[01/04/1972] Fasolki wszystkich smaków Orion&Samuel

Oczywiście edycja limitowana fasolek wszystkich smaków była o wiele ciekawsza, niż zwykła wersja. Jednak Orion co brał następną fasolkę, to trafiał na jakiś owocowo-słodki smak. Nie był do końca zadowolony, liczył na coś bardziej ekscytującego. Jeszcze ostatni raz wyciągnął rękę z pudełkiem do mężczyzny, aby się poczęstował, po czym zamknął opakowanie i włożył sobie do kieszeni. Nie może przecież zjeść wszystkich na raz.
Chłopiec lubił zaczepiać przechodniów, ale nie podawał im swojego imienia, ani adresu zamieszkania. Osoby bliżej związane z tym miejscem, pracownicy sklepów, mieszkańcy okolicy, czy stali bywalcy, znały Oriona i nie raz przypominały chłopcu, aby był ostrożny rozmawiając z obcymi.
Słysząc o sklepie ze starociami, chłopiec uśmiechnął się bystro. -Antykwariat jest tam za rogiem- powiedział, pokazując palcem kierunek. Samuel pewnie wiedział gdzie idzie, jednak Orion bardzo chciał popisać się swoją wiedzą na temat tej dzielnicy. -Tylko uważaj, śmierdzi tam starymi ludźmi, a miętówki przy kasie są okropne.- Powiedzia żartobliwie,  wyciągając  język w wyrazie obrzydzenia. Nie licząc zapachu i mało smacznych miętówek, chłopiec bardzo lubił odwiedzać tamten sklep. Przyglądając się różnym starym rzeczom, wyobrażał sobie jak mogli wyglądać jego poprzedni właściciele.

Samuel tym razem odmówił kolejnej fasolki. Nie wypadało, żeby objadał chłopca z jego słodkości. Ta edycja limitowana fasolek spowodowała jednak, że postanowił, że sam sobie zakupi opakowanie, żeby móc przetestować wszystkie smaki, ale to po tym jak załatwi wszystkie pilne sprawy.

Carrow nie miał nic przeciwko temu, żeby podczas swoich wędrówek pogawędzić z nieznanymi osobami, nawet jeśli było to dziecko. Uważał, że od każdego może dowiedzieć się czegoś ciekawego. Było tak i tym razem, w końcu gdyby nie Orion to nie usłyszałby o tej niesamowitej, limitowanej edycji fasolek.

Podążył wzrokiem w stronę, którą pokazał chłopiec. - Dziękuję, w takim wypadku czas na mnie, będę się już zbierał. - Odparł z uśmiechem, bo mimo wszystko czas go naglił, mógł sobie pozwolić jedynie na krótkie przerwy. - Zapamiętam - nie dotykać miętówek. Do zapachu starych ludzi idzie przywyknąć, mówię z doświadczenia. - Bardzo dobrze wiedział, jak tam pachnie, na początku nie znosił tego zapachu z czasem jednak nawet polubił, co może nie świadczyło o nim dobrze, bo kto normalny lubi zapach starych ludzi. - Miło było cię poznać, ta rozmowa to dla mnie ogromna przyjemność. - Skłonił się jeszcze na pożeganie, po czym ruszył w stronę, którą wskazał mu chłopiec. Szedł szukać przedmiotów z których mógł stworzyć skarby.

Chłopcu zrobiło się trochę przykro że Samuel chciał już kończyć pogawędkę. Ci dorośli to zawsze się gdzieś spieszyli. Orion na pewno cierpiał na brak uwagi ze strony dorosłych, co pewnie odbije się w jego późniejszym życiu i okresie dorastania. Teraz jednak, cieszył się tym, że mógł się trochę pośmiać i pomóc nieznajomemu.
Zaśmiał się na wspomnienie o zapachu starych ludzi. Nie chciał bardzo, aby mężczyzna go opuszczał. Rodzice mówili mu, że dorosłych nie da się zatrzymać, tak więc nawet nie próbował. Tak to jest w tym życiu, ludzie przychodzą i odchodzą, a chłopiec pomimo swojego wieku, zdążył już to zrozumieć.
-Do zobaczenia!- Rzucił i pomachał mężczyźnie na odchodne, nie ruszając się jednak z murku. Nie żegnał się, bo liczył że się jeszcze kiedyś zobaczą.
Chłopiec posiedział jeszcze chwilę, zajadając fasolki i obserwując ludzi. Po jakimś czasie jednak poczuł znużenie i wrócił do domu aby się położyć, licząc że jak wstanie zobaczy rodziców.

Koniec sesji