Sierpień w tym miejscu okazał się przyjemny, nie taki gorący jak nasz ostatni dzień w Wielkiej Brytanii, pogoda dopisywała, miałem przy sobie papierosy, trochę trawki i wystarczająco dużo pieniędzy w sakiewce, żeby w razie potrzeby móc kupić sobie coś do jedzenia, do pełni szczęścia brakowało mi wyłącznie świętego spokoju, ale tego akurat nie dostawałem nawet we własnym domu, więc nie miałem szczególnych oczekiwań. Od kilku dni przemieszczaliśmy się całą grupą po okolicy, zaliczając kolejne punkty programu, podczas gdy ja coraz poważniej rozważałem możliwość upozorowania własnego zaginięcia, byleby tylko na chwilę zostać sam. Lubiłem chłopaków, przeważnie, pod warunkiem że akurat nie pożyczali moich rzeczy bez pytania ani nie zadawali pytań, na które nie miałem ochoty odpowiadać, lecz tym razem zdawali się robić to i to, z całkowitą premedytacją, bo nie chciałem podzielić się z nimi historią o tym, co wydarzyło się po wyciągnięciu przeze mnie najkrótszej zapałki. „To nie była, kurwa, ich sprawa”, nadal czułem się dziwnie z tamtą sytuacją, nie był to jednak dobry moment, by o tym myśleć, zdecydowanie nie należało tego robić w tej chwili.
Nie miałem nic przeciwko Szkocji. Szkocja była w porządku. Podróż była w porządku. Zwiedzanie było w porządku. Bletchley była w porządku. Przynajmniej przez chwilę, szczególnie że to jej pomysł, aby pójść coś zwiedzić, tak przy okazji bycia w okolicy, dał mi całkiem wymówkę, by odłączyć się od reszty i pójść za nią. Nie pytałem o pozwolenie, ale nikt inny nie wyraził takiej chęci, więc chyba średnio miała możliwość odmówić, nawet jeśli zapewne nie była zbyt zadowolona z takiego obrotu sprawy. Oczywiście, nie robiłem tego z dobroci serca, zostało mi trochę towaru, niezbyt dużo, zdecydowanie za mało, żeby dzielić się nim z całą bandą idiotów, którzy najwyraźniej uznali, że wakacyjny nastrój był doskonałą okazją do sprawdzania, ile razy dało się zapytać kolegę, czy miał jeszcze coś do palenia, więc chciałem go w spokoju wypalić. Sam. Prudence natomiast mogła, co najwyżej, mnie podkablować do swojej babci - istniało takie ryzyko, ale przynajmniej nie musiałem dzielić się z nią swoim zapasem, więc w ostatecznym rozrachunku pozostawałem na plusie, zwłaszcza że miałem nieodparte wrażenie, iż papieroski jej babci również nie należały do najzwyklejszych - sama młodsza Bletchley nie wyglądała jednak na szczególnie zainteresowaną podobnymi umilaczami czasu, co było jedną z niewielu jej wad, których nie uważałem za całkowicie dyskwalifikujące, szedłem więc całkiem swobodnie obok niej, kopiąc po drodze drobne kamienie, które staczały się z ubitej ścieżki i wpadały w gęstą trawę przy poboczu. Tym razem wyjątkowo to ja dawałem się prowadzić, nie znając ani trasy, ani szczególnie zbyt wielu informacji o tym, gdzie zmierzaliśmy.
- Wiesz, zaczynam się zastanawiać, czy ty w ogóle potrafisz odpoczywać. - Kopnąłem kolejny kamień, który potoczył się po drodze i zatrzymał przy krawędzi usypiska, nie mówiłem tego ironicznie ani po to, aby ją obrazić, zwyczajnie musiałem przekierować gdzieś myśli. - Normalne dziewczyny w wakacje leżą sobie gdzieś na trawie, jedzą lody, ewentualnie robią coś głupiego z koleżankami, za co później muszą przepraszać matkę. - Spojrzałem na nią z ukosa, po czym poprawiłem rękaw koszuli, sięgnąwszy do jednej z wielu kieszeni spodni po zapalniczkę. - Co właściwie takiego jest w tym miejscu, że tak bardzo chcesz je zobaczyć? To przecież tylko sterta głazów. - Spytałem, brzmiąc dokładnie tak jak się czułem, tym razem naprawdę byłem zaintrygowany, wsadzając sobie skręta między wargi, pstrykając i zaciągając się dymem, podczas gdy czekałem na odpowiedź.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)