwyższeniu w każdym razie.
- Z… Zenek, tak? Hej, ty prowadziłeś wczoraj tę imprezę! Dla… - stłumił beknięcie - Dlaczego jesteśmy w oborze?

Strasznie chciało mu się pić. Rozejrzał się półprzytomnie, bo skoro były tu… świnie… to powinny mieć coś do picia prawda?
Błagam, niech to będzie woda, a nie coś obrzydliwego, pomyślał. Wsparł się o chropowate pręty zagrody i chwiejnie podniósł. Zdało mu się, że pod ścianą pomieszczenia dostrzegł jakiś kran.
Wczoraj poruszał się po parkiecie z gracją i wprawą, które świadczyły o latach treningu, ale teraz tych samych lat doświadczenia potrzebował, żeby nie klapnąć w błoto po tym, jak niezgrabnie przelazł przez barierkę. Zatoczył się i wsparł o sąsiednią, po drugiej stronie przejścia. Świnie za nią najwyraźniej były mniej tolerancyjne, bo odsunęły się pod samą ścianę i rozkwiczały się panicznie. Hannibal skrzywił się i wymamrotał niewyraźnie coś w rodzaju "Zamknij się, kurwa", co jednak zwierzęta kompletnie zignorowały.

Zdołał pokonać większość drogi do kraniku, kiedy w wejściu pojawiła się nowa postać.
- Co to za raban, do cholery!? Kolejni imprezowicze jacyś? Pozwę tego przeklętego Withersa! - mężczyzna ubrany w kalosze, robocze spodnie i kraciastą koszulę, która zapewne widziała lepsze czasy, ale raczej już ich nie pamiętała, wpadł do środka. Obrzucił wzrokiem wnętrze, w pierwszej kolejności dostrzegając uczepionego ściany Hannibala - Co ty sobie, gówniarzu, wyobrażasz?! Przecież te świnie dzisiaj jadą do rzeźni, a ty mi je płoszysz! Toż zepsują się, gorzkie będą! Świniaki muszą mieć spokój przed biciem!

Selwyn wzdrygnął się, słysząc krzyki. Odruchowo skrobnął palcami ścianę, jakby chciał się w niej zagrzebać i wzdrygnął się drugi raz. Bez słowa spojrzał na mugola - treść jego słów dotarła do niego z opóźnieniem - przeniósł wzrok na świnię, obok której się obudził. Odpowiedziała smutnym spojrzeniem małych oczek.
- Przed… biciem? - powtórzył mało inteligentnie - Zepsują?…