Poczta Hannibala

26.10.1972

Dzięki Słońce!

Tak, wybieram się do Little Hangleton, a Ty?

XOXO

E.

Mała płomykówka nadleciała dumnym, szybowym lotem z szeroko rozpostartymi skrzydłami i dumnie wypięta piersią. Kiedy zobaczyła cel ostrożnie zamachała skrzydłem przybierając pozę do lądowania. Potem zamachała jeszcze raz. by następnie chaotycznie, desperacko zatrzepotać nimi z trudem trafiając w zaplanowane miejsce. Kręcąc zmieszana główką przesunęła pazurkami małą, butelkowo zieloną kopertę z purpurowym, okrągłym lakiem.
Poderwała się do lotu jakby nagle sobie przypomniała, że miała być gdzie indziej.

Londyn, 15.10.1972

Drogi Hannibalu,

Z zaskoczeniem odkryłam, że umknęła mi twoja nietuzinkowa osoba podczas powrotu do Londynu. Mam szczerą nadzieję, że nie było to związane z konsekwencjami odniesionych ran. Byłabym niepocieszona, gdyby okazało się, że w jakiś sposób przywrócenie kurortowi jego gwiazdy spowodowałoby że Globe utraci swoją na pewien czas z powodu jakiejś niedyspozycji.

Licząc, że magimedycy staną na wysokości zadania chciałam wyrazić wdzięczność za twoje zaangażowanie w usunięcie zagrożenia i powstrzymanie egoistycznych planów istoty dawno umarłej. Z zadowoleniem odkryłam, że w niebezpieczeństwie lawirujesz ze zuchwałością nie mniejszą niż prezentujesz na scenie.

Mam nadzieję, że ostatnie wydarzenia nie zniechęcą Cię do udziału w przyszłych wyprawach klubu.

Z wyrazami szacunku,

Ceolsige Burke