[25.10.72] Włączyć i wyłączyć

Great Hangleton


– …to naprawdę było dziwne i bardzo mnie przeraziło. Widziałem tę dwójkę tu już wcześniej, od kilku dni sypiają w zaułku… myślałem, że to po prostu pijaczyny, rozumieją panie, po Spalonej Nocy niektórzy nie dali sobie rady. Wyszedłem akurat na spacer z psem, mijałem ich, obaj wyglądali okropnie, a gdy nagle wyłączono prąd, obaj zaczęli zachowywać się zupełnie inaczej. Zdawało się, jakby odzyskali siły, myśleli jasno, zaczęli coś mówić. Nawet podszedłem bliżej, ale wtedy włączyli światło, a oni znowu słaniali się na nogach i bełkotali. Trochę, jakby człowieka dało się włączyć i wyłączyć pstryknięciem palców. Starałem się z nimi porozmawiać, próbowałem rozpraszać magię, przyniosłem im trochę jedzenia… no próbowałem, naprawdę, ale nie wiem, co zrobić, żeby im pomóc.
Głos informatora, rozbrzmiewający w pomieszczeniu, był właściwie jedynym dźwiękiem w pomieszczeniu. Brenna siedziała w jednym z foteli w bezruchu, obserwując go, a przed nią parowała nietknięta filiżanka z herbatą. Wysłuchała całej opowieści w milczeniu, zanim krótko zapewniła go, że na pewno spróbują im pomóc i są bardzo wdzięczni za to, że ich poinformował.
Gdy wyszły z powrotem na zewnątrz, w chłodny, październikowy wieczór, Brenna poprawiła szalik tak, by zasłaniał i tak odrobinę odmienioną twarz. Nie paliła nigdy, a jednak to był jeden z coraz częstszych ostatnio dni, gdy nagle fantazjowała o papierosach. Powietrze było wilgotne i zdawało się, że już tkwi w nim zapowiedź nadciągającej zimy, choć nie przeminęło nawet Samhain.
– Co o tym myślisz? – spytała Heather, spoglądając na nią. Poprosiła, by ta wzięła tego dnia czapkę: Wood była trochę zbyt rozpoznawalna ze swoją rudą czupryną, a chociaż pomaganie dwójce zagubionych czarodziejów nie było niczym nielegalnym, lepiej zwracać na siebie jak najmniej uwagi. – Brzmi prawie jak nekromancja, siły zabierane i przywracane, ale niezbyt sobie wyobrażam, żeby było to powiązane ze światłem…
Skręciła za róg: kierowała się od razu do zaułka, w którym mieszkali ci bezdomni czarodzieje. Wiedziała, że niektórym nie da się pomóc, ale czuła nieprzyjemny skręt w żołądku na myśl o tym, że ci tkwili tu od paru tygodni i nikt się tym nie zainteresował, bo… bo jeżeli chodziło o coś związanego ze Spaloną Nocą, to raczej nie byli ludzie w szponach nałogu od tak dawna, że przepadli dla świata i pomoc nic nie da, bo nie zechcą z niej skorzystać.

Ruda uważnie słuchała tego, co miał im do powiedzenia informator. Nie wchodziła mu w słowo, rejestrowała to, co miał im do powiedzenia i układała sobie to w głowie. Bezdomni… to byłoby zbyt proste, zwłaszcza, że próbował do nich dotrzeć i mu to nie wyszło. Czy mogli zostać przeklęci? Zaczarowani? Kto to właściwie wiedział, opcji było wiele, Wielka Brytania nie była aktualnie bezpiecznym miejscem. Gdzieś z tyłu głowy pojawiła się myśl, że wolałaby chyba umrzeć, niż zostać doprowadzona do obłędu. Nie potrafiła sobie wyobrazić jak to jest, gdy ktoś tak mocno miesza Ci w głowie - zdecydowanie wolałaby tego nie sprawdzać.

Po wysłuchani historii, dopiciu herbaty wyszły na zewnątrz. Powiew wiatru splątał jej włosy, naciągnęła więc na głowę kaptur, który całkiem skutecznie chronił ją przed nim, a do tego zasłaniał jej twarz, dzięki czemu nie rzucała się w oczy.

- Nie mam pojęcia jaki związek z człowiekiem może mieć wyłączenie prądu. - To brzmiało bardzo dziwnie, no bo niby jak to miało wyglądać? Znikała elektryczność to odzyskiwali rozum, kiedy się pojawiała nagle byli w letargu. Nie słyszała nigdy o czymś podobnym (nie, żeby była jako świetnie oczytana, ale nie wątpiła w to, że gdyby coś takiego się komuś kiedyś przytrafiło to każdy znałby taką historię).

- Myślisz, że to może być klątwa? tylko niby jak, da się w ogóle zrobić coś takiego? - Pewnie się dało, wszystko się da, no ale jakoś ciężko jej było sobie to zwizualizować. - Nikt nie zainteresował się ich zniknięciem, jeśli to nie są prawdziwi bezdomni… to znaczy ludzie w kryzysie bezdomności… - Poprawiła się, bo warto było mieć szacunek do każdego, tak nakazywała kultura, czyż nie? - To dlaczego nikt ich nie szukał, no jak Twój bliski nie wraca do domu to raczej zaczynasz się przejmować. Gdyby Erik nie wrócił to poruszyłabyś niebo i ziemię, aby go odnaleźć, ich sobie tak pozostawiono na pastwę losu? - Niby wiedziała, że niektórzy mogli zostać uznani za zmarłych przez to, co wydarzyło się w Spaloną Noc, ale tak czy siak nie do końca rozumiała tę sytuację.

– Też tego nie rozumiem. Przecież nie mogą czerpać siły z prądu elektrycznego… – powiedziała, ale potem… potem zaczęła się nad tym zastanawiać. Bo czy naprawdę nie mogą? Czy w ogóle powinna zakładać cokolwiek, w tym szalonym miejscu, w które zamieniła się po Beltane Anglia?
– Klątwa… właściwie zdaje mi się, że to możliwe? Gdyby powiązać ją z wywoływaczem, światło – ciemność? – zastanowiła się, bo to brzmiało jak lepszy trop niż nekromancja i może Heather miała rację. – Nie jest powiedziane, że mają rodziny. A jeżeli mają, to że ich nie szukają. Jeżeli zaginęli z dala od miejsca zamieszkania… mogli nie zostać rozpoznani. O ile nie jest tak, że faktycznie są… cóż, szaleni. Tego też nie możemy wykluczać, niektóre substancje mogą po prostu zniszczyć głowę…
Z jej ust wyrwało się westchnienie, bo szukanie zaginionych powinno być rolą Brygady, ale mieli tak dużo roboty po Spalonej Nocy i tyle osób pozostawało zaginionych, że po prostu nie dało się być w każdym zakątku Anglii, czy akurat w nim nie przebywał ktoś, kogo poszukiwano. Teraz większość albo uznano za martwych, albo odnaleziono w szpitalach, ale wciąż kilka zdjęć wisiało na specjalnej tablicy z zaginionym. I Brenna prawie liczyła, że to może być ktoś z nich.
– Poruszyłabym niebo i ziemię dla każdego z was – odparła miękko. Ale poruszenie nieba i ziemi mogłoby nie wystarczyć, i nie były wcale pewne, czy ci ludzie nie odeszli od dotychczasowego życia w szpony nałogu z własnej woli. Jeżeli istniał jednak sposób, by im pomóc, zamierzała zrobić, co może, aby go znaleźć.
Skręciły za róg.
Najpierw wyczuły zapach: nie jakoś bardzo intensywny, ale jednak nieprzyjemny, woń ciał niemytych może nie od wielu miesięcy, ale na pewno od jakiegoś czasu. Szalik trochę pomagał, ale tak naprawdę łatwiej było sobie z tym poradzić głównie dlatego, że obie już w pracy bywały w niekoniecznie przyjemnych miejscach. Dwóch mężczyzn kuliło się pod jakimiś szmatami i kartonami, a Brennie na ten widok ścisnęło się serce.
– Przepraszam? – spytała, podchodząc nieco bliżej. Odruchowo rękę wyciągnęła nieco w bok, aby Heather na razie nie zbliżała się do nich: musiała brać pod uwagę, że któryś na przykład wyciągnie nóż – Czy mogliby panowie z nami porozmawiać?
Jeden z nich usiadł. Drugi dźwignął się, powoli. A potem z ich ust zaczęły płynąć numery: recytowali, jakby ktoś lub coś wkładało te słowa w ich usta wbrew ich woli. Zupełnie jak ci, których popiół spalonej nocy napełnił bojaźnią przed Voldemortem – tyle że liczby, nie słowa tego, który obwołał się Czarnym Panem…