[13.10.1972] Courtesy of care (Astoria Avery, Leviathan Rowle)

13.10.1972
Dom Leviathana

Czekała. Zachciało się jaszczurowi jednemu wojaży. I żeby chociaż dał znak życia przez te trzy dni, to chociaż nie musiałaby się martwić. A tak? Siedział jej nieustannie z tyłu głowy, nawet jeśli powtarzała sobie, że to tylko wycieczka i nic złego nie może mu się stać. Po prostu dobrze się bawił i nie miał czasu na jakieś liściki. Prawda?
Nie miała ochoty krążyć po mieście ani wracać do własnych obowiązków, skoro wiedziała, że jego powrót z Włoch powinien nastąpić lada chwila. Znalazła się w jego salonie, wyrzucona z kominka przez krótki wir zielonych płomieni. Otrzepała ramiona i poprawiła materiał granatowej sukienki, następnie wyciągnęła różdżkę i oczyściła tkaninę z sadzy. Rozejrzała się po pomieszczeniu, by wyłapać jakiekolwiek zmiany od jej ostatniej wizyty, ale nie zanotowała takowych. Przeszła więc do regału i wyciągnęła średniej grubości powieść dla zabicia czasu. Rozsiadła się wygodnie na kanapie i otworzyła książkę; myślami była jednak gdzie indziej. Zastanawiała się, jak wyglądała jego podróż. Czy znalazł tam coś interesującego, czy może cała ta wyprawa okazała się bardziej męcząca niż przypuszczał. Nie do końca rozumiała, dlaczego czuła jakiś wewnętrzny niepokój, kiedy o nim myślała. Zwalała to na karb wydarzeń ze Spalonej Nocy, z przepracowania i ogólnego stresu, nasilającego się od ponad miesiąca. Fakt, że na zewnątrz pozostawała opanowana sprawiał, że wszystko kotłowało się w środku czarownicy, a negatywne emocje nie znajdowały ujścia - w konsekwencji jej organizm reagował nadmiernym zmęczeniem, a serce niekiedy gubiło rytm (co nie powinno mieć miejsca, biorąc pod uwagę zażycie eliksiru na włochatość cztery tygodnie temu). Wiedziała, że powinna zwolnić, dać sobie czas na regenerację, a jednocześnie robiła dokładnie odwrotnie, co chwila nakładając na siebie nowe obowiązki. Westchnęła pod nosem, próbując skupić się na powieści, co rusz spoglądając w kierunku drzwi. Czekała.

Sowy miały to do siebie, że nie latały wcale tak szybko. Listy więc, niestety, musiały poczekać, bo Leviathan prędzej by z wycieczki wrócił, niż poczta z dnia pierwszego zostałaby doręczona. Jego zdaniem też, nie było czym się martwić. Wycieczka jak wycieczka – nie pierwsza i nie ostatnia w życiu, szczególnie że z ramienia Cutty Sark zdarzało mu się już podróżować. Jak się jednak okazało w trakcie, wcale nie było tak łatwo, prosto i przyjemnie. Znaczy pewnie niektórzy znaleźliby w tej przygodzie pozytywy, ale dla niego te kończyły się na adoptowanym niuchaczu.

Wszelkie krwawe zapędy zwierzątka skończyły się i wróciło do normalności, jakby im dalej znajdowali się od włoskiem ziemi, tym lepiej mu się robiło. Cokolwiek wtedy niuchacza opętało, zostało w podziemiach starego kompleksu, który siedział na leczniczych źródłach. O maledictusie też nie było nic więcej słychać do ich wyjazdu, co natomiast Rowla absolutnie nie martwiło, bo jeszcze by się okazało że dziewczyna cokolwiek pamiętała. W najlepszym możliwym przypadku przyjęła swoją nową formę i żyła jako żaba, gotując się w ciepłych źródłach.

Drzwi do domu skrzypnęły, ustępując pod kluczem, a potem w przedsionku poniosły się kroki. Powolne, niespieszne, a może też trochę wyliczone żeby nie drażnić zanadto wrażliwej od poparzeń skóry. Miał ze sobą niewielki kenel, w którym transportował niuchacza, ale na razie odstawił go przy wejściu do pokoju i tam zatrzymał się.

— Astoria — podłapał jej uwagę, a może było w tym i odrobinę zdziwienia, jakby od tych wszystkich przeżyć ostatnich dni zapomniał odrobinę, że ktoś mógł na niego czekać. — Co czytasz? — zainteresował się, ale w pozorny sposób, jakby chcąc czym prędzej przepchnąć konwersację na wybrany przez niego tor, a nie to co mogło się jej od razu rzucić w oczy. Skóra nosiła na sobie czerwone plamy; okropne bąble zdążyły częściowo wchłonąć się pod wpływem maści, które zaoferowali mu włoscy uzdrowiciele, ale potrzeba było nieco więcej czasu, by wszystko dokładnie wyleczyć.