• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Poza schematem Retrospekcje v
1 2 3 4 5 … 17 Dalej »
[08/1956] Some bridges are better left uncrossed | Aloysius, Prudence

[08/1956] Some bridges are better left uncrossed | Aloysius, Prudence
Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#1
17.11.2026, 16:17  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 17.11.2026, 16:18 przez Benjy Fenwick.)  
Nie miałem pojęcia, w którym momencie wycieczka do Szkocji przybrała tak nieoczekiwany obrót, ale najwyraźniej musiałem przegapić jakieś istotne zwroty akcji albo poważnie uderzyć się w głowę, skoro od dobrych kilkunastu minut szedłem obok Prudence Bletchley, drugi raz w przeciągu zaledwie kilku dni będąc z nią sam na sam, chociaż tym razem żadne z nas nie podjęło jeszcze próby zamordowania drugiego, nawet przy pomocy słów ostrych niczym sztylety - zazwyczaj wystarczało nam mniej więcej pięć minut, żeby jedno z nas powiedziało coś wyjątkowo nieprzyjemnego, drugie odpowiedziało jeszcze gorzej, po czym rozpoczynała się dyskusja, w której żadne nie zamierzało ustąpić, nawet gdyby od tego zależało nasze życie - wprawdzie nie zamierzałem wyciągać z tego zbyt daleko idących wniosków, bo znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że spokój w jej towarzystwie bywał zjawiskiem krótkotrwałym, ale było naprawdę całkiem miło. Nie miałem zamiaru przyznawać, że dobrze mi się z nią szło, wolnym, spacerowym tempem, byłoby to niepotrzebne ustępstwo, którego mogłaby użyć przeciwko mnie przy najbliższej okazji, jednak nie przeszkadzało mi to korzystać z aktualnie sprzyjających okoliczności. Miałem swoje standardy, nawet jeśli nie zawsze dawało się je zauważyć, aktualnie były one spełnione, a nawet ja potrafiłem docenić dobre towarzystwo, szczególnie kiedy nie próbowało mnie udusić przy pierwszej nadarzającej się okazji.
Sierpień w tym miejscu okazał się przyjemny, nie taki gorący jak nasz ostatni dzień w Wielkiej Brytanii, pogoda dopisywała, miałem przy sobie papierosy, trochę trawki i wystarczająco dużo pieniędzy w sakiewce, żeby w razie potrzeby móc kupić sobie coś do jedzenia, do pełni szczęścia brakowało mi wyłącznie świętego spokoju, ale tego akurat nie dostawałem nawet we własnym domu, więc nie miałem szczególnych oczekiwań. Od kilku dni przemieszczaliśmy się całą grupą po okolicy, zaliczając kolejne punkty programu, podczas gdy ja coraz poważniej rozważałem możliwość upozorowania własnego zaginięcia, byleby tylko na chwilę zostać sam. Lubiłem chłopaków, przeważnie, pod warunkiem że akurat nie pożyczali moich rzeczy bez pytania ani nie zadawali pytań, na które nie miałem ochoty odpowiadać, lecz tym razem zdawali się robić to i to, z całkowitą premedytacją, bo nie chciałem podzielić się z nimi historią o tym, co wydarzyło się po wyciągnięciu przeze mnie najkrótszej zapałki. „To nie była, kurwa, ich sprawa”, nadal czułem się dziwnie z tamtą sytuacją, nie był to jednak dobry moment, by o tym myśleć, zdecydowanie nie należało tego robić w tej chwili.
Nie miałem nic przeciwko Szkocji. Szkocja była w porządku. Podróż była w porządku. Zwiedzanie było w porządku. Bletchley była w porządku. Przynajmniej przez chwilę, szczególnie że to jej pomysł, aby pójść coś zwiedzić, tak przy okazji bycia w okolicy, dał mi całkiem wymówkę, by odłączyć się od reszty i pójść za nią. Nie pytałem o pozwolenie, ale nikt inny nie wyraził takiej chęci, więc chyba średnio miała możliwość odmówić, nawet jeśli zapewne nie była zbyt zadowolona z takiego obrotu sprawy. Oczywiście, nie robiłem tego z dobroci serca, zostało mi trochę towaru, niezbyt dużo, zdecydowanie za mało, żeby dzielić się nim z całą bandą idiotów, którzy najwyraźniej uznali, że wakacyjny nastrój był doskonałą okazją do sprawdzania, ile razy dało się zapytać kolegę, czy miał jeszcze coś do palenia, więc chciałem go w spokoju wypalić. Sam. Prudence natomiast mogła, co najwyżej, mnie podkablować do swojej babci - istniało takie ryzyko, ale przynajmniej nie musiałem dzielić się z nią swoim zapasem, więc w ostatecznym rozrachunku pozostawałem na plusie, zwłaszcza że miałem nieodparte wrażenie, iż papieroski jej babci również nie należały do najzwyklejszych - sama młodsza Bletchley nie wyglądała jednak na szczególnie zainteresowaną podobnymi umilaczami czasu, co było jedną z niewielu jej wad, których nie uważałem za całkowicie dyskwalifikujące, szedłem więc całkiem swobodnie obok niej, kopiąc po drodze drobne kamienie, które staczały się z ubitej ścieżki i wpadały w gęstą trawę przy poboczu. Tym razem wyjątkowo to ja dawałem się prowadzić, nie znając ani trasy, ani szczególnie zbyt wielu informacji o tym, gdzie zmierzaliśmy.
- Wiesz, zaczynam się zastanawiać, czy ty w ogóle potrafisz odpoczywać. - Kopnąłem kolejny kamień, który potoczył się po drodze i zatrzymał przy krawędzi usypiska, nie mówiłem tego ironicznie ani po to, aby ją obrazić, zwyczajnie musiałem przekierować gdzieś myśli. - Normalne dziewczyny w wakacje leżą sobie gdzieś na trawie, jedzą lody, ewentualnie robią coś głupiego z koleżankami, za co później muszą przepraszać matkę. - Spojrzałem na nią z ukosa, po czym poprawiłem rękaw koszuli, sięgnąwszy do jednej z wielu kieszeni spodni po zapalniczkę. - Co właściwie takiego jest w tym miejscu, że tak bardzo chcesz je zobaczyć? To przecież tylko sterta głazów. - Spytałem, brzmiąc dokładnie tak jak się czułem, tym razem naprawdę byłem zaintrygowany, wsadzając sobie skręta między wargi, pstrykając i zaciągając się dymem, podczas gdy czekałem na odpowiedź.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#2
17.11.2026, 17:07  ✶  

Okazało się, że wypad do Szkocji nie był wcale taki najgorszy. Spędzanie czasu z bratem i jego kumplami potrafiło dawać w kość, ale ona całkiem zgrabnie potrafiła się wywinąć od ich towarzystwa, kiedy nikt nie patrzył. Byli tutaj pod opieką Ellie - uważała, że starsza Bletchley nie miała pojęcia w co się pakuje, z drugiej strony znała babkę na tyle, żeby wiedzieć, że robiła to dlatego, aby banda dzieciaków miała miłe wspomnienia z wakacji. Pozwalała im na wiele, nie wnikała w szczegóły, nie wypytywała gdzie łażą i czego szukają. To było całkiem miłą odmianą od rodziców, którzy jednak lubili nieco bardziej kontrolować sytuację.

Na swojej liście do odwiedzenia miała sporo miejsc. Dzisiaj postanowiła wybrać się na spacer na pewien most, o którym oczywiście przeczytała w jednej ze swoich książek. Nie zamierzała nikogo ze sobą ciągnąć, bo najlepiej bawiła się w swoim własnym towarzystwie, kiedy jednak towarzysz sam się jej nawinął nie skomentowała tego w żaden sposób. Nie chciała się kłócić, były wakacje, mogli nieco odetchnąć, zresztą ich wspólna podróż do tego miejsca wzbudziła w niej dziwne emocje. Być może miał już dość towarzystwa kumpli - co wcale jej nie dziwiło, byli okropnie głośni, pewnie sama by zbyt długo nie wytrzymała w ich obecności, nie analizowała tego, po prostu wyraziła niemą zgodę na to, aby jej towarzyszył w tym spacerze. Miała nadzieję, że nie pożałuje tego po kilku minutach wspólnej drogi.

Pogoda nie była najgorsza, nie było upalnie gorąco, co można było uznać za naprawdę miłą odmianę, nie było jednak również deszczowo, wręcz przeciwnie był to idealny dzień na zwiedzanie, co powodowało, że humor jej dopisywał, bo najwyraźniej nawet pogoda postanowiła z nią współpracować, nic więc nie mogło popsuć jej planów, łącznie z człapiącym gdzieś za nią Rookwoodem.

Szli w ciszy, a więc naprawdę nie miała się do czego przyczepić, bo dzięki temu nie występowały powody, aby się ze sobą pokłócili. Nie miała pojęcia, co zamierzał teraz robić, miała świadomość, że korzystali z różnych używek podczas tego wypadu, ale nieszczególnie ją to obchodziło. Skoro Ellie się na to zgadzała, a byli pod jej opieką to i ona mogła przymknąć na to oko, przecież nie była znowu taka idealna, aby czepiać się każdej pierdoły. Nie wspominała nawet nic o tym, że podebrała kilka ziołowych papierosów z papierośnicy jej babki, aby w samotności je sobie wypalić. Jakoś nieszczególnie lubiła się chwalić tym, że ona również czasem robiła to, co mogło się wydawać nieodpowiedzialne, a skoro nikt poza nią o tym nie wiedziała - to by oznaczało, że to wcale się nie działo. Była to całkiem prosta filozofia.

- A co Twoim zdaniem teraz robię, przecież to jest odpoczynek. - Jasne, mogłaby leżeć gdzieś na kocu, nie robić nic, ale to wydawało jej się bardziej wyczerpujące od spacerowania i odkrywania nowych miejsc. Nie znosiła leżeć w bezruchu, bardzo szybko zaczynała się wtedy nudzić i była jeszcze bardziej zmęczona niż zazwyczaj. To zdecydowanie nie był jej sposób na spędzanie wolnego czasu.

- Czyli jestem nienormalna, to komplement? - Odwróciła się w jego kierunku i uniosła pytająco brwi. W sumie mogła go uznać za specjalistę do spraw dziewczyńskich rzeczy, bo miał przecież w domu swoje małe stado sióstr, więc akurat tutaj raczej nie powinna zarzucać mu niewiedzy.

- To nie jest tylko sterta głazów. - Inaczej przecież nie pojawiłaby się w tym miejscu. Most Overtoun jest znany jako most psich samobójców. Chciałam zobaczyć, jak wygląda i czy jest w nim coś ciekawego. - Kto wie, może przypadkiem zobaczy coś intrygującego? Zdarzały jej się rzuty widmowidzenia, w sumie nie przemyślała tego do końca, że może jej się przytrafić tutaj coś w jego towarzystwie, ale póki co nie było się czym przejmować, w końcu oficjalnie chodziło o psy, a nie o ludzi, ale kto wie, jeszcze nie umiała stwierdzić, które miejsce miało jej coś ciekawego do opowiedzenia.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#3
17.11.2026, 17:46  ✶  
Zaciągnąłem się skrętem, zatrzymując na moment wzrok na jej profilu, po czym wypuściłem dym powoli przez usta, odchylając głowę nieco do tyłu i przez moment wpatrując się w zielone pagórki, które nas otaczały. Prue miała rację, spacerowanie mogło uchodzić za odpoczynek, szczególnie jeżeli ktoś miał w sobie tyle energii, że samo zbyt długie siedzenie na tyłku zaczynało go męczyć bardziej od najdłuższych wędrówek. Włóczenie się, nawet bez głębszego celu, było całkiem niezłym zajęciem, szczególnie kiedy nie trzeba było podążać krok w krok za przewodnikiem wycieczki, wysłuchiwać opowieści o następnych zabytkach i udawać, że kolejna śmiertelnie nudna historia o dworskim życiu w tym konkretnym zamku, jednym z setek, różniła się czymkolwiek od poprzedniej. Byłem w stanie zrozumieć, dlaczego Bletchley nie chciała dłużej siedzieć w miejscu, w którym rozbiliśmy nasze tymczasowe obozowisko, tak naprawdę ani trochę się jej nie dziwiłem, ale oczywiście, że była z tym jednocześnie dosyć nienormalna, bo większość znanych mi „normalnych” dziewcząt raczej nie wyjeżdżała pod namiot z bandą kolegów brata i nie snuła się dobrowolnie po zadupiach, aby oglądać jakieś kamienie. Znałem ją wystarczająco długo, żeby mieć na ten temat całkiem solidnie ugruntowaną opinię, poza tym nie widziałem żadnego powodu, dla którego miałbym ją teraz zmieniać, bo w istocie - to był komplement, może zawoalowany, zasnuty gęstym dymem, jaki mnie otaczał, ale nie planowałem tego cofać.
- Tak, Bletchley, zdecydowanie jesteś nienormalna. Tak, to komplement. - Przyznałem, gdy uniosła brwi, wypuszczając kolejną chmurę bokiem, po czym ruszyłem za nią, robiąc dwa długie kroki, żeby na nowo zrównać się z jej tempem, po czym prawie natychmiast przeniosłem wzrok na drogę przed nami, nie tyle próbując wyobrazić sobie, co właściwie takiego interesującego mogło kryć się w stercie głazów, która najwyraźniej zasłużyła na osobną pozycję w przewodniku turystycznym - choć to też mnie interesowało, rzecz jasna, inaczej bym nie poruszał tematu - co starając się nie nawiązać z nią zbyt długiego kontaktu wzrokowego, bo ostatnio skończyło się to zupełnie inaczej, niż chciałem. - Spróbuj czasem przyjąć coś miłego bez przeprowadzania dochodzenia w sprawie moich intencji. - Szturchnąłem ją lekko łokciem, dla rozluźnienia, uważając jednak, żeby nie wejść jej w drogę, zarówno faktycznie, jak i w pewnym sensie metaforycznie, bo nie uśmiechało mi się kontynuować marszu w gorszym nastroju, niż go zacząłem. Było nawet fajnie, nie widziałem powodu, by to zmieniać, przynajmniej dopóki sielanka trwała.
Spojrzałem przed siebie, próbując wypatrzyć most między drzewami, gdy zaczęła tłumaczyć mi, co takiego naprawdę było celem naszej wyprawy.
- A tak właściwie, dlaczego psy? - Zapytałem, strzepując popiół na pobocze, w przeciwnym kierunku do podmuchów wiatru, bo nie chciałem mieć jeszcze na sumieniu ciuchów Prue. Obróciłem skręta między palcami, po czym wyciągnąłem go w jej stronę, odruchowo, zupełnie bez głębszego zastanowienia, bo wątpiłem, żeby miała ochotę skorzystać. Zmarszczyłem przy tym brwi, mimowolnie zastanawiając się nad tym, co usłyszałem, Bletchley potrafiła zainteresować się rzeczami, które mi samemu nigdy nie przyszłyby do głowy, po czym opowiadała o nich z takim zaangażowaniem, że czasem mimowolnie zaczynałem słuchać i rzeczywiście się nad tym wszystkim zastanawiać, nie byłem przecież zupełnym ignorantem. - Trochę dziwne, że akurat one postanowiły urządzać sobie wycieczki w jedną stronę z mostu. Myślisz, że coś tam widzą? Coś, czego my nie widzimy? - Zerknąłem na nią kątem oka, zastanawiając się, czy rzeczywiście wiedziała coś więcej o tym miejscu, czy po prostu spodobała jej się nieco makabryczna historia, którą można było opowiadać przy kolacji, więc postanowiła to sprawdzić. Niezależnie od opcji, czułem się całkiem zaintrygowany.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#4
17.11.2026, 18:40  ✶  

Prue lubiła dowiadywać się czegoś nowego, a spacerowanie wiązało się z odkrywaniem nowych miejsc. Typowo dla siebie przygotowała się do tego, bo przeczytała o okolicy dosyć sporo. Nie zamierzała tracić czas na leżenie na trawie i oglądanie nieba, kiedy mogła się zapoznać z ciekawymi zabytkami. To nie było w jej stylu. Bardzo, ale to bardzo lubiła chłonąć wiedzę, a czy była lepsza opcja, niż oglądanie tego o czym czytała własnymi oczami? No nie wydawało jej się. Uznawała to za odpoczynek, bo spacery jakoś szczególnie jej nie męczyły, dobrze było od czasu do czasu rozprostować kości i wyjść poza własny pokój. Dzięki temu zresztą jej skóra zaczęła nabierać kolorów, nie była już tak blada jak zawsze. Ogólnie widać było po Bletchley, że ten czas jej służył, nie wydawała się też być, aż tak uszczypliwa jak zawsze.

Uniosła kącik ust w uśmiechu. Normalność była czymś, co ceniła sobie większość osób, jednak ona nieszczególnie. Nie zamierzała więc teraz łapać go za słowa i udowadniać, że się mylił, tylko faktycznie potraktowała to tak, jakby mówił o niej pozytywnie, nie wydawało jej się też, aby ją w tej chwili oszukiwał. Być może też uznawał to za coś osobliwego.

Nie komentowała tego, że właśnie coś palił. Miał na to ochotę, więc było to wyłącznie jego sprawą. Była mniej czepialska niż zwykle, bo miała całkiem dobry humor, no i znajdowali się w neutralnym miejscu, więc nie miało to żadnego sensu. Potrafiła stwierdzić, kiedy komentarze były na miejscu, a kiedy nie, dzisiaj sobie odpuszczała, bo nie chciała, aby coś popsuło jej ten całkiem dobry nastrój.

- Spróbuję, chociaż raczej nie mam w zwyczaju tracić czujności. - Sam ją do tego przyzwyczaił. Musiała zawsze być w gotowości, aby się odgryźć, czy odpłacić mu się tym samym. Przyjmowanie komplementów od niego raczej nie leżało w jej naturze, ale skoro ten czas był raczej wyjątkowy to mogła spróbować to zrobić, nic nie stało jej na przeszkodzie. Pewnie prędzej, niż później tego pożałuje, ale tak to już w życiu bywa.

- Och, to akurat całkiem proste. - Uśmiechnęła się, tym razem był to całkiem szczery uśmiech, bo znała odpowiedź na pytanie. Oczywiście, że przygotowała się bardzo dokładnie, chociaż nawet nie wiedziała, że ktoś może się tutaj z nią udać. Jak widać dobrze, że to zrobiła. Spojrzała na skręta, w sumie odruchowo wzięła go od niego do ręki, zaciągnęła się dymem, podrapał ją trochę w gardło jednak nie zakasłała przy tym, co mogło zasugerować, że już kiedyś próbowała coś palić. Gdy złapała się na tym, co zrobiła oddała mu tego śmiesznego papieroska bez słowa.

- Spójrz na most. - Akurat zaczął wyłaniać się w oddali, powoli się do niego zbliżali. - Dla nas jest wysoki, zdajemy sobie sprawę z zagrożenia jakie powoduje. Psy jednak nie do końca są w stanie to określić. Nie potrafią oszacować wysokości, przez co nie wiedzą, co znajduje się przed nimi, a tak się składa, że ta okolica jest bardzo bogata w inne gatunki zwierząt, które mamią je swoimi zapachami. Pojawia się więc pies, czuje zwierzynę, idzie przed siebie i go nie ma, to znaczy spada w przepaść. Wszystko przez łowiecki instynkt. - Miała nadzieję, że niczego nie pominęła, starała się przybliżyć mu wszystko, o czym przeczytała jak najdokładniej.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#5
17.11.2026, 21:00  ✶  
Nie miałem pojęcia, co takiego Ellie zrobiła z naszym wakacyjnym rozkładem zajęć, „może go zaklęła”, że ostatecznie cały ten wypad okazywał się całkiem udanym przedsięwzięciem, zwłaszcza że trudno było wskazać w nim jakieś szczególnie spektakularne atrakcje, które usprawiedliwiałyby cały ten entuzjazm, niemniej przez większość czasu byliśmy czymś zajęci, kolejne dni mijały nam na różnych aktywnościach, wycieczkach i pomysłach, których pewnie sam nigdy nie wpisałbym na listę rzeczy wartych zrobienia podczas wakacji, ale skoro już się tu znaleźliśmy, pogoda wyjątkowo nam dopisywała, nie zamierzałem wybrzydzać, bo naprawdę dobrze się bawiłem, gdy nie musiałem przez cały czas oglądać się na to, co „wypada”. Trzeba było zresztą oddać pani Bletchley, całkiem sprawnie wszystko zaplanowała, bo nawet jeśli niektóre punkty programu budziły we mnie umiarkowane zainteresowanie, ostatecznie nie miałem zbyt wielu powodów do narzekania. Tym samym musiałem przyznać jej kilka punktów za organizację, szczególnie że udało jej się osiągnąć coś, co jeszcze przed wyprawą wydawało mi się mało prawdopodobne, mianowicie sprawić, żebyśmy z Prue nie kłócili się przy każdej nadarzającej się okazji. Oczywiście nie oznaczało to, że nagle zaczęliśmy się ze wszystkim zgadzać, bo Bletchley nadal miała swoje zdanie, ja miałem swoje, ostatecznie oboje nadal wykazywaliśmy się wyjątkową konsekwencją w udowadnianiu sobie nawzajem, że to właśnie nasza wersja wydarzeń zasługiwała na uznanie, ale przynajmniej tym razem potrafiliśmy czasami przejść nad pewnymi sprawami do porządku dziennego, zamiast urządzać na ich podstawie kolejną aferę - tak jak teraz, zdarzało mi się nawet zapomnieć, że powinienem mieć przygotowaną jakąś złośliwą uwagę na zaś, punkt odniesienia do jakiegoś niesamowicie irytującego zachowania, co samo w sobie stanowiło dość konkretne odstępstwo od naszej normy, chociaż, rzecz jasna, nie zamierzałem dzielić się tym spostrzeżeniem z główną zainteresowaną - w każdym razie taki obrót spraw bardzo mi odpowiadał i nie widziałem żadnego powodu, żeby doszukiwać się w nim problemów, skoro wakacje upływały nam całkiem przyjemnie, Prue nie doprowadzała mnie do szału częściej niż zwykle, więc i ja starałem się przez jakiś czas trzymać język za zębami, szczególnie kiedy wyjątkowo zależało mi na tym, żeby popołudnie nie zakończyło się kolejną sprzeczką.
- Wiem, wiem. Zawsze jesteś czujna i gotowa do kontrataku. Podejrzewam, że nawet śpisz z jednym okiem otwartym, na wypadek gdybym postanowił zakraść się do twojej sypialni. - Rzuciłem bezmyślnie, korzystając z tego, że naprawdę nie musiałem się teraz zastanawiać nad słowami - nie to, bym kiedykolwiek tak naprawdę zbyt dużo o nich myślał - choć już w sekundzie, w której te słowa opuściły moje usta, musiałem się bardzo postarać, aby zachować kamienną twarz. Zająłem usta paleniem, zacisnąłszy wargi na skręcie, chociaż nagle odczułem bardzo głęboką potrzebę zaniesienia się kaszlem - i to wcale nie od dymu - kiedy wzięła ode mnie papierosa, spojrzałem na nią z pewnym zaskoczeniem, choć szybko odzyskałem zwyczajową swobodę. Nie skomentowałem tego, po prostu odebrałem własność z powrotem, kiedy mi ją oddała, po czym przyłożyłem skręta do ust, tłumiąc uśmiech.
Zauważyłem, że miała ostatnio zdecydowanie lepszy humor, co zresztą trudno byłoby przeoczyć, nawet gdybym nie przyglądał się jej szczególnie uważnie, zrobiła się trochę mniej blada, wręcz nabrała kolorów i blasku w oczach, przez co przestała wyglądać, jakby najchętniej spędziła całe wakacje w ciemnej bibliotece, odmawiając światu szans na zakłócanie jej świętego spokoju. Nie zamierzałem jednak wygłaszać na ten temat żadnych uwag, bo jeszcze doszłaby do wniosku, że poświęcałem stanowczo zbyt dużo czasu na zwracanie na nią uwagi, albo, co gorsza, zaczęłaby wypytywać mnie o powody mojego zainteresowania, a miałem wystarczająco dużo własnych problemów bez konieczności tłumaczenia się z rzeczy, których sam nie do końca rozumiałem. Mimo to przyjemnie było móc przejść obok niej kilka mil bez wymiany obelg, nawet jeśli w dalszym ciągu uważałem, że ten stan zapewne nie miał trwać wiecznie, może nawet nie do końca dnia.
- Czyli chcesz mi powiedzieć, że te wszystkie psy nie popełniają samobójstw, tylko są zwyczajnie głupie? - Rzuciłem, przypatrując się temu, co znajdowało się przed naszymi oczami, chociaż dopiero kiedy podeszliśmy dostatecznie blisko, zacząłem dostrzegać, jak głęboko opadał teren po drugiej stronie. - Skąd ty właściwie bierzesz takie rzeczy? - Słuchałem jej, początkowo zerkając na most, który coraz wyraźniej wyłaniał się spomiędzy drzew, później zaś przeniosłem wzrok na nią samą - musiałem przyznać, że była przygotowana, jak zwykle, lecz przy okazji wypowiadała się na ten temat w naprawdę przyjemny sposób, nawet jeśli mówiła o czymś, co samo w sobie brzmiało dosyć makabrycznie - nie przepadałem za zwiedzaniem miejsc, w których należało czytać tabliczki, słuchać przewodników i udawać, że zapamiętywało się wszystkie daty, bo do zrozumienia niezbędne było zaprzątać sobie głowę tym, czy coś wydarzyło się w 919 czy 924, ale musiałem przyznać, że ta konkretna historia miała w sobie coś interesującego, nie nudziła, nawet jeśli przede wszystkim dlatego, że nie potrafiłem sobie wyobrazić, co właściwie musiało dziać się w psiej głowie, żeby zwierzę bez zastanowienia rzucało się w przepaść. „Chociaż… Może trochę tak”, podrapałem się po brodzie, przyglądając się konstrukcji mostu, właściwie to było całkiem przykre, „jesteś takim psem, biegasz sobie spokojnie, czujesz jakiegoś królika albo lisa, myślisz, że zaraz będziesz miał najlepszy dzień w swoim psim życiu, po czym nagle okazuje się, że twoja przygoda kończy się na dnie wąwozu, no, przesrane”.
- W sumie… - Przez moment patrzyłem na konstrukcję, próbując wyobrazić sobie, jak wyglądało to z perspektywy takiego stworzenia - z pewnej odległości i pod określonym kątem most rzeczywiście jawił się dość niewinnie. - To nawet brzmi znajomo. Znam kilku takich, którzy robią dokładnie to samo, tylko zamiast zwierzyny wystarczy im ładna dziewczyna, butelka czegoś mocniejszego albo zakład, którego nie powinni byli przyjmować. - Uśmiechnąłem się krzywo, bo nie widziałem żadnego powodu, dla którego miałbym od razu wykluczać siebie z tego grona, w końcu to też już kiedyś ustaliliśmy. Ona była dziwna, ja byłem impulsywny, lubiliśmy przecież oblepiać się etykietkami.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#6
17.11.2026, 23:38  ✶  

Takie wypady miały w sobie coś, co powodowało, że każdy pomysł rzucony przez uczestnika wydawał się być atrakcyjny. Nie planowali tutaj żadnych niespotykanych aktywności, a i tak się świetnie bawiła. Być może sama świadomość, że są w zupełnie obcym miejscu, trochę od domu pod opieką wyłącznie babci Bletchley niosła to ze sobą. Jej babci można było zarzucić wiele rzeczy, ale na pewno nie to, że było z nią nudno. Prue była zadowolona, bo pokazała jej kilka sztuczek związanych z widmowidzeniem, bo okoliczne miejscowości miały sporo historii do odpowiedzenia, dzięki czemu mogła nieco poćwiczyć swoje umiejętności. Bardzo jej zależało na tym, aby w pełni zacząć nad nimi panować, chociaż wiedziała, że przed nią była jeszcze daleka droga.

Odmianą było to, że ona i Aloysius nie próbowali rzucać się sobie do gardeł, próbowała tłumaczyć to sobie wakacyjną aurą, zmianą otoczenia, naprawdę znalazła wiele argumentów, które nadawałyby się na to, aby potwierdzić te zmianę w tym, jak wyglądała ich relacja. Oczywiście nie brała pod uwagę tego dnia, kiedy razem wyruszyli w podróż, tak właściwie to starała się ignorować to, że się wydarzył, bo tak było nieco prościej przebywać w towarzystwie Rookwooda. Chcąc nie chcąc zdarzało jej się na nim zawieszać spojrzenie na dłużej niż powinna, czy podglądać go wtedy, kiedy zajmował się czymś innym, nie doszukiwała się w tym jednak żadnego, ukrytego znaczenia, jakże by mogła. Nie wypadało kwestionować przecież przez jedną, głupią chwilę sensu ich dotychczasowej relacji.

- Prawie zawsze. - Postanowiła odrobinę sprostować to, co mówił. - Sen jest dla mnie bardzo, ale to bardzo ważną częścią egzystencji i niestety, być może nie powinnam tego mówić, ale nie zdarza mi się spać z otwartym jednym okiem, chyba tak się w ogóle nie da. Zresztą nie wydaje mi się, abyś miał się po co zakradać do mojej sypialni, jeśli jednak kiedyś wpadłbyś na podobny pomysł to nie zapomnij o tym, że ostrzegałam cię przed tym, że gdy ktoś przerywa mi sen to robię się naprawdę paskudna. - Wolała mu o tym wspomnieć, żeby się nie zdziwił. Sen był dla niej rzeczą świętą, faktycznie nie znosiła tego, kiedy ktoś jej go zakłócał i nie, nie czuwała wtedy wcale, wręcz przeciwnie wszystkie problemy tego świata odchodziły w niepamięć, kiedy oddawała się w ramiona Morfeusza.

Nie było w jej głosie ani odrobiny złośliwości, najwyraźniej nie miała problemu z tym, aby podzielić się z nim tą drobną ciekawostką na jej temat. W sumie to trochę włożyła mu broń do ręki, bo na pewno mógłby to odpowiednio wykorzystać na swoją korzyść, ale jakoś nie obawiała się nocnych najść, nie wydawało jej się, aby przekroczył tę granicę. Jej zaufanie do niego w tej chwili się nieco poprawiło, pewnie przez to, że te kilka ostatnich dni było bardzo spokojnych.

- One nie są głupie. - Stanowczo zaprzeczyła jego tezie. Łatwo było je o to oskarżyć, ale to nie na tym polegał problem. - To instynkt, który jest w nich głęboko zakorzeniony, nie są w stanie się temu oprzeć. Nie do końca są świadome tego, co robią, podążają za swoimi zmysłami. Instynktu nie da się zmienić, a najwyżej zaspokoić, zresztą na chwilę, później muszą szukać kolejnej ofiary. - Nie chciała spłaszczać tego, co robiły psy, które się tutaj znajdowały, a później zupełnie przypadkowo traciły życia, raczej starała się wytłumaczyć i zrozumieć całą istotę tego problemu. Wzruszyła jedynie ramionami, gdy zapytał skąd właściwie brała takie rzeczy. - Lubię dziwne miejsca, śmierć też mnie interesuje, nie tylko ta ludzka. - Nie było to niczym nowym, jeśli o nią chodziło. Najczęściej czytała bowiem o takich nie do końca typowych przypadkach.

Nie brzmiała dzisiaj przemądrzale, jak zazwyczaj kiedy z nim rozmawiała, raczej po prostu chciała podzielić się swoją wiedzą w jak najbardziej przystępny sposób. Poruszała się coraz bardziej lekko, mówiła przy tym bardzo spokojnie, najwyraźniej powoli odczuwała skutki tego papierosa, którym się z nią podzielił, ale było to bardzo, ale to bardzo przyjemne. Powinna częściej sięgać po podobne mieszanki, bo nawet okolica wydawała się być jakaś taka bardziej malownicza. Zbliżali się do mostu, który był celem ich wędrówki.

- Można to do tego porównać, każdy czasem działa instynktownie, jakby się nad tym zastanowić, to przecież samo oddychanie jest taką czynnością, nie myślisz o tym, że to robisz, a Twoje ciało o tym nie zapomina. - Było to chyba najprostsze porównanie, które przyszło jej na myśl. - Chociaż to co powiedziałeś chyba nieco bardziej pasuje do tego instynktu łowieckiego, w sumie nigdy nie brałabym pod uwagę takich rzeczy, ale masz rację. Zdarza Ci się to? W sumie zakład, albo podjęcie niepotrzebnego ryzyka też wydaje mi się znajome, czasem nie da się po prostu przejść obok czegoś, lub kogoś obojętnie, więc wychodzi właściwie na to samo. - Alkohol średnio ją interesował, tak samo jak dziewczyny, więc do tego raczej nie mogła się szczególnie odnieść.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#7
8 godzin(y) temu ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 8 godzin(y) temu przez Benjy Fenwick.)  
Rzadko kiedy dostawałem okazję posłuchania Prudence, która nie szykowała akurat jakiejś złośliwej uwagi pod moim adresem, więc zamierzałem korzystać, póki to trwało, szczególnie że pokazywała mi teraz coś, czego się po niej nie spodziewałem. Nie była to zupełnie inna twarz, może nawet wręcz przeciwnie, te ostatnie dni też tak naprawdę nie były wcale takie złe, przynajmniej póki nie pozwalałem myślom zbliżać się w rejony, których nie powinienem był odwiedzać. Nie przeszkadzało mi nawet to, że poszedłem z nią na tę wyprawę, aby uchronić resztki moich zapasów palenia przed kimkolwiek, kto nie był mną, po czym wciąż postanowiłem wyciągnąć w jej stronę tego skręta, a ona go przyjęła. Nie żebym nagle odkrył w sobie zamiłowanie do psiej psychologii, martwych zwierząt i wszystkich tych osobliwości, o których moja towarzyszka widocznie potrafiła się zaczytywać w wolnym czasie, ale zawsze lubiłem słuchać, kiedy mówiła o czymś, co rzeczywiście ją interesowało, nawet jeżeli obecnie praktycznie nie zdarzało nam się już rozmawiać w ten sposób. Musiałem przyznać przed sobą, że umiała opowiadać o rzeczach, które na pierwszy rzut oka nie interesowały mnie nawet w najmniejszym stopniu, w sposób sprawiający, że jednak chciałem dowiedzieć się czegoś więcej, miała wtedy zupełnie inny sposób prowadzenia rozmowy, nie potrzebowała szukać zaczepki, nie próbowała za wszelką cenę udowadniać mi, że jestem skończonym idiotą, a ja nie próbowałem wymyślać kolejnych powodów, żeby ją rozdrażnić, po prostu nie czułem takiej potrzeby w każdej sekundzie naszego wspólnego dnia. Zaciągnąłem się ponownie, po czym przyjrzałem się skrętowi, oceniając, ile jeszcze z niego zostało, po czym wyciągnąłem go w kierunku Prudence, bez słowa, skoro najwyraźniej ani ja, ani nie mieliśmy nic przeciwko temu, żeby korzystać z moich zapasów.
- Prue, przecież ty jesteś paskudna nawet wtedy, kiedy jesteś wyspana. Nie widzę, jak miałoby się to jeszcze pogorszyć. - Nie mówiłem tego złośliwie, przynajmniej nie w całości, właściwie podobało mi się, że opowiadała mi o sobie takie rzeczy bez filtrowania ich na podstawie tego, czy mógłbym je wykorzystać przeciwko niej w przyszłości - a mogłem - właśnie dowiedziałem się czegoś, co mogło okazać się znacznie bardziej użyteczne, niż początkowo zakładałem, bo przecież nocowaliśmy w jednym miejscu, lecz tak naprawdę wcale nie brałem pod uwagę możliwości uprzykrzania jej godzin nocnych. Prudence miała wiele przyzwyczajeń, o których zdążyłem się przekonać przez lata naszej znajomości, ale akurat kwestia snu należała do tych, których dotychczas nie miałem okazji poznać. Kiedy jeszcze mówiliśmy sobie praktycznie wszystko, nigdy nie wypytywałem jej o nic, ponad to, czy dobrze sypiała, co było bezpośrednią konsekwencją tego, że ona pytała o to mnie. Tak szczera reakcja była więc dla mnie sporym zaskoczeniem, co więcej, wspomniała o tym z taką swobodą, jakby właśnie poinformowała mnie, że nie lubiła rodzynek albo nie przepada za deszczem, podczas gdy ja zdążyłem już wyobrazić sobie nieszczęśnika, który w przyszłości będzie dzielił z nią sypialnię i popełni kardynalny błąd w postaci obudzenia jej przed czasem.
- Ale okej, skoro tak to ujmujesz… Biedny ten, kto będzie z tobą mieszkał. - Zawyrokowałem ostatecznie, kręcąc głową z udawanym współczuciem. - Wyobrażam sobie, że Eliasz ma już za sobą kilkanaście naprawdę ciężkich lat, ale przynajmniej może zamknąć za sobą drzwi i uciec do własnego pokoju. Gorzej będzie z kimś, kto postanowi dzielić z tobą sypialnię. - Zastanowiłem się nad tym pierwszym osądem przez moment, po czym pokręciłem głową. - Chociaż nie, właściwie to jemu też współczuję. Biedny chłop. Nie wiem, jak on to znosi. - Przeniosłem wzrok na drogę, kopnąłem niewielki kamyk i pozwoliłem mu potoczyć się przed siebie, zanim ponownie sięgnąłem po skręta, by się nim zaciągnąć, nie miałem zamiaru udawać, że sam należałem do osób szczególnie łatwych we wspólnym pożyciu, ale przynajmniej nie wymagałem od otoczenia, żeby dostosowywało się do mojego harmonogramu snu.
Oparłem dłonie na biodrach i przyjrzałem się mostowi, próbując ocenić, czy rzeczywiście było w nim coś, co mogłoby przyciągać zwierzęta, wysłuchawszy wyjaśnień, które znacząco odbietały Overtoun ten upiorny element związany z folklorem - nie skomentowałem tego na głos, wiedziałem, iż Prue wolała racjonalne wyjaśnienia i zbadane fakty - z tej perspektywy wyglądał całkiem zwyczajnie, co tylko pogarszało sprawę, bo trudno było uwierzyć, że miejsce o tak niepozornym wyglądzie mogło stać się przyczyną tylu nieszczęśliwych zdarzeń. Miała rację, przynajmniej w tym sensie, że trudno było wymagać od zwierzęcia rozumowania właściwego komuś, kto potrafił przewidzieć konsekwencje własnych działań, w dodatku nieco podobało mi się, że tak stanowczo broniła tych psów, choć przecież żaden z nich nie mógł jej za to podziękować.
- Czyli właściwie są niewolnikami własnego nosa? - Naprawdę spróbowałem podejść do tego inaczej. - Ewentualnie głowy? Popędu? Tak byś to ujęła? - Zerknąłem na nią z ukosa, przypomniawszy sobie wszystkie te rzeczy, które mówiono nam chociażby na eliksirach o amortencji i o tym, iż czasami rzeczywiście wystarczył sam zapach, by namieszać w zmysłach. Nie było sensu upierać się przy swojej wersji, skoro tak to ujmowała, wbrew temu, co z pewnością sama twierdziła, czasami nie potrzebowałem mieć ostatniego zdania.
- Cóż. Każdy musi mieć jakieś hobby, prawda? - Spytałem retorycznie, wzruszywszy ramionami, gdy tak podsumowała swoje zainteresowania. Ludzie miewali różne zainteresowania, jedni zbierali znaczki, inni oglądają mecze, ona czytała o miejscach, w których zwierzęta postanawiały popełniać zbiorowe samobójstwa, być może kolekcjonowała też czaszki czy inne takie, ale przynajmniej nie kazała mi oglądać wystaw zastawy stołowej z zamierzchłych czasów, jak to zdarzało się podczas wycieczek odbywanych w gronie mojej własnej rodziny, to byłoby już naprawdę trudne do wybaczenia.
Pokręciłem głową, lecz uśmiech wcale nie zszedł mi z ust.
- Nie wiem, czy to dobrze rokuje na przyszłość, ale przynajmniej nie będziesz miała problemu z wymyśleniem tematu na pierwszą randkę. Większość dziewczyn opowiada o ulubionych kwiatach, ty możesz zacząć od makabry. Gwarantuję, że koleś albo zostanie na dłużej, albo ucieknie, zanim zdążysz zamówić deser. W obu przypadkach zaoszczędzisz sobie czasu. - Zerknąłem na nią porozumiewawczo, pozwoliwszy sobie na to, by jeszcze przez chwilę zachowywać się zupełnie tak, jakbyśmy byli po prostu koleżeństwem, po czym wzruszyłem ramionami. Nie miałem z tym problemu, sam widziałem wystarczająco dużo rzeczy, żeby nie uważać śmierci za temat wymagający natychmiastowej zmiany rozmowy, poza tym całkiem intrygowały mnie miejsca owiane ponurą sławą, nawet jeśli pewnie z zupełnie innych powodów, niż ją. Nie uważałem tego za wadę, przynajmniej miała czym zająć głowę, zamiast bezustannie zastanawiać się, kto z kim przyszedł na przyjęcie i dlaczego czyjaś suknia miała niewłaściwy odcień zieleni.
Zaskoczyła mnie tym kolejnym pytaniem na tyle, że przez moment zapomniałem o przygotowanej zawczasu odpowiedzi na właściwie każdą możliwą zaczepkę, której tym razem zresztą i tak nie miałem, a nawet jeśli bym ją miał, w moim przypadku ludzie przecież zazwyczaj sami wyrabiali sobie opinię, jeszcze zanim zdążyłem otworzyć usta, Prudence nie stanowiła pod tym względem wyjątku. Po co więc miałbym się wysilać, aby to zawczasu prostować?
- Nie patrz tak, mówię ogólnie. - Zmrużyłem oczy. W pierwszej chwili zmierzyłem ją spojrzeniem, próbując odgadnąć, co dokładnie chciała przez to ustalić, bo w intonacji, jaką się posłużyła, nie usłyszałem niczego, co pozwoliłoby mi od razu przypisać jej jakiś konkretny zamiar. Nie wiedziałem, czy przypadkiem nie zastawiała na mnie jakiejś pułapki albo nie próbowała mnie sprowokować, ale to pytanie nie brzmiało szczególnie zaczepnie, przesunąłem więc językiem po zębach, zastanawiając się przez ułamek sekundy, czy powinienem był odpowiedzieć zgodnie z prawdą, czy może raczej wykorzystać okazję do opowiedzenia jakiejś wyjątkowo niedorzecznej historii. Ostatecznie uznałem, że nie warto i przytaknąłem nieznacznie, bo trudno było odmówić jej racji - instynkt rzeczywiście potrafił przejmować kontrolę nad zachowaniem, czasami nie zastanawiało się nad tym, co właściwie się robiło - zdarzało mi się podejmować decyzje, których nie potrafiłem później sensownie uzasadnić, choć zwykle miałem na tyle przyzwoitości, żeby nie obarczać za nie nikogo poza sobą.
- Nie jestem psem na baby, jeśli o to ci chodzi. Jeśli pytasz, czy rzucam się za każdą dziewczyną, która ma ładną buzię i krótką spódniczkę, to muszę cię rozczarować. Mam trochę więcej samokontroli, niż sugeruje moja reputacja. - Odparłem jednak na pierwszą część wypowiedzi, krótko pokręciwszy głową, bo chociaż mogłem skłamać, aby przedstawić się w innym świetle, tym razem tego nie zrobiłem. Wyjątkowo byliśmy ze sobą całkiem szczerzy, więc nawet jeśli istniało bardzo duże prawdopodobieństwo, iż nie miała uwierzyć w moje słowa, postanowiłem nie kłamać ani nie przerysowywać - nie zaliczałem lasek na punkty, nie ganiałem za nimi niczym za jakąś pokręconą wersją żywego kafla i nie miałem w zwyczaju zakochiwać się w każdej pannie, która poświęciła mi więcej niż trzy sekundy nieprzerwanej uwagi, rzucając się za nią niczym pies gończy - oczywiście, że lubiłem ładne dziewczyny, byłbym chyba chory, gdybym ich nie lubił, ale to jeszcze nie oznaczało niczego, prócz tego, iż miałem oczy. Dwie sztuki, właściwie, całkiem sprawne, niekiedy nawet aż za bardzo. - To znaczy, nie jestem święty, żebyśmy mieli jasność, ale nie zdarza mi się tracić rozumu.Aż tak. Nie jestem chartem wyścigowym, któremu wystarczy pomachać czymś przed nosem. Właściwie to ciekawi mnie, skąd wzięłaś tę teorię. - Wzruszyłem ramionami, nawet jeśli jednocześnie zawiesiłem na niej wzrok, badawczo wpatrując się w jej oczy i zapominając na moment o moim dotychczasowym zajęciu, czyli obserwowaniu drogi i wyszukiwaniu kolejnych kamieni nadających się do kopania. - Dziewczyna to nie miotła, Bletchley, nie wymieniasz jej na nowszy model, kiedy tylko pojawi się coś z ładniejszą rączką, co nie? To chyba dosyć powszechnie stosowana filozofia? - Zerknąłem na nią z przekornym uśmiechem, zanim odwróciłem wzrok, tak właściwie nawet nie wiedząc, dlaczego akurat tak to ująłem, bo przecież jeszcze o nic mnie nie oskarżała, nawet jeśli lubiła podkreślać, iż nie należała do mojego grona wielbicielek, miałem jednak swoje zasady, nawet jeśli czasami sam nie potrafiłem sobie na czas przypomnieć, jakie dokładnie. - Ale jeżeli mówimy o zakładach, to akurat tutaj nie będę się wypierał. Mam słabość do takich rzeczy, wiesz sama. - Potarłem kciukiem dolną wargę, przypominając sobie kilka sytuacji, których zdecydowanie nie powinienem był powtarzać - niektóre zakłady zaczynały się zupełnie niewinnie, od głupiego komentarza, rzuconej mimochodem uwagi albo od czyjegoś niezbyt subtelnego podważenia moich umiejętności, po czym kończyły się koniecznością tłumaczenia się przed osobami, które wcale nie miały ochoty słuchać wyjaśnień. Nie zawsze potrzebowałem nawet konkretnej nagrody, czasami sama perspektywa zobaczenia czyjejś miny po mojej wygranej wystarczała, żebym uznał, że warto było się postarać. Nie żebym zawsze wyciągał z tego odpowiednie wnioski. Byłem dość konsekwentny w popełnianiu tych samych błędów, szczególnie jeśli za pierwszym razem dostarczały mi wystarczająco dużo rozrywki, jasne, zdarzało mi się później dochodzić do wniosku, że mogłem jednak odpuścić, ale takie refleksje zwykle przychodziły zdecydowanie za późno i nie, żebym zawsze wyciągał z tego odpowiednie wnioski. Byłem dość konsekwentny w popełnianiu tych samych błędów, szczególnie jeśli za pierwszym razem dostarczały mi one wystarczająco dużo rozrywki albo kiedy w grę wchodziła moja duma. Wystarczyło wiedzieć, gdzie nacisnąć, żeby przekonać się, że potrafiłem zapomnieć o całym świecie, byle tylko postawić na swoim, „więc może jednak rzeczywiście miałem w sobie coś z tego samobójczego psa?”


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#8
6 godzin(y) temu ✶  

Niezbyt często opowiadała o tym, co ją fascynuje. Nie do końca lubiła się tym dzielić, zresztą miała wrażenie, że mało kto do końca zrozumiałby te zainteresowania. Ludzie bali się śmierci, raczej o niej nie rozmawiali, a ją naprawdę fascynowały makabry, morderstwa i zbrodnie. Nie chwaliła się tym, pozostawiała to dla siebie, być może czasem co nieco wypaplała babci Ellie, bo wiedziała, że akurat ona nie będzie jej oceniała, była wyjątkowo wyrozumiała jeśli o to chodziło. Prudence miała świadomość, że do babci może przyjść ze wszystkim, naprawdę ceniła sobie jej rady.

Nie widziała jednak problemu, aby podzielić się tym z nim. Skoro zapytał o to, dlaczego wybrała właśnie to miejsce, to nie zamierzała ściemniać, opowiedziała jak było. Nie żałowała tego, bo wydawało jej się, że bardzo uważnie jej słuchał, nie miał też tej miny, która sugerowała, że zaraz ją wyśmieje. Pewnie nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, że był to dla niej spory krok, bo zazwyczaj o tym nie opowiadała, no i lepiej, aby tak pozostało.

Kącik ust drgnął jej w uśmiechu. W sumie była odrobina prawdy w tym, co powiedział, nie mogła go winić za szczerość. - Zdaję sobie sprawę z tego, że normalnie też jestem paskudna, no wiesz - mam przecież oczy, co nie. Tyle, że serio, serio, nocą jest gorzej, w sensie, no jeśli ktoś spróbuje mnie obudzić, naprawdę, ale to naprawdę cenię sobie swoje osiem godzin, nieprzerwanego snu. Sugerowałabym, żebyś tego nie sprawdzał. - Dodała jeszcze, chociaż miała świadomość, że w jego przypadku mogło to być odebrane zupełnie inaczej niż by chciała. Jeśli mówiło mu się, aby czegoś nie robił, to wystarczył moment, aby właśnie zaczął się tym zajmować. Cóż, na pewno nie będzie mógł jej wtedy zarzucić, że go nie ostrzegała. Zobaczyła, że ponownie wyciągnął w jej stronę skręta, więc znowu bez słowa po niego sięgnęła i głęboko zaciągnęła się dymem, tylko jeden raz, po czym mu go oddała.

- Eliasz ma w tym spore doświadczenie i wie, że nie należy się do mnie zbliżać w pewnych godzinach, no i do mojego pokoju też. W końcu od zawsze jesteśmy we dwójkę, więc w sumie nie musiał się tego nawet uczyć, to jest dla niego oczywiste. - Brat szanował jej podejście do snu, tak samo jak i ona szanowała jego wszystkie dziwactwa, nie dotykała tych jego bibelotów, którymi się otaczał, które zawsze miały się mu do czegoś przydać, tak właściwie to wolała omijać jego pokój szerokim łukiem, żeby nie było, że znowu popsuła mu jakąś wizję artystyczną. Rzemieślnicy potrafili być naprawdę nieznośni. - Dobrze, że nie zamierzam szybko dzielić z kimś sypialni, zresztą wierzę w to, że jeśli już kiedyś kogoś do niej wpuszczę to będzie akceptował wszystkie moje dziwactwa. - Wydawało jej się to całkiem oczywiste. To znaczy nigdy nie była w czymś co można było nazwać związkiem, ale widziała jak to wyglądało w jej otoczeniu, czy rodzinie. Jeśli już ktoś postanawiał z kim spędzać życie, to raczej rozumiał wszystkie niedogodności, jakie mogły się z tym wiązać.

Zbliżyli się do mostu. Naprawdę był dosyć potężny i majestatyczny, nie dziwiło jej wcale, że wzbudzał zainteresowanie ludzi, zwłaszcza z taką historią. Ona oczywiście podeszła do tego racjonalnie, przeanalizowała problem dokładnie, bo nie wierzyła w to, że akurat w tym przypadku istnieje jakaś siła, która powoduje, że te psy spadają w otchłań. Znalazła prawdę, z czego była całkiem mocno usatysfakcjonowana.

- Tak właściwie to nie wiem, nie podoba mi się słowo niewolnik, w sensie taka jest ich natura, tak zostały stworzone, nie wygląda to tak, że ktoś ich zniewolił, one po prostu działają w ten sposób, czy jest to mądre? No nie, ale zwierzęta raczej nie zastanawiają się jakoś szczególnie nad swoimi wyborami. - Nie spodziewała się tego, że dojdzie między nimi do takiej dyskusji, ale Aloysius jak zawsze stawiał bardzo celne pytania, na które zamierzała odpowiadać. Nie przyznałaby tego na głos, ale dobrze było porozmawiać z kimś bystrym, szczególnie, że tym razem faktycznie wyglądało to jak konwersacja, a nie rzucanie w siebie nie do końca miłymi epitetami.

- Tak, w większości, podejrzewam, że istnieją ludzie, którzy nie mają żadnego hobby i jakby to też jest w porządku. - Nie każdy musiał się przecież czymś interesować. Niektórzy sobie po prostu egzystowali, żyli z dnia na dzień i to też było ok.

- Też mam swoje ulubione kwiaty, nie oznacza to jednak, że uważam, że warto o tym mówić. Lepiej od razu przejść do swoich zainteresowań, aby upewnić się, że jest sens wspominać o kwiatach, na co komu kwiaty, jeśli ktoś może nie lubić cmentarzy? Masz całkowitą rację, szkoda tracić czas na kogoś, kto tego nie zrozumie, zapamiętam sobie to na przyszłość. - Nie spodziewała się tego, że przyzna mu rację, ale faktycznie powinna o tym pomyśleć, kiedy ktoś zainteresuje ją na tyle, że postanowi się do niego zbliżyć. Nie każdy akceptował takie dziwactwa.

Zadała to pytanie z czystej ciekawości, jakby dyskutowali o jakiejś hipotezie. Nie miała nic złego na myśli, nie chciała mu później tego wypominać, pytanie padło bez głębszego kontekstu, tak po prostu. - Rozumiem, i nie patrzę tak, patrzę całkiem normalnie. - Przynajmniej tak się jej wydawało, chociaż może nie do końca panowała nad tym w jaki sposób to robiła? Nawet jeśli coś z jej spojrzeniem było nie tak, to nie było to celowe.

Nie do końca spodziewała się tego, że zacznie jej się tłumaczyć, to znaczy mówić, że akurat ten aspekt go nie dotyczył. Być może trochę ciekawiło ją jego podejście do tego tematu, chociaż wcale nie powinno, bo przecież dlaczego niby miało? Mógł sobie reagować na dziewczyny jak tylko chciał, nic jej było do tego, prawda? To nie był jej interes. Tylko może przez chwilę poczuła takie dziwne ukłucie gdzieś głębiej, kiedy o tym wspomniał, widziała wokół niego wianuszki dziewcząt, które trzepotały rzęsami, jako, że ciągle się kręciły gdzieś obok, to nie wydawało się Prue, aby mu to przeszkadzało.

- Nie dopisuje do tego żadnej teorii, wspomniałeś o tym, więc może niepotrzebnie założyłam, że masz z tym jakieś doświadczenie. - Nie chciała, żeby to zabrzmiało jak zarzut, czy coś, może nieco się rozpędziła, być może był to tylko jeden z przykładów.

- Pewnie tak, to znaczy w większości, ale są różne przypadki, jeśli masz takie podejście, to chyba całkiem nieźle o Tobie świadczy. - Nie zamierzała go teraz zaczepiać, czy sugerować, że ją oszukiwał, bo wydawał się jej być szczery. Zastanawiała się jednak, czy miał podobne zdanie na temat przyjaciół, czy też uważał, że nie wymieniało się ich jak popsutej zabawki? Być może teraz mu się to zmieniło, dobrze dla tych, których akurat miał przy sobie, bo nie będą musieli się zastanawiać nad tym, co zrobili nie tak.

- Tak, coś o tym wiem, to nawet rozumiem, bo też trudno mi przejść obojętnie wokół takich rzeczy. - Doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Prudence lubiła wyzwania. Mogła wydawać się bardzo poukładana i grzeczna, kiedy jednak dochodziło do mierzenia swoich sił z innymi pokazywała zupełnie inną stronę. Nie miała na to większego wpływu, bo bardzo, ale to bardzo lubiła wygrywać i udowadniać, że miała rację.

Kiedy tak stali przy wejściu na most i sobie dyskutowali gdzieś obok pojawił się pies. Wyszedł ostrożnie zza drzew i bardzo powolnym krokiem zmierzał w kierunku mostu, nie zwracał na siebie uwagi, szedł po cichu, tak, że trudno go było zauważyć.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (4058), Prudence Fenwick (3152)




  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa