Poczta Atreusa

1.06.72

Na skraju wrzosowisk, po przeciwnej stronie od Kniei, są ruiny. Widma z lasu się tam nie zapędzą, mugole też nie i w Borginów też wątpię.
B.

Widac, że w przeciwieństwie do eleganckiego, starannego pisma Laurenta ten list jest pisany niepewną ręką.

Zdecydowałem już napisać do Florence, więc zapewne i tak się dowiesz. Szczególnie, że zamierzam zgłosić to do biura aurorów.

Napiszę to krótko. Tej nocy we śnie zostałem zaatakowany. Obudziłem się cały we krwi. Próba morderstwa została powstrzymana przez Brennę. Uratowała mi życie. Bardzo dosłownie.

Laurent

Najsłynniejszy Bulstrode!
Mam nadzieję, że spodobał Ci się artykuł w Proroku, bo nie był tani. A jeśli liczysz na starcie z Erikiem to muszę Cię rozczarować, nie planuję byś musiał mnie zastępować. Oczywiście jako sekundant nie potrzebujesz zaproszenia, ale dosyłam Ci kilka kompletów dla Twoich groupies. Zaproś kogo uważasz.

nie przegraj ich w karty,

Louvain

do listu zostało dołączone kilka niewypełnionych zaproszeń imiennych wraz z osobami towarzyszącymi

28.05.1972

To mówisz, że kiedy mam przyjść, stanąć nad głową i patrzeć, jak pracujesz w terenie?

M.B.

Liścik był załączony do sterty muffinek; czuć było przyprawy, nie zabrakło też serowej posypki, ale środek, hmmm… Jakby czegoś brakowało. Być może pojedynczy kawałek boczku w jednej z muffin mógł być właściwym tropem.
Podobne wypieki otrzymało całkiem sporo osób z Brygady i paru aurorów.

List przyszedł o zmierzchu. Mniej więcej kilkanaście minut przed tym, zanim zaczęły się nieprzyjemne odczucia typowe po Beltane. Jedno zdanie zamazano na tyle dokładnie, że dało się odczytać tylko pojedyncze litery i zawartości raczej domyślać niż faktycznie ją zobaczyć.

15.06.72

Atreus,

zaplanuj sobie dzisiaj noc w kasynie albo nie wiem, idź na jakąś randkę, bo to dobra okazja - ja i tak pewnie akurat dziś nie zwrócę uwagi, a Ty i tak się nie wyśpisz. I NIE próbuj znowu rano rzucać w okna mojego domu kamieniami, bo mnie tam nie będzie ani w nocy, ani rano, ani pewnie kolejnego dnia, a rodzice nie wiedzą, co i gdzie planuję. Tylko wkurzysz moją matkę. Nie chcesz wkurzyć mojej matki, zaufaj mi.

PS. Nie robię ci na złość. Uprzedzam tylko dlatego, że pewnie tym razem będzie Cię trzymać dość długo, może całą noc, chociaż do świtu przejdzie. Albo krótko, ale przynajmniej wtedy będziesz miał ostateczny spokój. Żartuję, zamierzam przeżyć. Wszystko jest pod kontrolą.
PS.2 Nie odpisuj, i tak właśnie wychodzę, więc sowa nie dotrze.

Brenna

lipiec 1972

Atreus,
Dziękuje pięknie za zaproszenie. Postaram się wpaść. Mam nadzieję, że nie zapomniałeś jak się walczy i pokażesz tam co nie co jeżeli zajdzie potrzeba. Trzy szybkie czary i idziemy na piwo z okazji zwycięstwa - jak za starych dobrych czasów Quidditcha w szkole.

Pozdrawiam serdecznie,

Stachu

lipiec 1972

Drogi Atreusie,

miło słyszeć, że żyjesz. Co u brata? Mam nadzieję, że zgoła inaczej?

Co do pojedynku, jeden z uczestników nosi nazwisko mojego męża, a co za tym idzie moje, więc z przyzwoitości powinnam się zainteresować. Dziękuję za zwrócenie mojej uwagi; niestety nowina o tej okoliczności dotychczas nie dobiegła moich uszu.
Jaka jest stawka? Jeden drugiemu obraził matkę?

Dziękuję za pamięć,

E. Lestrange

lipiec 1972

Drogi Atreusie,

moje kondolencje.

Wracając jednak znowu do pojedynku - a więc mówisz, że to pojedynek o honor damy? A powiadają, że rycerskość wymarła.
Nie mnie oceniać, kto ma rację i prawdę powiedziawszy, ni ziębi mnie to, ni grzeje. Mam jedynie nadzieję, że Louvain nie przyniesie tej rodzinie wstydu.

Za artykuł dziękuję.

Do zobaczenia na miejscu,

E. Lestrange

3.06.1972, New Forest

Drogi Atreusie,

czasem mam wrażenie, że najprostsze słowa są najtrudniejsze do przelania na papier czy wypowiedzenia. Siedząc przy tym pergaminie nie wiem, co mógłbym napisać. Chciałbym ci przekazać wiele rzeczy, ale nawet nie wiem, od czego zacząć. Może więc zacznę od najbardziej oczywistej rzeczy: przebaczam Ci. Czasami, tak między nami, mam wrażenie, że to głupota, ale nie potrafię się na Ciebie gniewać. Jest mi tylko tak... dogłębnie przykro. Przepraszam, że moje słowa poniosły mnie w tej rozmowie tak daleko, naprawdę nie chciałem Cię skrzywdzić. Nigdy nie będę chciał.

Trudy codzienności, z jaką się spotykamy, nie jest codziennością albumu fotograficznego - nie możesz przeskoczyć paru strony, żeby zobaczyć dokładnie to, co chcesz widzieć. Świat, Ty, ja, ludzie wokół Ciebie - wszystko potrzebuje czasu. Czasem krótszego, a czasem dłuższego. Nie oczekuję od Ciebie gotowości i Ty również nie powinieneś jej od siebie oczekiwać. Nie martw się również tym, że na razie poszukiwania dotyczące Zimnych nie przyniosły wielkich efektów. Może tego nie dostrzegasz, ale one efekty przynoszą - malutkie, kawałek po kawałku. Czasem badania nowych klątw, nowej magii, trwają lata. Inne nawet setki. W przeciągu miesiąca naprawdę wiele udało się dowiedzieć. Nie chcę cię zdemotywować. Chcę tylko pokazać, że to malutkie kroczki prowadzą do celu, nie wielkie skoki, by od razu znaleźć się na mecie.

Pewnie tego nie zauważyłeś, ale od dziecka Ci zazdrościłem. Tobie i osobom, z którymi się zadawałeś. Ja tego w sobie nie mam. I chociaż się starałem nigdy tego nie będę miał. Byłem chłopcem do popychania i pewnie już nim zostanę, dopóki śmierć mnie nie zabierze. Czasem wydaje mi się, że to przez moją głupotę. Ale na co dzień po prostu myślę, że jestem zwyczajnie żałosny. Niewystarczająco dobry do wszystkiego. Tak bardzo chciałem być taki jak Ty i wielu innych chłopców. Mieć siłę, charakter, być podziwiany i adorowany. Chciałem się nie bać. Nie wiem, czy wiesz, jakie to jest upokarzające, kiedy nie możesz niczego zrobić, kiedy ktoś inny łapie Cię za włosy i przeciąga po podłodze jak szmatę. Potrafisz sobie to wyobrazić? Czasem mam wrażenie, że urodziłem się dla żartu i że żartem jestem. Odpuściłem. Bo jeśli goniłbym za tym, kim być nie mogę, to nie stałbym się tylko bardziej nieszczęśliwy? Bo tak by było. Ten podziw jednak, jakim Cię obdarzyłem, nie maleje dlatego, że masz gorszy dzień, tydzień... miesiąc.

Nie będę na Ciebie naciskał. Ostatnie, czego pragnę, to Twojej krzywdy. I bardzo żałuję, że uczyniłem Ci wczoraj taką krzywdę. Tak bardzo mi przykro i tak bardzo Cię przepraszam...

Z wyrazami miłości,

Laurent Prewett

23.05.1972, New Forest

Drogi Atreusie,

zapewne sprawa Widm w Kniei Godryka nie jest Ci obca. Wiem, że masz wiele spraw i zmartwień na głowie, ale czy mógłbym Cię prosić o wsparcie? Zamierzam z odpowiednio wyspecjalizowaną grupą wybrać się na badanie tych tworów. Obecność aurora jest mi wręcz niezbędna ze względu na obecny zakaz, a choć wystosowałem oficjalne pismo to... och, wiesz, jak to bywa w urzędach.

Spotkajmy się pod Knieją, 25 czerwca, na polanie ognisk. Jeśli tylko masz czas i możliwości.

Z wyrazami miłości,

Laurent Prewett