[19/10/72] The sun is the same in a relative way but you're older | Benjy, Prue

Mrugnąłem, przekonany, że musiałem na moment stracić orientację, spodziewając się ponownie zobaczyć wilgotny bruk, krzywe ściany kamienic, które widziały zdecydowanie więcej, niż powinny i tę wyjątkowo paskudną alejkę, w której jeszcze przed momentem przyszło nam stać. Zamiast tego znalazłem się pośrodku eleganckiego atelier, do którego, gdybym miał wybierać miejsce na dobrowolne spędzenie popołudnia, prawdopodobnie nigdy nie trafiłbym żywy i z własnej, nieprzymuszonej woli, choć musiałem przyznać, że urządzono je z nieprzeciętnym wyczuciem. Wzdłuż jasnych ścian ustawiono manekiny w sukniach ślubnych, niektóre skromne, z gładkimi spódnicami i niewielkimi dekoltami, inne obszyte koronką, z długimi trenami opadającymi na podłogę. W głębi pomieszczenia znajdowało się wysokie lustro w ozdobnej ramie, obok niego stała niewielka kanapa obita jasną tkaniną i marmurowo-drewniany stolik, na którym ktoś pozostawił kieliszki po szampanie, nadal z mrożoną malinką w środku, lekko zabarwione sokiem owocowym. Niedaleko leżały próbki tkanin, katalogi i kilka zwiniętych w ruloniki pergaminów, najpewniej zawierających formularze. Całość miała w sobie coś wyszukanego, lecz kojącego, niewymuszenie dopracowanego, nawet światło wpadające z podwórza wydawało się starannie dobrane do wnętrza, wpadało przez wysokie okna w mlecznych smugach, rozproszone przez deszcz, który spływał po szybach. Nie była to jednak ciężka, listopadowa ulewa, od której przemakało się do suchej nitki w drodze od drzwi do powozu, jak to parokrotnie przeżyłem za dzieciaka bywając w takich miejscach z matką - za oknami padało, ale był to drobny kapuśniaczek, przelotny i kapryśny, z gatunku tych kwietniowych mżawek, które nie musiały jeszcze zepsuć całego dnia i raczej przypominały o wiośnie, niż zwiastowały rychłe nadejście wielodniowej ulewy, chociaż potrafiły równie dobrze skończyć się za dziesięć minut, jak utrzymać nad miastem przez całe popołudnie. Przez moment stałem zupełnie nieruchomo, próbując dopasować otoczenie do miejsca, z którego właśnie zostałem wyrwany, rozglądając się bez większego zrozumienia i próbując ustalić, dlaczego właściwie znalazłem się gdzieś, gdzie nawet moje świeżo wypastowane buty wydawały się zbyt brudne. Miałem wrażenie, że wystarczył jeden nieostrożny ruch łokciem, żeby strącić coś kosztownego, a biorąc pod uwagę moje dotychczasowe szczęście, zapewne byłaby to najdroższa rzecz w całym lokalu. Dopiero po chwili uświadomiłem sobie, że obok mnie stała Prue, tak samo oderwana od tego, co znajdowało się dookoła nas, nadal w swoim wcześniejszym ubraniu, prawdopodobnie równie zagubiona. Zerknąłem na nią odruchowo, kątem oka, ale zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, mój wzrok przyciągnęła postać znajdująca się kilka kroków dalej…
- O kulwa… - Wymamrotałem, nawet nie zdawszy sobie z tego sprawy. Znałem tę twarz, nie potrzebowałem ani sekundy, żeby rozpoznać… Prudence, choć młodszą o kilka lat, o krótszych włosach upiętych w pośpiechu, z pojedynczymi kosmykami opadającymi na kark i z miną, która nie pozostawiała wielkiego pola do interpretacji - nie wyglądała na zachwyconą, właściwie, gdyby ktoś zapytał mnie o jej nastrój, powiedziałbym, że znajdowała się gdzieś pomiędzy irytacją a gotowością do opuszczenia tego przybytku bez oglądania się za siebie. Przez kilka sekund przenosiłem wzrok z niej na młodszą wersję stojącą po drugiej stronie atelier, potem znów na nią, usiłując znaleźć w tym wszystkim choćby odrobinę logiki. Nie znalazłem.
Obok niej stała dziewczyna, której nie znałem, miała na sobie wyjściową sukienkę, trzymała w dłoniach jakiś kawałek materiału, chyba będący welonem, i najwyraźniej usiłowała prowadzić rozmowę, która nie szła szczególnie dobrze, bo przyglądała się Bletchley z pewną dozą ostrożności, jaką zwykle zachowywało się wobec dzikich zwierząt albo kogoś, kto właśnie usłyszał coś wyjątkowo nieprzyjemnego i nie zamierzał udawać, że sprawa została załatwiona.
- Co do… - Odezwałem się w końcu świadomiej, wyraźnie wolniej, niż zamierzałem, a potem zatrzymałem się, słysząc głos nieznajomej.
- Dobrze, posłuchaj mnie. Jestem przekonana, że on naprawdę nie chciał cię urazić. - Powiedziała nieznajoma, poprawiając coś przy rękawie młodszej Prudence. - Wiesz, jacy bywają faceci. Czasami najpierw coś palną, dopiero później orientują się, że mogli jednak zachować tę myśl dla siebie. Twój narzeczony pewnie chciał tylko zażartować. Wiesz, w jego własnym, dość osobliwym rozumieniu komplementów. Nie sądzę, żeby naprawdę uważał, że powinnaś wyglądać inaczej. - Zrobiła krótką pauzę i spojrzała na Prue z wyraźnym zakłopotaniem. - Przyznaję, kiedy mi to powtórzyłaś, nie byłam pewna, co właściwie miał na myśli. Gdybym była na twoim miejscu, pewnie też miałabym ochotę rzucić w niego czymś ciężkim. Ale przecież nie oświadczyłby ci się, gdyby nie uważał, że jesteś piękna, niezależnie od sytuacji, prawda? No właśnie. - Uśmiechnęła się pokrzepiająco, najwidoczniej próbując uznać sprawę za rozwiązaną, choć mina Prue sugerowała, że przynajmniej jedna osoba w tym pomieszczeniu nie podzielała jej optymizmu. - Poza tym nie możesz pozwolić, żeby jeden głupi komentarz Liama zepsuł ci przymiarki.
Uniosłem brwi, nie patrząc na stojącą obok mnie żonę, ale bez wątpienia próbując odgadnąć, co właściwie powiedział jej tamten drań, żeby doprowadzić ją do takiego stanu - nie miałem wątpliwości, że musiał się postarać - znałem przecież wystarczająco dobrze tę kobietę, żeby wiedzieć, iż jej cierpliwość miała swoje granice, nawet jeśli w tamtych latach najwyraźniej nie byłem do końca obecny, by regularnie je testować. Zatrzymałem wzrok na młodszej wersji mojej ukochanej, próbując połączyć usłyszane słowa z tym, co widziałem przed sobą - spoglądałem na nią, na jej młodszą twarz, na niedbale upięte włosy i na tę uporczywą niechęć do okazywania rozczarowania, którą zdążyłem poznać na przestrzeni wspólnych lat w szkole, jak i tych tygodni razem. „Liam” - samo imię zabrzmiało w mojej głowie osobliwie, obco i jednocześnie dziwnie niewygodnie znajomo - wiedziałem, że nie żył, wiedziałem też, że dziewczyna stojąca przede mną nie miała pojęcia, ile rzeczy miało się jeszcze wydarzyć, ile osób miało odejść i jak bardzo zmieni się sytuacja w czarodziejskim świecie, zanim ostatecznie znajdziemy do siebie drogę, a jednak czułem się… Nieswojo.
Zamrugałem ponownie, aż wreszcie powoli odwróciłem głowę w stronę kobiety stojącej obok mnie - starszej, znajomej, mojej - przez moment zwyczajnie nie wiedziałem, co zrobić z rękami, co było dość żałosnym spostrzeżeniem, biorąc pod uwagę, że zazwyczaj potrafiłem znaleźć dla nich zajęcie nawet w najbardziej nieodpowiednich okolicznościach.
- To twój dzień, Prue. Powinnaś się cieszyć. - Dodała w tym czasie nieznajoma, uśmiechając się nieprzekonująco, ja natomiast poczułem, że chociaż miałem ochotę dowiedzieć się, co dokładnie Liam powiedział, skoro nawet jego obrończyni musiała tak starannie dobierać słowa, żeby przedstawić to w możliwie korzystnym świetle, tak naprawdę chyba nie chciałem zadawać zbyt wielu pytań o coś, co już na pierwszy rzut oka wyglądało w ten sposób.

Rozbolała ją głowa, świat zaczął się rozmywać, uliczka na Pokątnej gdzieś zniknęła, tak samo jak dziewczynka, która chwilę wcześniej znajdowała się przed nimi. Nie miała pojęcia, co właściwie się działo i dlaczego się działo. Poczuła się bardzo niepewnie, bo Prue zdecydowanie nie lubiła nie wiedzieć. Nie znosiła czuć się bezsilnie, a w tym przypadku nie mogła w żaden sposób zareagować na to, co się właśnie teraz działo.

Mrugnęła. Wtedy dotarło do niej, że znajdowali się już gdzieś indziej, a najgorsze było to, że doskonale znała to miejsce. Była tu już wcześniej i nie było to przyjemnym doświadczeniem, chociaż powinno być, czyż nie? Każda panna młoda bardzo długo czekała na ten wyjątkowy dzień, kiedy będzie mogła wybrać suknię, w której pójdzie do ślubu. Ona jednak nie pamiętała tego w taki sposób, było to dla niej bardzo upokarzającym doświadczeniem, o którym nikt miał nie wiedzieć, tak jak o wielu innych sytuacjach związanych z jej narzeczonym. Nie opowiadała o tym, nie zwierzała się nigdy nikomu na ten temat, no, nie licząc niektórych chwil, jak tak, której właśnie mieli przyjemność być świadkami.

Dosyć szybko dotarło do niej, że stoi przed nimi jej młodsza wersja, bardzo niepewna siebie i wystraszona. Pamiętała, kiedy weszła do tego salonu, liczyła na to, że to będzie naprawdę przyjemny dzień, ale nim postawiła w nim swoje stopy już miała kiepski humor. Nie zmieniło go towarzystwo, nie zmieniło go to miejsce - które było na swój sposób magiczne. Na pewno większość dziewcząt chciałaby się tutaj znaleźć, aby spełnić swoje marzenia, wiele z nich w końcu czekało na ten dzień, ważne było dla nich w czym pójdą do ślubu, chciały poczuć się wtedy wyjątkowo, ona też, kiedyś, być może, wtedy jednak nie czuła, aby wszystko miało pójść dobrze, towarzyszyło jej bardzo dziwne uczucie.

Salon był naprawdę bardzo uroczym miejscem, w którym każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Gotowe suknie były powieszone w kolejności kolorystycznej na wieszakach, można było tutaj zauważyć każdy możliwy odcień bieli, ale nie tylko, tak, żeby nawet te najbardziej awangardowe panny coś mogło zauroczyć, w ostateczności można było uszyć coś wyjątkowego.

Prue spojrzała na kobiety stojące przed nimi. Były młodsze, to musiał być tamten dzień, widziała swoją minę, widziała to rozczarowanie w swoich oczach, przełknęła głośno ślinę, bo nigdy, ale to nigdy nie chciała wracać do tego momentu, a na pewno komukolwiek o nim wspominać, a teraz jej mąż stał tutaj obok niej i widział to wszystko. To było naprawdę okropnie upokarzające.

- To ja, kilka lat temu. - Mruknęła cicho, patrząc raczej na swoje stopy, niż na to co działo się wokół, albo na swojego męża. Jej pantofelki wydawały się być w tej chwili najbardziej interesującą rzeczą na świecie.

- Naprawdę myślisz, że to mógł być tylko żart? Serio? Miałam się zaśmiać w momencie, w którym stwierdził, że to obojętne, w czym pójdę do ślubu, bo i tak nigdy nie będę wyglądać odpowiednio? - Pokręciła głową, nigdy nie była szczególnie wylewna, ale w tej chwili miała ochotę to z siebie wyrzucić. Nie miała w zwyczaju się żalić, bo przecież to był jej wybór, prawda? Nikt nie zmuszał jej do przyjęcia oświadczyn, nikt nie kazał jej wychodzić za mąż, przynajmniej w teorii. Widziała te uśmiechy na twarzach rodziców, kiedy Liam poprosił ją o rękę, nie wiedziała dlaczego zrobił to przy nich i przy jego rodzinie, ale na pewno trudniej jej było wtedy odmówić, powiedzieć, że potrzebuje czasu. By wszystkich zadowolić powiedziała więc tak, jednak nie pojawiło się w jej piersi to mityczne uczucie, tak właściwie nigdy się nie pojawiało, nie było motyli, raczej ćmy, a może nawet gasnące światło, jakby Bones wysysał z niej cała energię, niszczył jej wnętrze kawałek po kawałku. Próbował ją zmienić na kogoś, kto mógłby być ideałem, ideałem dla rodziców, czy obcych osób. Tyle, że ona nigdy nie stała nawet blisko czegoś takiego. - Co Twoim zdaniem może oznaczać porównanie do stracha na wróble? Czy naprawdę widzisz w tym jakiś głębszy sens, bo dla mnie wydaje się to całkiem jednoznaczne. - Nie miała pojęcia dlaczego ona go broniła, być może faktycznie przesadzała? Brała do siebie za bardzo te słowa, co jeśli faktycznie żartował? Tylko, czy żartowało się w ten sposób o kimś, kto miał stanąć z Tobą na ślubnym kobiercu, no nie była co do tego jakoś za bardzo przekonana. Zacisnęła usta w wąską linię, musiała jakoś to przetrawić, przecież nie mogła się teraz wycofać, nie kiedy zorganizowali już wszystko, rozesłali zaproszenia, wybrali każdy posiłek, kwiaty, to wszystko, co niby miało mieć znaczenie. Jakże to możliwe, że już na samym początku popełniła błąd i wybranek okazał się być nietrafiony? Ona - ona, która przecież zawsze wszystko przesadnie analizowała, jak pozwoliła się sobie znaleźć w takiej patowej sytuacji. Gasła, chyba nigdy jeszcze nie była taka przygaszona. - Pewnie masz rację, to na pewno był tylko głupi żart, pewnie go nie zrozumiałam, zresztą Liam mówi, że za nim nie nadążam, pewnie to prawda. - Miał problem z tym, że zdarzało jej się nieco zawieszać w rzeczywistości, że jej umysł nie działał tak jak powinien, dołączając do tego, to, że czasem przypadkowo zagłębiała się w historie innych ludzi przez miejsca, czy przedmioty… Tak, była dziwna. Nie pasowała do normalności, miała szczęście, że postanowił się z nią ożenić, inaczej pewnie do końca życia byłaby sama jak palec, a jej rodzice byliby bardzo rozczarowani, nie chciała ich zawieść.

W końcu podniosła wzrok, przestała się wpatrywać w swoje buty. Spojrzała na tę kobietę, którą kiedyś była. Miała ochotę ją przytulić, powiedzieć, że to wszystko to stek bzdur. Niestety obawiała się to zrobić, nie chciała ingerować we wspomnienia. Wyglądała żałośnie, nie miała pojęcia, jak mogła myśleć, że tak to powinno wyglądać. Liam zepsuł jej jeden z dni, które miały być bardzo wyjątkowe, nie wracała często do tego wspomnienia, tak właściwie to starała się unikać w archiwach w swojej głowie wszystko, co było z nim związane, bo dopiero po czasie dotarło do niej to, jak ją traktował. Nie było sensu do tego wracać, ani się nad tym rozwodzić. Nie były to przyjemne powroty, mimo, że już nie żył, mimo, że nie doszło do ślubu… wolała jednak nie myśleć, jakby wyglądało jej życie, gdyby potoczyło się to inaczej. Jak bardzo nieszczęśliwa i stłamszona by była? Nie chciała nawet o tym myśleć, była sobą rozczarowana, ale przeszłości nie dało się przecież zmienić.

- To… - Zaczęła mówić, głos jej drżał. Nie do końca wiedziała, jak powinna się z tego wytłumaczyć, Benjy raczej nie widział jej nigdy takiej, w Hogwarcie nigdy nie pozwalała doprowadzić się do podobnego stanu, tutaj naprawdę nie było z nią najlepiej. - Nie ma o czym mówić, tak właściwie, było minęło. - Niekoniecznie wiedziała w jaki sposób powinna się do tego odnieść, Benjy i tak widział swoje, mógł sam ocenić to, co się przed nim znajdowało.

Nie odpowiedziałem, przynajmniej nie od razu, nie zdradziwszy się również nawet najmniejszym niechcianym gestem - nie drgnęła mi powieka, nie poruszył się mięsień twarzy, nawet jeśli nie przyszło mi to całkowicie naturalnie, całą uwagę skupiłem na tym, żeby nie palnąć czegoś głupiego, zwłaszcza że miałem w tej kwestii dość szerokie pole do popisu - dostrzegałem w końcu przed sobą istotny kawałek dawnego życia najbliższej mi osoby, do którego nie należałem, i który powinien był zostać przede mną ukryty do momentu, gdy sama chciałaby coś o nim powiedzieć, i chociaż wrodzona ciekawość podpowiadała mi, że powinienem był przyjrzeć się każdemu szczegółowi, znacznie bardziej interesowało mnie to, żeby nie czuła się z tym jeszcze bardziej niekomfortowo. Nie musiałem nawet patrzeć na Prue, żeby wiedzieć, że nie była zachwycona tym, co właśnie przyszło nam oglądać, wystarczyło mi ciche mruknięcie i sposób, w jaki urwała zdanie. Wiedziałem, że ta dziewczyna stojąca kilka kroków dalej była nią, że tamten dzień należał do jej życia, i że nie mogłem go zmienić, choćby przyszła mi ochota wejść w środek wspomnienia i powiedzieć tamtemu narzeczonemu kilka rzeczy, których zapewne nie dałoby się potem przytoczyć bez wywoływania kolejnej sceny. Słyszałem rozmowę, której nie powinienem był słyszeć, mając przed sobą urywek historii, o której wiedziałem wystarczająco dużo, żeby rozumieć, że nie należała do przyjemnych. Żadna z tych wszystkich błyskotliwych uwag, które zdążyły mi przyjść do głowy, nie nadawała się do wypowiedzenia na głos, patrzyłem więc w milczeniu na młodszą Prudence, na jej prowizorycznie upięte włosy i na zesztywniałe ramiona, które zdradzały więcej, niż pewnie chciałaby pokazać tamtej dziewczynie, kimkolwiek ona była.
Nie miałem zamiaru udawać, że byłem w tej kwestii niewinnym obserwatorem, nie musiałem poznawać dokładnego przebiegu tamtej kłótni ani czekać na konkretne cytaty ze słów słów jej niegdysiejszego narzeczonego, żeby domyślić się, że zostawił po sobie coś, czego nie dało się łatwo naprawić przeprosinami. Potrafiłem rozpoznać rozczarowanie, kiedy miałem je przed sobą, pozostawiłem za sobą wystarczająco dużo nieudanych decyzji, żeby rozumieć, jak długo potrafiło ciągnąć się za kimś coś, co inni uznawali za dawno zakończoną sprawę. Sam kiedyś nosiłem obrączkę będącą raczej pętlą, ciężarem, zobowiązaniem, aniżeli radością, sam składałem przysięgę i sam musiałem w końcu pogodzić się z tym, że nie każda historia kończyła się tak, jak człowiek sobie zaplanował. Nie wiedziałem, co dokładnie powiedział Liam, chociaż wiele mówiło mi, że miałem się tego rychło dowiedzieć, nie znałem nawet całego kontekstu tamtej rozmowy, ale zdążyłem już zrozumieć, że to wspomnienie nie tylko zostało wywołane przez coś, czego istoty jeszcze nie rozumiałem, lecz także zdecydowanie nie należało do tych, które stojąca obok mnie kobieta chciałaby odkurzać przy świadkach.
Znałem ten rodzaj zawodu, który zostawał po kimś, komu wcześniej pozwoliło się zajść wystarczająco daleko, oboje mieliśmy za sobą związki, które miały przetrwać całe życie, obietnice składane z myślą o wspólnej przyszłości i plany, które ostatecznie nie wytrzymały zderzenia z rzeczywistością, nie potrzebowałem więc żadnego wyjaśnienia, żeby zrozumieć, dlaczego zupełnie zamilkła, nie zamierzałem też robić z tego okazji do wypytywania jej o szczegóły, których nie chciała sama ujawnić, zwłaszcza że wystarczająco wiele powiedziało mi samo spojrzenie młodszej wersji mojej żony - rozpoznawałem jej rysy, sposób, w jaki trzymała ramiona, nawet to charakterystyczne napięcie w okolicach ust, które pojawiało się u niej, kiedy bardzo starała się nie dać po sobie poznać, że coś ją dotknęło. Nic się pod tym kątem nie zmieniło, tyle że tamta wersja Prudence była jeszcze młoda, miała przed sobą zupełnie inną przyszłość i najwyraźniej nie tak dawno dowiedziała się czegoś, czego nie chciała usłyszeć od mężczyzny, z którym zamierzała spędzić resztę życia. Powoli wyciągnąłem rękę, nie odrywając wzroku od sceny rozgrywającej się przed nami, po czym odnalazłem jej dłoń i przesunąłem kciukiem po jej palcach, zanim splotłem je ze swoimi, zamykając je w uścisku. Nie spojrzałem na nią, zostałem wzrokiem przy młodszej wersji mojej żony, chociaż chwilę później część uwagi na nowo poświęciłem kobiecie stojącej tuż obok niej.
- Nie chcę, żebyś pomyślała, że powinnaś pozwalać mu na wszystko. Wcale tak nie uważam. Po prostu… Znam go od dawna i wiem, że czasami najpierw coś powie, dopiero potem zastanawia się, czy nie powinien był się zastanowić. - Dziewczyna westchnęła, poprawiając luźny kosmyk przy skroni młodszej kobiety, wyraźnie szukała odpowiednich słów, choć jednocześnie nie wyglądała na szczególnie zaskoczoną tym, co usłyszała. - Rozumiem, że cię to zabolało. Naprawdę. Tylko nie możesz od razu zakładać, że chciał cię upokorzyć. Przecież widziałam, jak na ciebie patrzy. Na pewno chodziło mu o to, że… - Zamilkła na moment, przyglądając się jednej z kreacji, po czym wróciła wzrokiem do Prue. - Że jesteś nietuzinkowa? Poza tym, jeśli mam być szczera, sama nie wiem, czy ktokolwiek z nas nadąża za twoim sposobem myślenia, ale nie przyszło mi do głowy, żeby uznać, że coś jest z tobą nie tak, i że to ty masz problem. Po prostu jesteś Prue. Jesteś sobą. I Liam też o tym wie. Chociaż mógłby czasami wykazać się odrobiną rozumu, zanim zacznie komentować twoje alternatywne wybory. - Wciąż zerkała na twarz koleżanki z wyraźną ostrożnością, nawet jeśli starała się brzmieć swobodnie. - A z tym, że jest mu obojętne, w czym pójdziesz do ślubu… Może po prostu chciał powiedzieć, że dla niego najważniejsze jest, żebyś to ty stała obok niego i nie ma znaczenia, którą suknię wybierzesz, bo i tak będzie cię kochał? Nie suknia, nie cała ta oprawa, tylko ty. To przecież całkiem ładne, jeśli się nad tym zastanowić, tylko ubrał to w trochę… Niefortunne słowa. Nie każdy mężczyzna potrafi powiedzieć coś takiego wprost. Niektórzy bywają naprawdę beznadziejni w takich sprawach. - Stwierdziła pokrzepiająco, ale nietrudno było nie dostrzec, że najwyraźniej sama nie była do końca przekonana, czy jej argumenty przyniosły jakikolwiek skutek. - Poza tym pamiętasz, jak wyglądał na waszych zaręczynach? Był tak zdenerwowany, że pomylił kieszenie i przez dobre pięć minut szukał pierścionka w jednej i tej samej. Jego ojciec musiał mu podpowiedzieć, żeby sprawdził drugą. Jeśli ktoś miał wtedy powody do obrażenia się, to chyba ty, bo wszyscy patrzyli na ciebie, a on stał czerwony po uszy i wyglądał, jakby zaraz miał zemdleć. - Uśmiechnęła się blado, najwyraźniej licząc, że przywołanie jakiejś anegdoty mogło odrobinę rozładować atmosferę, po czym wyciągnęła rękę, jakby chciała poprawić materiał przy ramieniu Prue, lecz ostatecznie tylko lekko dotknęła jej przedramienia. - Poza tym nie musisz teraz podejmować żadnych decyzji. Przymierzmy kilka sukien, zobaczysz, może któraś ci się spodoba. Nie pozwól, żeby jedna głupia uwaga zepsuła ci cały dzień. Tyle już przygotowałyście, twoja mama była taka szczęśliwa, kiedy rozmawiałyście o przyjęciu… - Urwała, najwyraźniej dostrzegając, że wspomnienie rodziców raczej wcale nie pomagało. - Przepraszam. Nie chciałam wywierać na tobie dodatkowej presji. Po prostu zależy mi, żebyś była szczęśliwa. I jestem pewna, że Liam też tego chce. Może przymierzysz tę z bufiastymi rękawami? Wydaje mi się, że pasowałaby do ciebie znacznie lepiej niż te wszystkie przesadnie ozdobione modele. - Sięgnęła po wiszący obok wieszak, odsuwając na bok kremową suknię z haftowanym gorsetem.
Słuchałem tego wszystkiego z narastającym niedowierzaniem, wciąż trzymając dłoń Prue, nawet jeśli miałem coraz większą ochotę podejść do tamtej obcej dziewczyny i zapytać, czy naprawdę słyszała własne słowa, czy może ktoś wcześniej wmówił jej, że przyjaźń polegała na znajdowaniu coraz bardziej wyszukanych sposobów usprawiedliwiania faceta, który właśnie powiedział swojej narzeczonej, że będzie wyglądała jak strach na wróble. Nie poznałem Liama, nie miałem nawet możliwości skonfrontowania go z tym, co usłyszałem, bo nie żył, prawdopodobnie na szczęście dla siebie, ale jego nieobecność wśród żywych nie stanowiła dla mnie szczególnej przeszkody w wyrobieniu sobie o nim opinii, wystarczyło mi tych kilka minut, żeby mieć o nim zdanie, którego zdecydowanie nie zamierzałem już zmieniać. Jakiś pieprzony dupek postanowił oświadczyć się kobiecie, którą najwyraźniej chciał najpierw dopasować do własnych wyobrażeń, potem zaś, kiedy nie spełniała jego oczekiwań, urządzał sobie z niej wyjatkowo gówniane żarty. Niedoczekanie… Nie uważałem się za szczególnie łatwego w pożyciu, miałem swoje przywary, kilka wyjątkowo paskudnych nawyków i talent do pakowania się w kłopoty, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby z jakiegokolwiek powodu próbować wmówić drugiej osobie, że powinna być wdzięczna za sam fakt, iż zechciałem ją poślubić.
Spoglądałem na młodszą Prue, dostrzegając, że wyglądała na przygnębioną i przygaszoną, a przecież znałem ją z czasów młodości, pamiętałem dziewczynę, która potrafiła spojrzeć na mnie z takim oburzeniem, że przez następne pół dnia miałem ochotę specjalnie robić wszystko, co mogłoby sprowokować kolejne takie miny. Nie byłem pewien, czy kiedykolwiek przestałem być tym chłopakiem, który szukał jej wzrokiem w tłumie, nawet jeśli przez lata miałem wyjątkowo skuteczne sposoby, żeby sobie tego nie uświadamiać. Było w tym spojrzeniu coś, co od zawsze uważałem za wyjątkowo atrakcyjne, choć oczywiście w tamtych latach wolałem umrzeć, niż przyznać się do podobnych rzeczy, najbardziej drażniło mnie jednak chyba to, że zaczęła kwestionować własną reakcję, podsuwać sobie kolejne powody, dla których mogła nie zrozumieć czegoś, co wydawało się całkiem jasne.
Zacisnąłem szczękę, po czym zerknąłem na nią kątem oka, choć nie próbowałem wymusić kontaktu wzrokowego - nie podobało mi się to, „było, minęło” brzmiało całkiem rozsądnie, dopóki nie zestawiło się tych słów z jej głosem, spojrzeniem i tym, jak kurczowo próbowała przekonać samą siebie, że nie istniał powód do przejmowania się czymś sprzed kilku lat - nie podobało mi się ani trochę, chociaż nie zamierzałem dawać jej pobudek do przypuszczeń, że musiała teraz zajmować się jeszcze moim niezadowoleniem. Miałem wystarczająco dużo oleju w głowie, żeby nie komentować wszystkiego, co przyszło mi na myśl, zwłaszcza kiedy stałem w samym środku cudzego wspomnienia, przyglądając się kobiecie, którą kochałem, w okresie jej życia, do którego najchętniej nigdy bym nie zaglądał nieproszony. Słyszałem drżenie w głosie Prue, widziałem, jak ostrożnie dobierała słowa, jak próbowała zamknąć całą sprawę w kilku zdaniach, które miały najwyraźniej wystarczyć za wyjaśnienie kilku lat życia - nie wystarczały mi, rzecz jasna, ale nie miałem zamiaru urządzać przesłuchania - zresztą, nawet gdybym chciał, nie potrafiłbym patrzeć na nią i domagać się wyjaśnień, kiedy wyglądała na tak zawstydzoną samym faktem, że miałem okazję zobaczyć ją w tamtym stanie. Przesunąłem kciukiem po grzbiecie dłoni Prue, nadal trzymając jej palce między swoimi.
- Jasne. Nie musisz niczego wyjaśniaś, jeśli nie masz ochoty. „Było, minęło”. Tylko pamiętaj, sze jeśli kiedyś pszestanie byś minione i będziesz chciała o tym pogadaś, jestem twój. Wolałbym, szebyś nie musiała nigdy zastanawiaś się, czy moses mi o czymś powiedzieś. - Wyjątkowo nie wzruszyłem ramionami, wystarczyły kolejne słowa, tym razem nie gorzkie, tylko całkiem normalne. - Ja tesz mam na koncie pewien epizod, któly nie powinien byś pokazywany młodzieszy jako pszykład odpowiedzialnego planowania pszyszłości. - Przez moment przyglądałem się jej profilowi, zastanawiając się, ile jeszcze podobnych uwag musiała wtedy przełknąć, ile razy wracała do domu z przekonaniem, że to z nią było coś nie tak. - Chciałbym tylko wiedzieś, czy zawsze był takim chujem, czy musiał się specjalnie postalaś na tę okazję. - Ostatnie słowo wypowiedziałem nieco bardziej oschle, niż zamierzałem, ale trudno było mi zdobyć się na szczególną życzliwość wobec kogoś, kto potrafił sprawić, że moja żona czuła się tak niewystarczająca, by nawet nie próbować walczyć z tym wrażeniem. Sam nie byłem święty, daleko mi było do tego, ale przynajmniej nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby Prudence musiała zasłużyć na moje dobre słowo odpowiednio dobraną sukienką, fryzurą albo zachowaniem przy stole.
Odwróciłem wreszcie wzrok w stronę wystawionych sukien, dając jej trochę przestrzeni, żeby nie musiała odpowiadać na każde moje słowo.
- Chociasz muszę pszysnaś, sze losumiem, dlaczego tu pszyszłaś. Mają całkiem niezłe kolonki. - Wskazałem brodą odrobinę oddaloną od nas kreację. - Szczególnie ta. Balso pszyswoita. Oczywiście wymagałaby pewnych poplawek, bo uwaszam, sze niektóle flagmenty mateliału są zupełnie zbędne, ale nie będę się wypowiadał, skolo nie znam się na modzie. - Uniosłem nieco brwi, zawsze sądziłem, że koronki miały sporo zalet, szczególnie kiedy ktoś nie przesadzał z ilością podszewki.

Prue nie lubiła wracać do tamtego okresu czasu w swoim życiu. Nie opowiadała o nim jakoś szczególnie. Jej najbliżsi myśleli, że strata narzeczonego była dla niej bardzo bolesna. Nie przeszkadzało jej to, że podeszli do tego w ten sposób. Tak było wygodniej, nosiła pierścionek zaręczynowy po martwym narzeczonym - nie był to jednak dla niej symbol utraconej miłości, bardziej tarcza, która miała ją chronić przed popełnieniem tego samego błędu po raz kolejny. Nie zamierzała już na siłę bowiem uszczęśliwiać innych, bo miała świadomość z czym się to wiąże. Mówili jej, że powinna ruszyć dalej, poszukać sobie kogoś, ale ona wiedziała, że to tak nie działa. Nic na siłę, już raz przecież bowiem próbowała to robić i była w tym wszystkim tłamszona. O czym nie wiedział nikt, bo przecież nie powiedziałaby nikomu o tym, jak się z tym czuje. To było dla niej typowe, nie lubiła opowiadać o swoich niepowodzeniach, miała sporo szczęścia w nieszczęściu z tym, że nie doszło do ślubu, bo pewnie w tej chwili byłaby zupełnie innym człowiekiem.

To nie tak, że chciała ukrywać ten moment w swoim życiu przed Benjym, raczej po prostu wstydziła się pokazywać, że była wtedy bardzo słaba i podatna na wpływy innych. Łatwo przyszło jej uwierzyć w to, że była wybrakowana, że nie pasowała do rzeczywistości. Kiedy ktoś powtarza Ci coś podobnego przez kilka lat zaczynasz bowiem uznawać to za prawdę, czyż nie? Nawet ktoś taki jak ona kwestionował swoją wartość, a przecież wcześniej to się nie zdarzało. Trochę zajęło jej poukładanie sobie tego w głowie, chociaż, właściwie? Nadal miewała momenty, w których czuła się niewystarczająca i nie brało się to znikąd, miała ku temu swój powód. Wiedziała, że Benjy jest inny, traktował jej wady, jakby były czymś wyjątkowym, widział w niej zdecydowanie więcej, niż tamten człowiek z jej przeszłości. Tyle, że mleko się wylało, nasłuchała się przez te kilka lat naprawdę sporo, chcąc nie chcąc nie była w stanie wyrzucić tego ze swojej głowy, chociaż starała się zakopać akurat to bardzo głęboko.

Bardzo dokładnie pamiętała tamten dzień, zresztą jak wszystkie inne, jednak zdawała sobie sprawę z tego, że był to tylko jeden z kolejnych momentów, kiedy zastanawiała się nad tym, czy wie, co robi. Podskórnie czuła, że decyzja, którą wtedy podjęła nie była dobra. Nic z tym jednak nie zrobiła, nie chciała być rozczarowaniem rodziców, którzy tak okropnie cieszyli się na tę nadchodzącą uroczystość. Zwłaszcza, że nie była już najmłodsza, jej koleżanki ze szkoły dawno zdążyły ułożyć sobie życia, ona sporą część czasu poświęciła nauce i rozwijaniu swojej kariery medycznej. Mówili, że wypada w końcu zająć się czymś innym, że nie tylko praca się liczy, no to ich posłuchała. Tylko dlaczego czuła, że to, co robi jest niewłaściwe? Postępowała wbrew sobie samej i nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości, a jednak nie potrafiła tego przerwać, nie umiała się postawić, potulnie opuszczała głowę, potakiwała, mówiła, że rozumie, że się zmieni, jakby naprawdę było z nią coś nie tak.

Tamta Prue była zdecydowanie dużo bardziej przygaszona, w jej oczach brakowało iskry, która była dla niej dość charakterystyczna. Wyglądała, jakby ktoś żywił się jej energią, jakby nie miała zbyt wielu chęci do życia. Nie lubiła oglądać tamtej wersji siebie. Kobieta spojrzała na koleżankę, która stała przed nią i starała się jej wmówić, że czasem tak się zdarza, bardzo zaciekle broniła Liama, a ona w to uwierzyła, chociaż czy na pewno, w głębi duszy wiedziała przecież, że nie podejmuje właściwego wyboru. - To prawda, może nawet bardziej często, niż czasami, taki już jego urok, czyż nie? - Wiedziała przecież z kim ma do czynienia, nie ukrywał tej części swojej natury, no, może na samym początku, kiedy zaczęli się spotykać. Później było zupełnie inaczej, pokazał jaki jest naprawdę, a ona mimo to przyjęła te nieszczęsne zaręczyny. Teraz, kiedy już wszystko zorganizowali było za późno na to, aby zmienić decyzję. Zresztą to potwierdziłoby tylko jego słowa, że jest niestabilna, niezdecydowana, nieodpowiednia.

Zamyśliła się na chwilę, jak na nią patrzył? Mrużył oczy, spoglądał na nią tak, jakby tylko czekał na jej kolejne potknięcie, które później mógł zacząć jej wytykać, jakby ciągle szukał kolejnych powodów do tego, aby powiedzieć jej coś nieprzyjemnego. - Mógł ująć to w inne słowa. - Może nie mógł, może znowu nieco ją poniosło, może doszukiwała się problemu tam gdzie wcale go nie było? Może faktycznie ona miała rację, to z nią było coś nie tak. Powinna nabrać dystansu, nie brać wszystkiego do siebie, przecież to było całkiem normalne, że ludzie w związkach czasem sobie dogryzali, prawda? To nic wielkiego. - Czy naprawdę uważasz, że te słowa można odczytać w te słowa, jak dla mnie to wyglądało zupełnie inaczej. - Ona wydawała się być jedna przekonana o tym, że Liam miał dobre intencje. Tyle, że raczej nigdy nie zdarzało mu się jej komplementować, wręcz przeciwnie. Mówił, że jest jak wieszak, strach na wróble, że powinna wyglądać inaczej, zmienić się, wybierać inne kolory i nie przypominać śmierci. Zacisnęła usta w wąską linię, nie powinna dłużej o tym myśleć, bo wyjdzie z tego coś złego.

- To prawda, był wtedy bardzo zdenerwowany. - Tylko dlaczego? Czyżby naprawdę mu na niej zależało? Być może w ten sposób wyrażał swoją troskę o jej osobę, powinna na to spojrzeć szerzej, chciał dla niej dobrze, chciał, aby pasowała do tego świata, w którym przyszło im żyć, pewnie o to mu chodziło, tylko co jeśli ona wcale nie czuła się źle? Pasowało jej to dziwactwo, z którym teraz tak bardzo walczyła.

- Tak, Penny bardzo się cieszy na to wszystko. - To akurat było prawdą, jej matka była zachwycona tym, że jedno z jej dzieci miało zmienić swój stan cywilny, długo przecież na to czekała. - Masz rację, nie ma sensu się tym przejmować, to nic takiego. - Kiwnęła jeszcze głową, chociaż w tonie jej głosu brakowało pewności siebie, chyba sama nie wierzyła w te słowa, które padły z jej ust.

- Niech będzie. - Uśmiechnęła się, no może bardziej skrzywiła, ale starała się zrobić dobrą minę do złej gry. Bufiaste rękawy, w życiu nie spojrzałaby na taką suknię. Ceniła sobie prostotę, najchętniej wybrałaby coś bardzo skromnego, ale przecież nie wypadało, panna młoda powinna zwracać na siebie uwagę wszystkich, nie mogła być w tym dniu do końca sobą, to było bardzo zrozumiałe. Wzięła do ręki suknię i udała się w stronę przymierzalni, w której miała się poczuć jak pusta lalka ubierana w piękną suknię.

Benjy się temu przyglądał. W między czasie odnalazł jej dłoń i złapał ją za rękę, czuła jego wsparcie, to było miłe, bardzo miłe, chociaż niekoniecznie cokolwiek w tej chwili działo się według jakiegokolwiek planu. Widział to wszystko, to było chyba w tym najgorsze. Nie do końca miała świadomość, czy jest gotowa na to, żeby spoglądał na nią w tamtej wersji. Nie było tu czego komentować, ta scenka mówiła sama za siebie. Była bardzo wymowna i pokazywała jak wyglądało jej życie na tamtym etapie.

- Po prostu nie spodziewałam się, że pojawi się to tak zupełnie znienacka. Miałam zamiar Ci kiedyś o tym opowiedzieć, chociaż właściwie nieszczególnie jest o czym opowiadać. - W tamtym momencie była innym człowiekiem, który miał problem z poczuciem własnej wartości. - Najwyraźniej musieliśmy przeżyć swoje, żeby dokonać właściwego wyboru. - Nie, żeby było to szczególnie pocieszające, Benjy również miał swoją historię, która nie zakończyła się szczęśliwie. W sumie miał nawet gorzej, bo zdążył zmienić stan cywilny, jej jakimś cudem udało się tego uniknąć.

- To zależy dla kogo, jeśli o mnie chodzi, to nie musiał się specjalnie starać, w sensie, to nie było nic szczególnie wyjątkowego, raczej norma. - Skoro już zobaczył to wspomnienie to nie widziała sensu w tym, aby go teraz oszukiwać, tak faktycznie wyglądało kilka lat z jej przeszłości, z czego nie była szczególnie dumna, ale nie mogła tego po prostu wymazać.

- więc tak, jeśli mam nazwać to wprost, był chujem. - Teraz to wiedziała, wtedy wydawało jej się, że jest zupełnie inaczej. Oczy jej się otworzyły, kiedy jemu się zamknęły. Niby nie powinna się cieszyć z tego, że ktoś umarł tragicznie, w tym przypadku jednak trudno jej było tego nie robić, bo ocaliło to Prue od podjęcia najgłupszej decyzji w swoim całym życiu. Być może powinna być wdzięczna tamtemu wilkołakowi… aż się wzdrgnęła, nie nie mogła myśleć w ten sposób, skrzywdził przecież wiele niewinnych osób, nie tylko Liama.

Uśmiechnęła się, kiedy zmienił temat rozmowy. Przeniosła wzrok w stronę, którą wskazał. Rzeczywiście, koronki były całkiem urokliwe. - Jesteś niemożliwy, aczkolwiek możemy pomyśleć o koronkach w przyszłości, nie mówię nie. - Jej ex pewnie zasugerowałby, żeby nie ubierała na siebie nic podobnego, bo i tak wygląda, jak wieszak, ale w tym przypadku było przecież zupełnie inaczej, czyż nie?

W pewnym momencie zaczęło im się ponownie kręcić w głowach, salon sukien ślubnych zaczął wirować, a oni rozmyli się w rzeczywistości.

Koniec sesji