[10.09.1972] Przeżyliśmy, ale co dalej? || Tristan & Olivia

Nie chciał straszyć Olivii. Nie miał jednak jak zwrócić na siebie jej uwagę. Mógłby co prawda wstać i pokuśtykać do niej. Wtedy by zwróciła na niego uwagę. Był wyższy od niej, rzucał się w oczy. Ale ostatni upadek trochę nadwyrężył nogę. Musiał oszczędzać się. Regenerować rany. Musiał odzyskać siły, aby móc być oparciem i wsparciem dla ukochanej, a nie ciężarem. Gdyby też mógł używać swojego głosu, aby go usłyszała, nie musiałby kombinować. Rzucając niewinną papierową kulką. Od razu przeprosił Olivię, w języku migowym.

"- Przepraszam."
Chciał jej jedynie ułatwić poszukiwanie sposoby, na wysłanie odpowiedzi listownej. Widział, że krzątała się, nie mieli wszystkiego pod ręką.

List został wysłany do wspomnianej Mille. Okno szczelnie zamknięte. Kiedy panna Quirke próbowała ogarniać wnętrze, Tristan również się rozejrzał, oświetlając sobie różdżką. Szukał jakiegoś koca. Dodatkowego elementu, aby mogli się w nich schować, dodatkowo ogrzać. Coś znalazł w jednej ze szafek. Z pomocą zaklęć, przywołał go do siebie. Nie nadgryziony przez mole, troszkę może zakurzony, ale z podstawowymi zaklęciami, dało się go jakoś oczyścić. Gdy Olivia skończyła swoje krzątanie się i doprowadzenie trochę wnętrza do używalności, jak tylko usiadła obok niego, narzucił koc i na nią. Objął ją ramieniem, przytulając do siebie. Jak swój cenny skarb. Potrzebowali odpocząć. Ale też pomyśleć, co dalej. Czy faktycznie otrzymają jakąś pomoc? Ułatwiłoby im to, podniesienie się po stratach.

Cisza była jak cmentarz. On nie mógł mówić, a Olivia nie miała na to najwyraźniej ochoty. Te ostatnie dni i noce, mocno zmieniły ich od środka. Tristan spojrzał na twarz ukochanej, a po chwili, ucałował jej czubek głowy. Musiał się pozbierać. Musiał przezwyciężyć traumę, aby ją chronić. Po coś przeszedł szkolenia aurorskie i pracował w zawodzie. Tego się nie zapomina.

@Olivia Quirke

Cisza była jeszcze gorsza niż krzyki z nocy 8/9 września. To wszystko było wciąż w niej żywe, mimo że minęły prawie dwa dni. Wtuliła się w Tristana i próbowała zapomnieć, ale to było... Trudne. Może nie do końca niemożliwe, ale jednak trudne. Gdy Ward ucałował czubek jej głowy, uśmiechnęła się lekko i wyraźnie rozluźniła.
- Odpoczniemy, a jutro znajdę Ci dodatkowe eliksiry - powiedziała cicho, jakby mimo wszystko nie chciała zaburzać tej ciszy, która ich oblepiła. - Zaraz zrobię ci herbaty. Na pewno coś tu mają.
Była jednak zmęczona. Nawet nie fizycznie, a psychicznie. Ledwo skończyła mówić, a jej oczy zamknęły się, żeby znowu nie napełniły się łzami.
- Millie nam pomoże. Pisała, że może pomóc. Będzie dobrze - powiedziała sennie, a jej ciało wręcz krzyczało idź spać. Rozluźniało się, a umysł krążył wokół scen, których była świadkiem. I pewnie gdyby nie obecność Tristana, to wzdrygnęłaby się i zerwała na równe nogi. - Jeszcze zamieszkamy w domku z ogródkiem i będziemy mieć psa.
Wymamrotała sennie, zanim nie osunęła się do krainy marzeń.

Koniec sesji