[4.09.72] Time for Banana Split!

Mona uśmiechnęła się pod nosem, słysząc wymianę zdań pomiędzy rodzeństwem. Jej wzrok wędrował do Electry z niewinnością wypowiadającą angielską nazwę ciasta, a chwilę potem do Ariego próbującego ratować sytuację szkockim pochodzeniem deseru.
— Eustachia już wam nie pomaga? — zapytała trochę bezmyślnie zanim zdążyła się powstrzymać. Niestety, przeszłość rzuciła się na nią ponownie. — Kojarzę, że… —  urwała. No właśnie, co kojarzyła? Co z tamtego wieczoru było tak ważne, że musiała sobie przypominać o tym po raz drugi tego dnia? W gardle zrobiło się sucho. Psycha siadała powoli, ale bogowie rzucili jej koło ratunkowe w postaci absurdalnego żartu. Spotted dick. Do trzech razy sztuka, ale i dwa wystarczyły, Rowle parsknęła, a śmiech uchronił przed nawrotem czarnych myśli. — W Szkocji mają rezerwaty warte uwagi — rzuciła nieśmiesznym faktem.

Kobieta powędrowała grzecznie za dwójką rodzeństwa Prewettów, tak szybko zastanawiając się, czy w pobliżu nie było gdzieś jednak trzeciego — tego najwredniejszego. W kuchni natomiast przysiadła ostrożnie na wskazanym krześle, nie mając w sobie nic z gościa nieproszonego!
— Ihaha siostro? — powtórzyła. — Mam wrażenie, że gdzieś już to słyszałam. O wiem. Śniło mi się to kiedyś nawet. Tylko nie pamiętam, czy koń był biały, czy czarny. Dziwne mam te sny ostatnio — Mona skrzyżowała nogi i poprawiła się na krześle. Poczuła na sobie wzrok Ariego. On z kolei zawsze był obecny w jej snach. — Banana split nie może być chyba skomplikowanym deserem.

Już miała odpowiedzieć z przekąsem, że Icarus musi lubić smak spotted dicka, ale się powstrzymała. Była przyzwyczajona do wymieniania podobnych tekstów ze swoimi nie-heteroseksualnymi znajomymi, przy których czuła się w pełni swobodnie. Ari też lubił mężczyzn, ale Electra nie była pewna, jak komfortowo jej brat czuł się z takimi żartami. Być może nie chciałby wspominać o swoich związkach z osobami tej samej płci przy Monie? Choć jeśli Rowle nie zamierzała akceptować Prewetta takiego jakim był, to mogła spadać do Walii!
— Nie, Eustachia teraz mieszka z mamą na wsi. — odpowiedziała kobiecie. Dopiero moment później dotarło do niej, że Mona musiała mieć naprawdę dobrą pamięć, skoro wciąż kojarzyła ich skrzatkę. — Och, naprawdę? Taka specjalistka jak ty na pewno zna najciekawsze rezerwaty. — uśmiechnęła się lekko do starszej czarownicy. Nawet jeśli Prewettówna sama nie interesowała się przyrodą, to potrafiła docenić pasje innych. A przecież Mona dla swojej miłości do smoków poświęciła wiele...
Electra nie była jakąś specjalistką, jeśli chodzi o gotowanie, ale magią banana split było to, że ów deser byłby w stanie przygotować nawet pięciolatek. Po powrocie do kuchni, pochyliła się nad blatem, na którym już leżały potrzebne składniki: kiść bananów, trzy smaki lodów, śmietana oraz truskawki i czekolada na sos.
— Spoko, w jednej z książek jest przepis... — słowa "Ihaha siostro" ją rozkojarzyły. Odbiegła myślami gdzieś daleko, gdzie czuć było tętent koni... Zaraz, co to było? Może tak jak Rowle, jej również przyśnił się dziwny sen?
Potrząsnęła łbem głową i wróciła do przygotowywania banana split.
— I w istocie nie jest to skomplikowany przepis! Wystarczy przeciąć banany na pół, nałożyć na nie gałki lodów i polać sosem. — mówiła takim tonem, jakby była specjalistką od banana splitów. — Ari, ja zrobię sos czekoladowy, a ty truskawkowy? — spytała, podsuwając bratu książkę z przepisem.

Icarus w kuchni nie był dobrym pomysłem właściwie dla nikogo. O ile umiał robić w Convivium świetne drinki, to gotowanie było dla niego absolutną zagadką. Gdyby mógł gotować jak Rzymianin, bez tych wszystkich wymyślnych narzędzi i dziwnych przypraw, może byłby w stanie opanować podstawy, ale obecnie... Dlatego kiedy usłyszał o sosie truskawkowym, zbladł. Pokiwał głową, ale bez przekonania. Nie mógł przecież przy Monie pokazać, że jest tak kiepski w podstawowej czynności, którą powinna opanować każda dorosła osoba.

— To nie może być trudne, nie? — uśmiechnął się do Rowle. Grunt to robić dobrą minę do złej gry.

Umył i pokroił truskawki, prawie kalecząc się nożem po palcach. Dlaczego Ellie nie mogła kupić gotowego sosu, tego nie wiedział. Przecież przy takich umiejętnościach, jakie miała ich dwójka, nawet coś tak łatwego mogło nie wypalić.

— A właśnie, Mo... Wiesz może, co słychać w rezerwacie w Walii? No i co tam u Rowle'ów? — zapytał dla rozluźnienia atmosfery. A przynajmniej próbując. Po jego rozmowie z Moną po drodze do domu... nie wiedział, jak tak naprawdę z tego wszystkiego wybrnąć. Czy powiedział coś źle? Czy przemawiały przez niego jego lęki? Nie potrafił tego rozgryźć, mimo, że jego umysł był uczony. Wiedza nie zawsze oznacza to, że wie się, co się ma w sercu, prawda?

Wspomnienie zielonych wzgórz i fioletowych wrzosowisk ścisnął ją za serce. W tonie głosu kobiety pobrzmiewała tylko przez chwilę gorycz tęsknoty — smokom lepiej niż ludziom. Smoki nie analizowały, nie tęskniły, nie wnikały się w emocjonalne stany. Smoki smokom smokami. A tak poza tym — to nie powinno się żadnemu Rowle pozwolić, aby temat rozmów zszedł na około-smocze tematy. Dziwne, ze Prewettci jeszcze się tego nie nauczyli.
— Hodowla smoczogników całkiem nieźle się rozrosła pod moją nieobecność — odparła przyjaźnie. — Zębatek jest bardzo łasy na baby mimo swojego podeszłego wieku — uniosła wzrok i posłała krótkie spojrzenie Electrze. — Och, Zębatek to mój smoczognik. Siedzi skurczybyk w Walii — czasami zastanawiała się, czy nie sprowadzić tego berbecia do Londynu. W końcu był jej i oswoiła go na tyle na ile można było oswoić magicznego gada, który pluskał iskrami, gdy coś mu się nie spodobało. Troska o niego jednakże zwyciężyła, bo Zębatek zasługiwał na naturalne środowisko, przestwór wrzosowisk i towarzystwo innych smoczogników. Na wolność. Dlatego Mona miała kota. — Trwa aktualnie też okres lęgowy, także jeszcze jest szansa na doglądanie maluchów… Pomóc wam jakoś? — spytała nagle, marszcząc brwi na widok bitwy między owocami, nożem a Icarusem. — Skąd macie w ogóle truskawki o tej porze roku? — może i kuchnia nie była jej naturalnym środowiskiem, ale z dwojga złego wolała pomóc niż patrzeć, jak Ari dobijał piękne, dorodne truskawki.
— Dawno… Dawno mnie tam nie było — kontynuowała, a myśl niepostrzeżenie odpłynęła w stronę rodowej posiadłości. — Po śmierci mamy i po… — machnęła zabawnie protezą celem rozbrojenia ciężaru wspomnień żartem. Następnie westchnęła. — …po tym, ojcu trochę odwaliło. Bardzo martwię się o niego, ale każda rozmowa z nim to jak grochem o ścianę — bezsilnie wzruszyła ramionami. — Na początku myślałam, że to o mnie chodzi i chce być może mnie odsunąć, odizolować od reszty rodziny, ale teraz mam wrażenie, że to on sam się od wszystkich odcina. Ostatnim razem, jak się widzieliśmy, strasznie się pokłóciliśmy i oczywiście, że poszło o jego poglądy — a przecież wiedziała, jak kończyła się samotność! Przekonała się o tym na własnej skórze! — Jak się rozmawia z kimś, kto jest przekonany, że wie wszystko lepiej?

Electra machnęła różdżką, by zagotować śmietankę w rondelku, a następnie zaczęła łamać czekoladę na mniejsze kawałki. Przez cały ten czas słuchała wywodu Mony, kiwając z zainteresowaniem głową.
— Masz własnego smoczognika? Ale super! Moim zdaniem smoki są bardziej cool niż gadające konie, ale reszta Prewettów pewnie jest innego zdania. — nawet ktoś, kto miał zerową wiedzę o magicznych zwierzętach musiał przyznać, że smoki były po prostu majestatyczne. Latanie na takim gadzie zapewne też dostarczało niepowtarzalnych wrażeń. Ale z drugiej strony, opieka nad takimi stworzeniami wiązała się z dużym niebezpieczeństwem, o czym Mona przekonała się na własnej skórze... Prewettówna zastanawiała się, czy pomimo tej tragedii Rowle tęsniła za pracą w rezerwacie. — Dzięki, ale nie ma potrzeby. Jesteś naszym gościem, więc musimy się tobą zająć. — mówiąc to, puściła kobiecie oczko. — Cóż... Powiedzmy, że znam odpowiednie miejsca w mugolskiej części Londynu.
Zgodnie z przepisem, dodała czekoladę do śmietanki i zdjęła rondelek z ognia. Czekając aż czekolada się rozpuści, zaczęła przygotowywać kornety z papieru do pieczenia.
— Och... — nie wiedziała co odpowiedzieć Monie. Electra sama czasami nie potrafiła się dogadać z mamą, która miała przecież konserwatywne poglądy. Przynajmniej Elise Prewett po śmierci męża ewidentnie czuła się lepiej. — Nie mam pojęcia, ale... Ale zakładam, że on chyba też nie chciałby być z tobą skłócony.

Kiedy Mona opowiadała o smokach, czuł się jak za dawnych lat, kiedy jeszcze przyjaźnili się w Hogwarcie. Pamiętał, jak kiedyś się tym interesował, jak czytał książki o tych wielkich gadach, najpierw niby, żeby sprawdzać, czy go nie oszukuje (historyk zawsze musi sprawdzać źródła), ale potem... po prostu dla niej. Żeby interesować się tym, czym ona się interesowała. Tyle, że do smoka by w życiu nie podszedł. Były zbyt groźne, zbyt wielkie i latały zbyt wysoko.

Wiedział, że Mona kochała te zwierzęta. Musiało ją bardzo boleć... zarówno odgryzienie ręki, jak i to, że została wysłana do miasta. To drugie chyba nawet bardziej...

Słuchał wszystkiego uważnie, krojąc truskawki w kostkę. Nie miał pojęcia, jak zrobić ten sos, Ellie specjalnie chyba powierzyła mu najtrudniejsze zadanie. Miał zmielić truskawki i co? Dodać tam mleka? Masła? Może mąki, żeby był gęstszy. Icarus postarał się, by jak najlepiej to zrobić, ale nie miał pojęcia, jak ostatecznie wyjdzie.

O ojcu Mony nie słyszał wiele. Wiedział, że ten rzeczywiście z pasją zajmował się smokami, ale gdyby dowiedział się, że Icarus nie jest prawdziwym czystkiem, to by zapewne go zabił za ledwo zbliżenie się do jego córki. Tylko, że czy większość czystokrwistych ojców by tak nie postąpiła? Chyba tylko Dedalus Prewett miał pomysły na dywersyfikację w tym zakresie.

— Pamiętaj, że jego poglądy cię nie definiują — odparł, spoglądając na Monę z ukosa. — Wiem, że idzie to ode mnie ze wszystkich osób, ale... Ojcowie chyba tacy są. Na jakimś fundamentalnym poziomie nie jesteśmy w stanie się z nimi zgodzić, ale wciąż do nich wracamy. Mam nadzieję, że twój zrozumie, że jesteś inną osobą niż sobie to wymyślił. I zaakceptuje to.

Rzut na rzemiosło, na to, jak uda się sos truskawkowy

Rzut O 1d100 - 89
Sukces!

W zastanowieniu, może przypadkiem, Icarus zaczął instynktownie dodawać do sosu składniki. Był zamyślony, ale ostatecznie na dobre mu to wyszło. Sos truskawkowy pachniał bajecznie. To miał być dobry banana split, jeśli oczywiście Electrze miało się również powieść gotowanie. Kto wie? Może banana split mogł zacząć być serwowany w Convivium? Choć nie, nie mieli tyle miejsca na lody. Całą ich zamrażarkę zajmował oczyszczony lód (udający taki z lodowca).

Mona zatrzymała na nim spojrzenie na dłużej. Słowa Icarusa uruchomiły w jej głowie całą machinę analiz, zmuszając ją do ponownego prześwietlenia swojej siatki przekonań na temat Dedalusa Prewetta. Każda nowa informacja, którą Ari dzielił się z nią o swoim stosunku do ojca, była dla niej  na pewny sposób odkryciem.
— Chciałabym w to wierzyć. Niestety, na tym etapie musiałby spłonąć cały Londyn, a może i pół Anglii, zanim pozwoliłby mi przekroczyć próg domu, a już na pewno zanim pogodziłby się z myślą, że mogę mieć inny plan niż zamążpójście za kogoś z odpowiedniego rodu — miała wrażenie, że on już wybrał życie za nią, a Mona miała czelność żyć po swojemu, zwłaszcza po wypadku. Dlatego uśmiechnęła się krzywo, a potem żeby rozładować nastrój, odparła: — Pachnie dobrze. Gdybyś tak gotował w Hogwarcie, miałbyś mnie w garści jeszcze przed sumami.
Banana split zapowiadał się dobrze. Trwało to chwilę, ale nie taki diabeł straszny.

Przysłuchiwała się wymianie zdań dwójki starszych czarodziejów, nie wiedząc co odpowiedzieć. Sama nie miała w zasadzie żadnego doświadczenia jeśli chodziło o rozmowy z ojcem, ponieważ Dedalus przez szesnaście lat ją ignorował. Może jednak i lepiej, że tak się stało, bo z całego rodzeństwa Electra miała najmniej negatywnych doświadczeń z rodzicem. A wnioskując po słowach Icarusa, nawet pomimo wszystkich traum, w pewnym stopniu wciąż ciężko mu było odciąć się od ojca.
Słowa Mony szczególnie ją dotknęły, ponieważ najwyraźniej dla pana Rowle bardziej liczył się wizerunek niż dobro córki. Czy Prewettów można było uznać za "odpowiedni ród"? A jeśli nie, to czy kobieta będzie zmuszona wybierać między rodziną a miłością? Prewettówna miała nadzieję, że tak się nie stanie i Rowle uda się jakoś dogadać z ojcem. Zwłaszcza, że teraz czuła się na tyle swobodnie, by wprost mówić o swoich uczuciach do Ariego. Ta dwójka ewidentnie przeszła długą drogę od wieczorku singli. Electra nie była pewna, jak im się to udało, ale bardzo ją to cieszyło.
Rzut na rzemiosło, jak wyszedł sos czekoladowy

Rzut Z 1d100 - 61
Sukces!

Była na tyle zaabsorbowana rozmową Icarusa i Mony, że na chwilę zapomniała o sosie czekoladowym. Szybko się jednak zreflektowała i wymieszała czekoladę w rondelku, a następnie ją ochłodziła (bo czarodzieje nie korzystali przecież z lodówki). Ostatecznie sos czekoladowy wyszedł całkiem nieźle (choć jakimś cudem sos Ariego był jeszcze lepszy). Ostatecznie więc cała trójka mogła delektować się banana splitem i o dziwo nikt nie wylądował w łazience.

Koniec sesji