• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Poza schematem Retrospekcje v
1 2 3 4 5 … 17 Dalej »
[08/1956] It was supposed to be a piece of cake.| Aloysius, Prudence

[08/1956] It was supposed to be a piece of cake.| Aloysius, Prudence
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#1
19.11.2026, 00:06  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 19.11.2026, 00:22 przez Prudence Fenwick.)  

Znajdowali się na środku wielkiego, głębokiego jeziora. Siedzieli w malutkiej łódce, która aktualnie kręciła się wokół własnej osi. Prue była zirytowana, bardzo, ale bardzo jej się to nie podobało, zwłaszcza, że jej głowa ledwie wystawała zza dwóch wielkich toreb z zakupami, do tego grzywka lepiąca jej się do czoła też nie ułatwiała sprawy. Nie było jej wygodnie, wręcz przeciwnie. Do tego słońce bardzo mocno prażyło, a nie mieli się za bardzo jak schować przed jego promieniami.

Jak do tego doszło? To akurat wiedziała. Ellie stwierdziła, że ostatnia, wspólna wyprawa poszła im tak dobrze, że powinni to powtórzyć. Nie było losowanie słomek, po prostu wyznaczyła ich do tego, aby zajęli się zakupami. Jak wiadomo starsza pani miała bardzo mocną siłę przebicia, doskonale wiedzieli, że dyskusja nie miała sensu i nie pozostawało im nic innego, jak dostosować się do jej prośby, to znaczy rozkazu. Wręczyła im listę zakupów, wspomniała o tym, gdzie mogli znaleźć najbliższy sklep, no i z resztą musieli poradzić sobie sami. No i najważniejsze - pokazała im gdzie znajdowała się łódka, która miała służyć za ich dzisiejszy środek transportu. Droga w pierwszą stronę nie była taka znowu najgorsza, z początku mieli drobne problemy z wyważeniem ciężaru, ale jakoś udało im się dopłynąć do miejsca docelowego. Warunki zresztą były zdecydowanie bardziej sprzyjające, bo wtedy wiał jeszcze lekki wiatr i słońce nie smaliło, aż tak bardzo.

Później jednak nie było tak prosto. Ciężar się zmienił, bo mieli ze sobą sporo zakupów, trudno było to ponownie wyważyć, doszli do tego, że one powinny siedzieć z Prudence, bo Aloysius był od niej dużo cięższy, więc w sumie to mogło trochę równoważyć ich masę. Łódka jednak teraz płynęła zdecydowanie wolniej niż wcześniej, pewnie też miała swoje ograniczenia, nie, żeby jakoś bardzo się na tym znała, ale tak się jej wydawało.

Próbowała poruszyć wiosłem, ale nie było to wcale takie łatwe, powoli zaczynały boleć ją ręce od tego bezsensownego machania, no i co najgorsze nie miała za bardzo jak wygodnie się ułożyć między tymi zakupami. Nie spodziewała się tego, że będzie, aż tak źle. Zaciskała jednak zęby, nie narzekała. Byli na wakacjach, takie rzeczy się zdarzały, nic nie miało jej popsuć tego czasu. Skoro znosiła towarzystwo Rookwooda tak lekko, to i z każdą inna niedogodnością miała sobie poradzić. Po raz kolejny machnęła wiosłem, które tym razem nawet nie dotknęło tafli wody, tylko przeleciało gdzieś obok łódki, w sumie nie zauważyła, że zawędrowało bardzo blisko jego głowy - cóż, była tylko dziewczyną, czyż nie. Tak naprawdę to po prostu miała ten swój moment, w którym na chwilę odpłynęła, to znaczy zaczęła przeszukiwać archiwa w swojej głowie, czy czytała kiedyś statystyki o tym, ile osób zginęło na takich łódkach? Szukała, szukała, ale nic nie znalazła, więc nie mogła mieć pewności. Mrugnęła, żeby wrócić do rzeczywistości.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#2
19.11.2026, 01:11  ✶  
Skoro już zostaliśmy wysłani na zakupy, należało je zrobić i wrócić, zanim starsza pani zdążyłaby dojść do wniosku, że zajmowaliśmy się czymś zupełnie innym. Nie miałem zresztą większych zastrzeżeń, przynajmniej dopóki nie zobaczyłem tego czegoś, co Ellie zaprezentowała nam do wykonania tego zadania, ponieważ już na pierwszy rzut oka trudno było uznać nadgryzioną zębem czasu łódkę za środek transportu przeznaczony dla kilku osób z bagażami. Ostatecznie jednak udało nam się jakoś zorganizować, choć już wtedy powinienem był zauważyć, że wszystko zapowiadało się… odważnie. Nie byłem, co prawda, szczególnie przywiązany do własnego życia, przynajmniej nie na tyle, żeby rezygnować z głupich pomysłów i wyzwań, ale miałem pewne oczekiwania wobec okoliczności, w jakich miałem je stracić - śmierć od uderzenia wiosłem i utopienia się na środku jeziora, podczas wakacyjnych zakupów z Prudence Bletchley, zdecydowanie nie znajdowała się wysoko na mojej liście wymarzonych zgonów - gdyby wypchnęła mnie za burtę, choćby przypadkiem, mógłbym się jeszcze jakoś podciągnąć z powrotem na pokład, ale do tego musiałbym zachować przytomność, a ona ewidentnie robiła wszystko, abym ją stracił. Każde niesynchroniczne poruszenie wiosłem powodowało, że dziób odpływał w jedną i tą samą stronę, poruszając się niczym wskaźnik wskazówki zegara, podczas gdy tył podążał za nim z pewnym opóźnieniem, przez co od dłuższego czasu kręciliśmy się wokół własnej osi, nie osiągając przy tym absolutnie żadnego postępu, prócz czucia się niczym na wodnej karuzeli. Zaczynało chcieć mi się rzygać, przez co niewiele mówiłem, zwłaszcza jak na wszystkie okoliczności zdecydowanie sprzyjające komentarzom.
Z początku naprawdę próbowałem zachować pozory, że cała ta wyprawa przebiegała zgodnie z planem, chociaż trudno było mi właściwie określić, jaki plan mieliśmy przyjąć, skoro od dobrego kwadransa obracaliśmy się w kółko na środku jeziora, ale starałem się nie stwierdzać oczywistości, nawet po to, by ironizować, po prostu wiosłowałem, usiłując przywrócić rytm, jaki mieliśmy podczas płynięcia w tamtą stronę. Byłem przekonany, że gdybyśmy wyrzucili połowę zawartości, łódka zyskałaby przynajmniej kilka dodatkowych powodów, żeby zacząć kierować się w wybranym przez nas kierunku, bo przecież jakoś udało nam się dotrzeć do sklepu, lecz oczywiście nie zamierzałem tego proponować, bo doskonale wiedziałem, jak skończyłaby się rozmowa o pozbywaniu się zakupów, które z takim trudem przetransportowaliśmy na brzeg i załadowaliśmy na pokład, wyliczając rozkład ciężaru, nim obstawiliśmy nimi Prue. Spojrzałem jeszcze na dziewczynę, potem na rozgrzaną taflę głębokiego jeziora pod nami i z powrotem na ledwo widoczną Bletchley, po czym westchnąłem ciężko, bo nagle dotarło do mnie, że nawet gdybyśmy jakimś cudem dopłynęli do brzegu, czekało nas jeszcze wniesienie tych wszystkich zakupów do domu.
Widziałem właściwie niewiele ponad kitkę na czubku jej głowy, ponieważ reszta sylwetki dziewczyny ginęła za torbami i workami - może to i dobrze, bo z tej perspektywy nie byłem w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy posyłała mi te swoje mordercze spojrzenie, naturalnie za wszystko mnie obwiniawszy - próbowałem, naprawdę próbowałem nadać łódce właściwy kierunek, lecz moje wysiłki przyniosły efekt odwrotny od zamierzonego. Pierwsza próba zmiany obecnego stanu rzeczy zakończyła się tym, że łódka obróciła się nieco gwałtowniej, niż przewidywałem, przez co jedna z toreb przesunęła się w stronę burty. Złapałem ją odruchowo, przytrzymując pakunek kolanem, zanim zawartość postanowiła zasilić dno jeziora i nakarmić znajdujące się tam potwory, po czym wykonałem kolejne, ostrożniejsze pociągnięcie i przesunięcie, starając się nie powtórzyć poprzedniego błędu. Wiosło zanurzyło się jednak w wodzie pod niewłaściwym kątem, łódka szarpnęła, a ja musiałem szybko podeprzeć się dłonią o burtę, żeby nie wylądować na zakupach i… to mnie chyba uratowało, ponieważ sekundę później coś świsnęło tuż nad moją głową.
- Na chuja Merlina, Prue! - Wyrwało mi się, kiedy odzyskałem równowagę i spojrzałem na nią z niedowierzaniem. - Kurwa mać! Próbowałaś mnie zabić, czy to była twoja subtelna propozycja, żebym wreszcie zaczął wiosłować jak należy? - Rzuciłem, bardzo retorycznie, bo w obu przypadkach jeszcze jej się nie udało.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#3
19.11.2026, 09:25  ✶  

Nie wyglądało to dobrze, wręcz przeciwnie - miała wrażenie, że znajdują się o krok od jakiejś tragedii. Łódka jeszcze nie napełniała się wodą, więc zawsze mogło być gorzej, tyle, że zdecydowanie stracili nad nią kontrolę. Tak naprawdę to nawet nie miała pojęcia, gdzie był przód, a gdzie tył i jak do końca powinni tym sterować. Bezmyślnie machała wiosłami, jednak to nic nie dawało. Nie spodziewała się, że powrót będzie tak skomplikowany, zwłaszcza po tym jak pierwsza część drogi minęła im całkiem gładko. Potrafili się zsynchronizować i płynąć w miarę równo, no przynajmniej widać było, że poruszają się do przodu. Teraz? Teraz przez te zakupy krążyli wokół własnej osi, nie wyglądało zresztą na to, by miało się to szybko zmienić.

Nie było jej wygodnie, mimo tego, że była drobna, to te zakupy, które znalazły się na łódce odebrały jej bardzo wiele przestrzeni. Jasne, rozumiała dlaczego musiały się znaleźć właśnie na jej części łódki, to było całkiem logiczne, ciężar musiał się równo rozkładać, więc w ogóle nie marudziła, że do tego doszło, chociaż naprawdę było jej bardzo niewygodnie. Zawiesiła się na chwilę, co też nie było dla Prue nietypowe, jej mózg lubił jej podsuwać różne informacje, albo sama ich szukała, jednak trwało to dłuższy moment przez co nie do końca ogarniała rzeczywistość. Tym razem jednak nie znalazła żadnych informacji. Przegapiła też to, że Aloysius walczył o to, aby nie stracili jednej z toreb. Inaczej na pewno doceniłaby jego poświęcenie…

Gdy tylko wróciła na miejsce usłyszała słowa swojego towarzysza. Przeniosła na niego spojrzenie, wyglądało na to, że właśnie walczył o życie, w sumie trochę przez nią. Niedobrze, wcale nie chciała go tutaj zabić, nie było to odpowiednie miejsce do dokonania zbrodni, znaczy może i było, tylko, że wszyscy wiedzieli, że znaleźli się razem na tej łódce, więc od razu zostałaby powiązana z jego zniknięciem.

- Nie próbowałam Cię zabić, obawiam się, że gdybym to zrobiła w tym miejscu, to sama pewnie bym tu utknęła. Jesteś mi jeszcze potrzebny, więc nie, zdecydowanie nie chciałam tego zrobić. - Miał dużo lepsze predyspozycje do wiosłowania, chociaż chyba również nie robił tego jakoś specjalnie umiejętnie, bo inaczej pewnie nie kręciliby się w kółko. Nie miała pojęcia dlaczego babcia Ellie pozwoliła im na taką wyprawę, ba może nawet bardziej zmusiła ich do wykonania tego zadania.

- Co do wiosłowania, to faktycznie mógłbyś nieco bardziej się postarać. - Skoro już sam zasugerował, że robi to nie tak jak należy, to nie zamierzała zaprzeczać. Faktycznie coś tutaj nie grało. - Musimy to ustabilizować, nadać temu jakiś kierunek, bo w ten sposób będziemy się tu kręcić do wieczora. - Nie wydawało jej się, żeby miał inne zdanie na ten temat, bo zdecydowanie nie wyglądało na to, aby radzili sobie z tym okropnym środkiem transportu. Miała nadzieję, że łódka przetrwa tę podróż, bo nie wyglądała na szczególnie stabilną, a zdecydowanie nie zamierzała pływać w tym jeziorze, na pewno nie teraz.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#4
19.11.2026, 15:08  ✶  
Brzeg, z którego wyruszyliśmy, zdążył już oddalić się na tyle, że trudno było mi ocenić, ile właściwie zostało nam do pokonania, szczególnie że nie potrafiłem nawet ze stuprocentową, niezmąconą niczym pewnością ustalić, w którą stronę powinniśmy patrzeć - słońce stało wysoko nad jeziorem, odbijając się od jego powierzchni w sposób, który przy dłuższym patrzeniu zaczynał zwyczajnie drażnić oczy. Woda była spokojna tylko z pozoru, bo za każdym razem, kiedy nasza łódka wykonywała kolejny niekontrolowany obrót, niewielkie fale rozchodziły się od burty, uderzając o nią z cichym pluskiem. Mógłbym przysiąc, iż nad taflą jeziora zauważalnie drżało ciepłe, letnie powietrze, ciężkie od charakterystycznego zapachu wilgoci wdzierającej się w nozdrza, chociaż może był to jeden z objawów nadchodzącego udaru, ponieważ z tego wszystkiego nie zabrałem ze sobą żadnej czapki, a moje ciemne, zwichrzone włosy z pewnością zdążyły się już nagrzać. Nie zmieniało to faktu, iż oddali, niczym fatamorgana, majaczyła linia drzew, a gdzieś pośród nich znajdowało się miejsce, do którego zamierzałem dotrzeć, zanim zdążę się ugotować we własnym ubraniu.
Już chwilę wcześniej, właściwie zaraz po tym, jak wypchnąłem Prudence i zakupy na taflę jeziora, uznałem, że dalsze siedzenie w koszulce będzie wyjątkowo kiepskim pomysłem, zdjąłem ją więc, zawiązałem prowizorycznie na głowie, osłaniając w ten sposób przynajmniej część siebie przed bezlitosnym słońcem, choć efekt przypominał raczej rozwiązanie stosowane przez robotników podczas pracy w polu niż jakikolwiek sposób ochrony przed upałem właściwy komuś, kto przecież powinien był być przygotowany na różne okoliczności. Przez pewien czas siedziałem jeszcze w wilgotnych spodenkach, które zdążyły nasiąknąć wodą podczas pierwszych, niezbyt udanych prób wsiadania i wypychania łódki, jednak teraz miałem wrażenie, że zdążyły już całkiem wyschnąć - co prawda materiał nadal nie należał do najprzyjemniejszych dla zmysłów, ale przynajmniej nie musiałem już znosić uczucia mokrej tkaniny przyklejającej się do skóry. Poprawiłem węzeł koszulki na głowie, odgarniając z czoła kilka wilgotnych kosmyków, po czym ponownie chwyciłem za wiosło, miałem wrażenie, że słońce usiłowało wypalić mi skórę, podczas gdy ja próbowałem nie dopuścić do tego, żeby nasza łódka wykonała kolejny obrót. Nie wiedziałem, czy kark zdążył mi się całkowicie spalić, szczypanie świadczyło raczej za tym, bo nie miałem szczególnej możliwości sprawdzenia tego bez wykonania dość skomplikowanej gimnastyki, ale reszta skóry z pewnością nabrała już takiego koloru, że po powrocie do domu mogłem spodziewać się kilku uwag ze strony matki - byłem niemal pewien, że miało wystarczyć jej jedno przelotne spojrzenie, żeby stwierdziła, iż wyglądałem jak chłop pańszczyźniany po całym sezonie żniw, przy czym niestety moja opalenizna faktycznie przypominała już raczej ciemny odcień likieru z palonego orzecha, z którym naprawdę trudno było dyskutować, nawet przy najlepszych chęciach - zapewne uznałaby, że straciłem resztki godności rodowej i zdrowego rozsądku, skoro pozwoliłem warunkom pogodowym zrobić ze sobą coś takiego, ale na razie miałem na głowie znacznie pilniejsze sprawy, w tym niedopuszczenie do tego, żeby Prudence przypadkiem pozbawiła mnie życia przy użyciu wiosła.
- No, naprawdę?! - Zapytałem niedowierzająco, przepchnąwszy torbę nieco głębiej, żeby przestała zsuwać się w kierunku wody, zanim spojrzałem na wodę, następnie na oddalony brzeg, próbując ustalić, jak właściwie powinniśmy ustawić łódkę, żeby przestała obracać się wokół własnej osi, i żebyśmy my się przy tym nie pozabijali, bo miałem wrażenie, że wystarczyłoby kilka kolejnych nieudanych ruchów, żebyśmy oboje skończyli z głowami pod powierzchnią. Widok znajomego fragmentu linii drzew, który zdążyłem już oglądać przynajmniej szesnaście razy, zanim zrobiło mi się niedobrze i przestałem liczyć, nie napawał mnie optymizmem. „Byłem jej jeszcze potrzeby? Naprawdę t a k i argument wybierała?!”
- Bardzo mi, kurwa, ulżyło, że mam jeszcze jakieś zastosowanie. Staram się. Gdybyś poświęciła choćby połowę tej energii, którą wkładasz w krytykowanie mojej techniki, na obserwowanie tego, co robisz po swojej stronie, być może nie bylibyśmy teraz w dupie. - Zerknąłem w jej kierunku spod przymrużonych powiek, chociaż nie za wiele mogłem dostrzec, po czym zmieniłem nieco pozycję, ostrożnie przesunąwszy stopę, żeby nie zahaczyć o jedną z toreb, po czym spróbowałem ponownie ustawić wiosło pod odpowiednim kątem. Łódka zareagowała na to kolejnym nieprzewidzianym obrotem, co skwitowałem krótkim, niezbyt umiejętnie zduszonym przekleństwem, zanim zdążyłem się powstrzymać - nie było sensu dalej udawać, że wystarczy nam odrobina lepszej synchronizacji, skoro za każdym razem, kiedy próbowaliśmy płynąć prosto, kończyliśmy ustawieni bokiem do kierunku, w którym chcieliśmy się znaleźć, Prue miała rację w jednej kwestii - w ten sposób mogliśmy spędzić na jeziorze resztę dnia, tyle że samo ustalenie kierunku nie rozwiązywało problemu, skoro każde z nas zdawało się mieć własną koncepcję tego, jak należało do niego dotrzeć. Nie zamierzałem udawać eksperta od żeglugi, moje dotychczasowe doświadczenia z podobnymi środkami transportu ograniczały się do kilku przyjemniejszych wypraw, podczas których nikt nie próbował jednocześnie przewozić sterty zakupów, ale przynajmniej rozumiałem, że wiosłowanie wymagało pewnej współpracy. O dziwo jednak, to nie odnalezienie wspólnego rytmu stanowiło największy problem, bo przecież jakoś przedostaliśmy się w jedną stronę, chodziło o torby i pakunki, które zajmowały przestrzeń, ograniczały ruchy, przesuwały się przy każdym mocniejszym przechyleniu. Przesunąłem jedną z toreb stopą, upewniwszy się, że nie opierała się bezpośrednio o burtę, bo nie miałem najmniejszej ochoty sprawdzać, jak długo potrafiłbym utrzymać się na powierzchni, gdybyśmy postanowili zaliczyć nieoczekiwaną wywrotkę, dopiero wtedy wróciłem spojrzeniem do Prue.
- Cze’j. - Wyciągnąłem rękę, zatrzymując ją, zanim zdążyła wykonać kolejny agresywny zamach. - W ogóle przestań machać tym wiosłem w każdą stronę, bo zaraz obrócisz nas na drugą stronę. - Przeniosłem wzrok na torby, próbując wypatrzyć konkretny przedmiot pośród całego tego zakupowego pierdolnika. - Masz gdzieś linę? Tę, którą mieliśmy wykorzystać do przywiązania łódki? - Coś mi przyszło do głowy, choć wymagało jeszcze sprawdzenia kilku szczegółów, potrzebowałem tylko długiego kawałka liny, odpowiedniego punktu zaczepienia i odrobiny szczęścia, którego, sądząc po dotychczasowym przebiegu wyprawy, nie należało traktować jako szczególnie pewnego zasobu.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#5
19.11.2026, 20:44  ✶  

Gdyby utknęli gdzieś blisko brzegu pewnie jakoś mogliby zawrócić. Niestety jakimś cudem dotarli niemalże na środek jeziora, co mocno komplikowało ich sytuację. Stracili kontrolę nad łódką, aktualnie nie chciała się ruszyć ani w jedną, ani w drugą stronę, wręcz przeciwnie zaczęła kręcić się w kółko, co tylko jeszcze bardziej ją denerwowało. Nie miała bowiem za bardzo pomysłu na to, jak mogliby sobie z tym poradzić. Wcześniej nie najgorzej szła im synchronizacja, dopłynęli do brzegu bez żadnego problemu, dodatkowe obciążenie okazało się być jednak większym problemem niż się spodziewała.

Do tego Rookwood najwyraźniej postanowił skorzystać z okazji i się poopalać, więc świecił przed nią swoim nagim ciałem, to znaczy bardzo wysportowanym, nagim ciałem, na które nie mogła spoglądać. Znaczy pewnie by mogła, ale wolałaby, żeby jej na tym nie przyłapał, więc skupiała się raczej na otoczeniu, które zupełnie jej nie interesowała. Wszędzie była woda, chmury, no i gdzieś daleko las, w którego kierunku zmierzali. Fantastycznie, nie mogło być lepiej. Chciała wysiąść z tej łódki jak najszybciej, mieć to już za sobą, tyle, że nie zapowiadało się wcale, że tym razem cokolwiek pójdzie po jej myśli.

- No naprawdę. - Powtórzyła za nim. Pytał, to mu odpowiedziała, nie powinien zadawać pytania, jeśli nie był gotowy na to, aby usłyszeć szczerą odpowiedź. To było całkiem proste, no przynajmniej dla niej. - Jak na razie nie włożyłam w to praktycznie żadnej energii, do tego sam zacząłeś temat wiosłowania, nie zamierzałam czepiać się o to, że idzie Ci to raczej średnio, więc nie zwalaj na mnie tego, że postanowiłeś się do tego przyznać. - Nie tym razem. Naprawdę nie zamierzała sama z siebie zwracać mu uwagi na to, że jej zdaniem robił coś nie tak, bo nie poczuwała się ekspertem od wiosłowania, skoro jednak sam zaczął temat, to przyznała mu, że mogłoby to wyglądać lepiej. - I tak, jestem świadoma tego, że też mi to nie idzie, ale się staram, bo nie chcę tutaj utknąć na wieki, nie planowałam dokonać na Ciebie zamachu, po prostu się zamyśliłam. - Postanowiła jeszcze wytłumaczyć swoje zachowanie. Naprawdę nie chciała się z nim teraz kłócić, bo to jeszcze bardziej pogorszyłoby i tak już mocno zagmatwaną sytuację. Nie był to odpowiedni moment na przepychanki słowne.

Aloysius podjął kolejną próbę wiosłowania, która zakończyła się tak jak wszystkie wcześniejsze. Ona sama spojrzała na wiosło, które miała w ręku i pokręciła przy tym głową. Byli w dupie, czarnej dupie, to znaczy znajdowali się na środku jeziora, przed nimi i za nimi do lądu mieli praktycznie taką samą odległość, a do tego słońce zaczynało prażyć coraz mocniej, jeśli szybko nie dojdą jak opanować tę łódkę, to skończą tutaj usmażeni na skwarki, bo oczywiście nie przygotowali się odpowiednio do tej wyprawy, nie zaopatrzyli się w krem, na szczęście miała w ich tymczasowym obozie coś na poparzenia od matki, Penny najwyraźniej wiedziała, że młodzież raczej nie myśli.

- No jasne, to ja wszystko psuję. - Mimo, że nie podobało jej się to, co powiedział, to uniosła wiosło nad taflą wody i trzymała je w powietrzu, nie zamierzała komplikować ich sytuacji tylko po to, aby pokazać mu, że nie powinien do niej tak mówić.

- Mam tę linę, jest pod którąś z toreb z zakupami. - Przeniosła na niego swoje spojrzenie, chcąc nie chcąc zatrzymała je na dłużej na jego klatce piersiowej, a dopiero po chwili spojrzała na jego twarz. - Tylko nie mów, że zamierzasz holować tę łódkę, bo to może skończyć się źle. Umiesz w ogóle pływać? W sensie wiem, że umiesz, ale czy umiesz pływać na tyle, żeby postanowić ciągnąć za sobą to. - Machnęła wiosłem, aby pokazać, że chodzi jej o ich cały dobytek, w tym w sumie i ją, bo ona zdecydowanie nie zamierzała zanurzać się w wodzie, zresztą była za drobna na to, aby holować ich tymczasowy środek transportu.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#6
19.11.2026, 22:12  ✶  
Zdecydowanie nie tak wyobrażałem sobie powrót z zakupów. W innych okolicznościach cała ta wyprawa mogłaby nawet sprawić mi przyjemność, ponieważ otaczająca nas natura aż zachęcała do nazwania jej „sielską” - było ładnie, w innych warunkach i z inną osobą, może nawet romantycznie - słońce zdążyło już porządnie rozgościć się na bezchmurnym niebie, przez co siedzenie na środku jeziora zaczynało mieć dodatkowe, niezbyt przyjemne konsekwencje. Jezioro rozciągało się wokół szeroką, błyszczącą taflą, na której światło odbijało się tak intensywnie, że trudno mi było przez dłuższy czas patrzeć w jednym kierunku, nawet jeśli na ogół nie byłem aż tak znowu podatny na oślepienie przez podobne warunki panujące w chmurach nad boiskiem, tym razem było inaczej. Od brzegu dzieliła nas już całkiem znaczna odległość, co zresztą stawało się coraz bardziej oczywiste za każdym razem, kiedy próbowałem znaleźć jakiś punkt odniesienia pozwalający mi ustalić, czy rzeczywiście posuwaliśmy się naprzód. W oddali widziałem linię drzew, pod którymi wcześniej zostawiliśmy nasze mniej potrzebne rzeczy, bo przecież byliśmy pośrodku niczego, na zadupiu, więc nikt nie miał nas okraść, lecz nie potrafiłem powiedzieć, czy znajdowaliśmy się bliżej niej, czy może od kilku minut konsekwentnie oddalaliśmy się od miejsca, do którego powinniśmy wrócić. Sytuacji nie poprawiał fakt, że siedziałem bez koszulki, z lekko wilgotnymi spodenkami przyklejonymi do ud, podczas gdy ostre promienie zdążyły już porządnie spiec mi kark i ramiona - no, miałem do wyboru albo to, albo ugotowanie się żywcem i udar - zdecydowanie powinienem był pomyśleć o zabraniu czegoś do picia, kremu przeciwsłonecznego i, przede wszystkim, kogoś, kto potrafiłby odróżnić właściwą stronę łódki od niewłaściwej. Niestety, na ten ostatni szczegół było już trochę za późno, chociaż może nie powinienem był być aż tak krytyczny wobec mojej towarzyszki, wiedziałem przecież, że pierwsza część wyprawy poszła nam całkiem sprawnie, więc musiał istnieć jakiś powód, dla którego teraz kręciliśmy się w miejscu, podejrzewałem ciężar zakupów, ich nierównomierne ułożenie albo zwyczajnie fakt, że zaczęliśmy wykonywać ruchy wiosłami bez uzgodnienia, kto właściwie odpowiadał za zmianę kierunku. Zaczynałem podejrzewać, że jeśli nie znajdziemy jakiegoś alternatywnego rozwiązania, zdążymy się tutaj pokłócić, pogodzić, ponownie pokłócić i prawdopodobnie zestarzeć, zanim ktokolwiek zorientuje się, że powinniśmy byli już dawno wrócić na ląd.
Oczywiście, że musiała mi przypomnieć, kto pierwszy zaczął temat wiosłowania, jak gdybyśmy prowadzili właśnie rozprawę sądową, podczas której każde wypowiedziane słowo mogło zostać wykorzystane przeciwko drugiej stronie - w zasadzie nie powinienem być zaskoczony - znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że nawet na środku jeziora, w sytuacji wymagającej od nas choćby odrobiny współpracy, potrafiła znaleźć czas na udowodnienie mi, że nie miałem racji, i że, w istocie, była to moja wina, ale starałem się przewalić ją na nią. Jeszcze godzinę temu byłem przekonany, że całkiem nieźle nam to pójdzie, teraz zaczynałem podejrzewać, że to był pierwszy objaw udaru słonecznego.
- Nie zwalam na ciebie wszystkiego, Prue. Nie przypisuj sobie aż tak wielkich zasług, nie jesteś przecież jedyną osobą na tej łódce. - Odłożyłem na sekundę wiosło i oparłem dłonie na krawędzi burty, przyglądając się przez moment siatkom i pakunkom, które ją przede mną zakrywały. Tak, to był głupi argument - wiedziałem o tym - poniekąd sam się teraz nim obrażałem, ale nie potrafiłem myśleć racjonalnie, podczas gdy łódka kręciła się w kółko, a moja towarzyszka próbowała wyjebać mnie za burtę przy pomocy wiosła w roli broni obuchowej. - Powiedziałem tylko, że gdybyś zamiast machać w przypadkowych kierunkach, jakbyś próbowała odstraszyć stado kaczek, spróbowała utrzymać jeden rytm, być może nie musielibyśmy teraz zastanawiać się, jak zatrzymać tę karuzelę śmiechu. Kręcenie się w kółko ma pewne zalety, przynajmniej znamy już widok z każdej strony, ale osobiście wolałbym zobaczyć coś nowego. Na przykład ląd. Stopami. Dupą. Chujem. Łapiesz. - Nie zamierzałem jednak ciągnąć tej dyskusji, zwłaszcza że dziewczyna przynajmniej przestała wykonywać gwałtowne ruchy, które mogłyby nas wpędzić w jeszcze większe obroty.
- Okej. Wierzę. - O dziwo, słysząc taką a nie inną odpowiedź, nie ironizowałem. - Następnym razem po prostu uprzedź mnie, zanim odpłyniesz myślami gdzieś dalej niż my łódką. Będę przynajmniej wiedział, że zostałem sam na pokładzie. - Nie wiedziałem, na ile miała nad tym kontrolę, prawdopodobnie nie miała żadnej, zawieszała się typowo dla siebie i tyle, ale nie powstrzymało mnie to przed stłumionym westchnieniem. Uniosłem nieznacznie mój brzeg jednej torby, potem drugiej, uważając przy tym, żeby nie przenieść całego ciężaru na jedną stronę ani nie przyszorować czymś spiczastym lub ostrym, co mogło się kryć pod zakupami, bo ostatnią rzeczą, której potrzebowaliśmy, było sprawdzenie, czy dno łódki rzeczywiście było tak szczelne, na jakie wyglądało.
- Gdzie? - Rzuciłem, wodząc wzrokiem za liną, gdyż „jest pod którąś z toreb” niewiele mi podpowiadało, jednak szybko zorientowałem się, że przy obecnym rozmieszczeniu bagaży nie mogłem sięgnąć zbyt daleko bez niepotrzebnego przesuwania ciężaru. - Potrzebuję tej liny. Najpierw przywiążemy ją gdzieś w okolicach dziobu, do tego uchwytu, potem sprawdzę, czy mocowanie wytrzyma naprężenie. Jeśli będzie w porządku, wskoczę do wody i spróbuję przeciągnąć łódkę w stronę brzegu. - Wyjaśniłem, tym razem całkiem poważnie i konkretnie, nie oburzając się nawet na pytanie o to, czy potrafiłem pływać. Oparłem przedramię o burtę i przyjrzałem się odległemu brzegowi - wprawdzie dystans nie należał do szczególnie zachęcających, ale nie wydawał mi się też niemożliwy do pokonania, o ile udałoby nam się drugi raz odpowiednio rozłożyć ciężar bez ryzykowania, iż łódź zatonie lub przechyli się, gdy ją opuszczę - pływałem wystarczająco dobrze, żeby nie obawiać się kilkudziesięciu, może kilkuset metrów jeziora, chociaż nie zamierzałem udawać, że holowanie obciążonego transportu nie miało być wyzwaniem, mimo wszystko warto było spróbować, ponieważ niespecjalnie widziałem jakieś lepsze wyjście. - Nie mam zamiaru spędzić całego popołudnia na środku jeziora, szczególnie że zaczynam być głodny. A ty, o ile dobrze pamiętam, też miałaś jakieś plany na resztę dnia. Nie chciałbym, żebyś musiała je odwoływać. - Uśmiechnąłem się pod nosem, po czym wyciągnąłem rękę w jej stronę, ponaglając ją ruchem palców. - Chyba że masz lepszy pomysł, Bletchley, bardzo chętnie go usłyszę. Naprawdę. Jestem otwarty na konstruktywną krytykę, zwłaszcza jeśli będzie poparta czymś więcej niż kolejnym stwierdzeniem, że fatalnie wiosłuję. - Spojrzałem na nią wyczekująco, po czym uśmiechnąłem się przekornie. Miałem świadomość, że ten pomysł nie należał do szczególnie doskonałych, zwłaszcza przy takim obciążeniu, ale alternatywą było dalsze siedzenie na środku jeziora i liczenie na to, że łódka sama nabierze ochoty na powrót, a niestety nie była zaczarowana, ja natomiast nie znałem się na zagadnieniach związanych z pływami, nurtami i takimi tam, i nie zamierzałem spędzić tu całego popołudnia w oczekiwaniu na prąd czy inne gówno, tym bardziej że słońce zaczynało już dawać mi się we znaki.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#7
Wczoraj, 11:28  ✶  

Fakt, pewnie niektórzy zachwycaliby się takim malowniczym widokiem, pogoda dopisywała, okolica była całkiem atrakcyjna. Tyle, że pojawiły się inne czynniki, które niestety czyniły to wszystko bardzo problematycznym. Nie mogła się pozbyć wrażenia, że jak utkną tu na dłużej to skończy się to dla nich nieprzyjemnymi konsekwencjami. Na pewno kogoś to zaboli, do tego czuła, że zaczynają być więźniami tej łódki i tego jeziora, bo zupełnie z nimi nie współpracowała. Naprawdę wydawało jej się, że raczej nie da się tutaj niczego popsuć, że cała przeprawa powinna pójść gładko, zwłaszcza po tym, jak w pierwszą stronę poradzili sobie ze wszystkim wyśmienicie. Nie dyskutowali o tym, nie analizowali tego, samo po prostu zadziałało. Teraz było zdecydowanie gorzej. Nic nie szło po jej myśli, no i po myśli Aloysiusa też nie, bo również wydawał się być sfrustowany tym, że łódka utknęła, to znaczy nie do końca utknęła, ale też nie płynęła w żadnym, konkretnym kierunku.

Nie zamierzała pozwolić mu zwalić na siebie całej winy o to, że nie potrafili przemieszczać się tym nieszczęsnym środkiem transportu. Nie umiała wiosłować, nie miała w tym jakiegoś wielkiego doświadczenia, zresztą nawet nie sugerowała czegoś takiego. Machnęła wiosłem przypadkiem, jasne - powinna być uważniejsza, tyle, że na to też nie do końca miała wpływ, tyle, że akurat tego wolała mu nie tłumaczyć, bo miałby kolejny powód, aby sobie na niej poużywać. Nie chwaliła się swoją przypadłością, nie opowiadała o niej, i bez tego ludzie uznawali ją za dziwaka, nie chciała dokładać do tego wytykania ją palcami z racji na to, że jej głowa nie działała normalnie.

- Zdaje sobie z tego sprawę. - Mówił tak, jakby nie zauważyła, że z nią płynął, a przecież nie dało się ignorować jego obecności, zajmował ponad połowę łódki, do tego świecił tym swoim nagim ciałem, zdecydowanie nie była w stanie udawać, że go tutaj nie ma.

- a ja Ci powiedziałam, że nie zrobiłam tego specjalnie. - Odpowiedziała, nadal całkiem spokojnym tonem głosu, bo znajdowali się na środku jeziora. Nie mogła zacząć kłócić się z nim tutaj, bo w zasadzie nie miałaby jak odwrócić się na pięcie i sobie pójść, kiedy wystarczająco ją zirytuje.

- Łapię. - Nie musiał jej tego tak szczegółowo tłumaczyć, bo wyjątkowo mieli wspólny cel. Każde z nich chciało znaleźć się już na brzegu.

Westchnęła, kiedy powiedział o tym, że ma go uprzedzić nim znowu odpłynie gdzieś myślami. Gdyby to działało w ten sposób to przecież na pewno wspomniałaby o tym, że za chwilę może pojawić się moment słabości. Tyle, że zupełnie tego nie kontrolowała, nie miała jednak zamiaru mu teraz opowiadać o swojej przypadłości, na pewno zauważył, że coś z nią było nie tak i to jak dla niej było wystarczające. Nie ufała mu na tyle, aby się dzielić takimi rzeczami.

- Pod tą największą, spróbuję ją znaleźć. - Również musiała się nieco w to zaangażować, głupio by jej było, gdyby wszystkim zajmował się sam, w końcu utknęli tutaj razem. Nachyliła się, aby zajrzeć pod jeden z pakunków, zobaczyła kawałek liny, tyle, że reszta została przykryta zakupami. - Spróbuję to ruszyć, mam nadzieję, że nie utopimy się przez ten ruch. - Zakupy ważyły swoje, łódka była niewielka, więc każda zmiana rozkładu ciężaru mogła działać na ich niekorzyść. Bardzo ostrożnie przesunęła torbę, dzięki czemu mogła zacząć wyciągać sznurek, robiła to powoli, bo obawiała się tego, że gwałtowne ruchy również mogą być niewskazane.

- Dużo punktów w tym planie może pójść nie tak. - Słuchała tego, co miał do powiedzenia, niby rozumiała dlaczego chciał to zrobić, ale uważała, że nie było to do końca bezpieczne. Oczywiście nie zamierzała stawać mu na drodze, bo sama nie miała lepszego pomysłu.

- Nie, nie mam lepszego pomysłu, ale to nie jest żadnym argumentem do tego, aby realizować ten. To znaczy nie będę Ci przeszkadzać, jeśli faktycznie chcesz to zrobić, może nawet jakoś Ci pomogę, tyle, że nie wydaje mi się, aby to było bezpieczne. - Nie powiedziała w głos tego, że nie chciała być świadkiem tego, jak przez ich wspólną głupotę i desperację dzieje mu się krzywda. - Jeśli ufasz swojemu ciału na tyle, żeby spróbować, to chyba możemy to zrobić, nie wiem, spróbuje Cię jakoś asekurować z tej łódki? - Nie miała jeszcze pomysłu w jaki sposób mogłaby to zrobić, ale nie chciała siedzieć bezczynnie.

Wyciągnęła rękę z liną w jego kierunku, bo udało jej się ją już wyciągnąć. Raczej czarno widziała to wszystko, ale o tym też już wspomniała, jako, że za bardzo nie mieli innego wyjścia to chyba tak, czy siak musieli tego spróbować.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#8
Wczoraj, 20:47  ✶  
Jeszcze przez ułamek sekundy wpatrywałem się w punkt, w którym znajdował się jedyny jakkolwiek widoczny dla mnie fragment czupryny Prue, próbując zdecydować, czy powinienem był jakoś dodatkowo skomentować tę całą wymianę zdań, czy może jednak oszczędzić nam obojgu kolejnych kilku minut wzajemnego udowadniania, kto z nas miał więcej racji, skoro i tak siedzieliśmy wspólnie w miejscu, z którego nie mogliśmy się tak łatwo wydostać, z zakupami upchniętymi tak, aby nie przeciążyć ani nie przechylić naszego środka transportu, usiłując jakoś wyjść z tej patowej sytuacji. Słońce wciąż naprawdę mocno przygrzewało, paląc mi skórę na odsłoniętych plecach i ramionach, ale coraz mniej zwracałem na nie uwagę, skupiając się raczej na tym, żeby nie wykonywać niepotrzebnych ruchów i nie pogarszać naszego położenia. Przez moment rzeczywiście próbowałem docenić widoki, skoro najwyraźniej właśnie to pozostawało nam do roboty, ale trudno było zachwycać się urokami jeziora, kiedy przebywało się na nim wbrew własnej woli, za to z perspektywą spędzenia reszty popołudnia na walce o powrót na suchy ląd - gdybym siedział na brzegu z czymś zimnym do picia, prawdopodobnie uznałbym, że trudno było o lepszy sposób na spędzenie popołudnia, niestety znajdowałem się na środku jeziora, w łódce obciążonej torbami, która uparcie odmawiała współpracy, do tego w towarzystwie dziewczyny, z którą nawet w znacznie dogodniejszych warunkach potrafiłem pokłócić się o najbardziej niedorzeczne rzeczy. Nie zamierzałem jednak urządzać Prudence kolejnego wykładu na temat bezpieczeństwa, bo wystarczająco dużo czasu straciliśmy już na wzajemne udowadnianie sobie, kto radził sobie gorzej, zresztą, jeśli miałbym być ze sobą całkowicie szczery, oboje prezentowaliśmy obecnie poziom, którego nie należało pokazywać nikomu postronnemu.
Skrzywiłem się nieznacznie, poprawiając materiał koszulki zawiązanej na głowie, który zdążył już nieco zsunąć mi się na czoło, zanim ponownie otwarłem usta.
- Wiem, Prue. - Wypowiedziałem te słowa z odrobiną zniecierpliwienia, choć zaraz potem westchnąłem i pokręciłem głową. - Ja też słyszałem cię za pierwszym razem. - Teoretycznie wciąż chciałem mieć ostatnie słowo, ale tym razem w moim głosie nie było tyle zaczepności, co jeszcze chwilę wcześniej - nie uśmiechnąłem się też już tak szeroko, właściwie prawie wcale, ponieważ dostrzegłem, że cierpliwość nas obojga zaczynała się wyczerpywać, a ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowaliśmy, była kolejna kłótnia, która odciągnęłaby nas od rozwiązania problemu. Wyciągnąłem rękę, żeby przytrzymać jedną z mniejszych toreb, która zaczęła zsuwać się stronę Prue, kiedy ta zaczęła szukać liny - nie spuszczałem wzroku z jej rąk, dopóki nie udało jej się wyciągnąć całego kawałka, dopiero wtedy odetchnąłem nieco swobodniej i jeszcze trochę wyciągnąłem dłoń, żeby ją odebrać.
- No. - Mruknąłem - i tak, to był komplement, nawet jeśli nie dodałem „ładnie”, ani niczego takiego, tylko spuściłem wzrok i obróciłem sznur w dłoniach, sprawdzając, czy nie był przetarty w którymś miejscu. Nie zamierzałem dokładać do listy kolejnego problemu, szczególnie że wystarczająco dużo czasu zajmowało nam już wydostanie się z obecnego położenia, lecz w tym samym czasie nie chciałem również siedzieć bezczynnie i czekać, aż ktoś przypadkiem nas zauważy. Nie miałem jednak zamiaru udawać, że nie dostrzegałem jej obaw - Prudence potrafiła być zawzięta do granic możliwości, gdy chodziło o szukanie kontrargumentów, czasami doprowadzała mnie do szału samym sposobem, w jaki potrafiła kwestionować każdą moją decyzję, ale znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, kiedy jej uwagi wynikały wyłącznie z potrzeby postawienia na swoim, a kiedy rzeczywiście się czymś przejmowała.
- Nie twierdzę, że to genialny pomysł, ale nie jest też najgorszym, na jaki wpadłem. Wiesz, ile razy spadałem z miotły? - Nie czekałem na odpowiedź, bo z pewnością tego nie wiedziała, skoro już od dawna nie chodziła na moje mecze ani nie wspierała mnie podczas treningów, zamiast tego krótko wzruszyłem więc ramionami, kontynuując wypowiedź. - No właśnie. Dasz mi trochę kredytu zaufania? - Wiedziałem, iż brzmiało to średnio, bo nie miała powodu, aby to robić, właściwie sam nie potrafiłem wyjaśnić, dlaczego tak bardzo zależało mi na tym, żeby nie martwiła się bardziej, niż było to konieczne, ale naprawdę wierzyłem, że sobie poradzę. Poza tym przecież zwykle świetnie radziła sobie z ignorowaniem tego, czy nie miałem sobie czegoś zrobić podczas moich poczynań, szczególnie kiedy dotyczyły rzeczy, które uznawała za przejaw przesadnej pewności siebie i „proszenie się o kłopoty”, teraz też mogła to zrobić.
Słońce wciąż nie zamierzało dawać nam wytchnienia, odbijając się od powierzchni jeziora i utrudniając mi ocenę odległości od brzegu, ale chyba mieliśmy dać radę, nawet jeśli z każdą minutą coraz wyraźniej docierało do mnie, że nasza wyprawa, która jeszcze niedawno zapowiadała się całkiem przyjemnie, zaczynała przybierać formę zalążka wyjątkowo żenującej anegdoty, którą pewnie mieliśmy sobie wypominać przy każdej następnej okazji. O ile oczywiście oboje wrócimy na ląd, co wcale nie było tak oczywiste.
- Oczywiście, że może pójść nie tak. - Uniosłem dłonie, przyznając jej rację, choć nie zamierzałem robić z tego wielkiego symbolu pojednania. - Właściwie to przy naszym obecnym szczęściu byłbym zaskoczony, gdyby wszystko poszło zgodnie z planem. Nie zamierzam jednak sprawdzać, ile jeszcze czasu potrafimy kręcić się w kółko. Mam wrażenie, że nawet ryby zaczynają nas już rozpoznawać. - Spróbowałem jeszcze trochę zażartować, by rozluźnić atmosferę, ale propozycja asekurowania mnie z łódki sprawiła, że na moim czole pojawiły się naprawdę głębokie poprzeczne zmarszczki. Doceniałem, że nie zamierzała siedzieć bezczynnie, ale nie miałem również ochoty narażać jej na dodatkowe niebezpieczeństwo tylko dlatego, że postanowiła udowodnić mi, że również potrafiła się przydać - wiedziałem to również bez kolejnego fizycznego argumentu mogącego o tym świadczyć - znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jak bardzo nie lubiła sytuacji, w których ktoś próbował traktować ją jak kogoś wymagającego specjalnej opieki. Sam zresztą nie przepadałem za podobnym zachowaniem, dlatego postanowiłem ugryźć się w język, zanim zacząłem wydawać jej instrukcje, których wcale nie potrzebowała, choć jednocześnie nie miałem przecież jednak zamiaru pozwolić, żeby przy okazji realizacji mojego genialnego planu sama znalazła się w wodzie, zwłaszcza że nie wiedziałem, jak dobrze czuła się w podobnych warunkach. To był pewien problem. Właściwie nigdy szczególnie nie zastanawiałem się nad tym, czy radziła sobie z głębokościami, bo dotychczas nie mieliśmy powodu, żeby rozmawiać o takich rzeczach, wiedziałem natomiast, że wysokości nie należały do jej ulubionych tematów, co zresztą zdążyłem już zweryfikować na własne oczy przy kilku okazjach. Nie byłem pewien, czy jedno miało cokolwiek wspólnego z drugim, ale wolałem się upewnić, zanim zasugerowałbym Bletchley jakieś zadanie wymagające wychylania się za burtę, łódka była bowiem niewielka, obciążona naszymi torbami, które zdążyły już zająć niemal całą dostępną przestrzeń, więc każde przesunięcie ciężaru wymagało szczególnej ostrożności. Sam zresztą przekonałem się o tym wcześniej, kiedy próbowałem ratować jedną z nich przed wpadnięciem do jeziora i omal nie skończyłem z głową pod wodą.
Nachyliłem się nieco w jej stronę, żeby lepiej słyszała mnie ponad delikatnym chlupotaniem wody przy burcie, ponieważ z jakiegoś powodu poczułem potrzebę, aby to zrobić - bez zbędnego spoufalania się, rzecz jasna - po prostu wiedziałem, że nie należała do osób, które chętnie przyznawały się do jakichkolwiek słabości, szczególnie w moim towarzystwie, zwłaszcza że nie należałem do szczególnie wyrozumiałych przeciwników, więc właściwie trudno było jej się dziwić. Odkąd pamiętałem, nasze rozmowy potrafiły zamienić się w rywalizację o najmniejszą nawet rzecz, tym razem jednak nie miałem zamiaru robić sobie z odpowiedzi, jakakolwiek by nie była, kolejnego powodu do szydery, tak samo jak nie zamierzałem zakładać, że wszystko będzie w porządku tylko dlatego, że do tej pory nie powiedziała niczego, co mogłoby sugerować inaczej. Sam potrafiłem pływać, znałem swoje możliwości i nie obawiałem się zanurzenia, jednak Prudence stanowiła w tym wszystkim osobny czynnik, nie mniej istotny, niezależnie od naszej relacji - mogłem pozwolić sobie na kilka głupich decyzji, ale nie zamierzałem narażać jej na niepotrzebne niebezpieczeństwo tylko po to, żeby udowodnić, że potrafiłem rozwiązać problem, który sami sobie stworzyliśmy.
- A… Eh, um–m? - Zawiesiłem głos, szukając odpowiedniego sposobu, żeby o to zapytać, bez nadawania całej sprawie niepotrzebnie poważnego tonu - nie chciałem, żeby zabrzmiało to jak kolejna zaczepka, dlatego tym razem nie uśmiechnąłem się ani nie zacząłem od żadnego złośliwego komentarza, milcząc przez kilka sekund. - Nie masz problemu z tym, żeby znaleźć się na głębokiej wodzie, co nie? W sensie… - Przesunąłem dłonią po karku, zastanawiając się, jak najlepiej to ująć, żeby nie uznała tego za kolejną próbę znalezienia czegoś, do czego mógłbym się później przyczepić, ani za wyjątkowo durne pytanie. - Nie przeszkadza ci świadomość, że pod tobą jest kilka metrów do ziemi i nie wiesz, co tam jest? Mam na myśli sytuację, w której nie widzisz dna pod sobą. Jeśli łódka się przechyli albo będziemy musieli ją jakoś ustabilizować, możesz przypadkiem wylądować w jeziorze. Pytam całkiem poważnie. Nie będę z ciebie szydził. - Ni to westchnąwszy, ni to parsknąwszy cicho, pokręciłem głową, żeby dać jej do zrozumienia, że doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, jak podejrzanie musiało zabrzmieć takie zapewnienie z moich ust - mogła mi wierzyć albo nie, ale potrafiłem odróżnić sytuację, w której warto było sobie z kogoś pożartować, od takiej, w której powinienem był zamknąć gębę i zająć się tym, żebyśmy oboje bezpiecznie wrócili na ląd.
Dając jej czas na odpowiedź, bez świdrowania Prue wzrokiem, wróciłem do oględzin dziobu, przesuwając palcami po drewnianej krawędzi i szukając czegoś, co wytrzymałoby obciążenie, gdy coś jeszcze przemknęło przez moje myśli.
- Aha. I, Bletchley? Jeśli zamierzasz mnie asekurować, proszę, nie używaj do tego wiosła. - Mimowolnie wyszczerzyłem się w myślach, chociaż z zewnątrz zaledwie drgnął mi kącik ust.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#9
Wczoraj, 22:57  ✶  

Ich rozmowa zmierzała w nieodpowiednim kierunku, co w sumie było dla nich typowe. Lubili się łapać za słowa i pokazywać, kto miał rację, tyle, że sytuacja, w której się znaleźli była naprawdę daleka od komfortowych. Miała świadomość, że w tym przypadku zdecydowanie lepiej byłoby im współpracować i znaleźć jakieś wspólne rozwiązanie na poradzenie sobie z zaistniałym problemem.

Oczywiście, że musiał też to skomentować, nie mogło być inaczej, chciał mieć ostatnie słowo, niech mu będzie. Nie miała siły drążyć tematu, słońce bowiem grzało bardzo mocno, czuła, że nie jest w najlepszej formie i po prostu chciała się znaleźć jak najszybciej na brzegu, a póki co nie wydawało się to możliwe. Podziwianie widoków było nie najgorszym zajęciem, o ile trwało chwilę, oni zdążyli już obejrzeć okolicę z każdej, możliwej strony i zdecydowanie uważała, że wystarczy im tego dobrego na ten dzień. Powinni w końcu się ruszyć, to znaczy ruszyć tą nieszczęsną łódką, tylko ona nie chciała dać im się poprowadzić. Wypadało znaleźć jakieś inne rozwiązanie, tyle, że właściwie to nie mieli zbyt wielu opcji, tak naprawdę prawie żadnych, bo łódka miała również mocno ograniczone zasoby. Nie mieli tu zbyt wiele rzeczy, które mogłyby im pomóc w tej przeprawie.

Samo wyciąganie sznura było sporym wyzwaniem, bo starała się to zrobić nie poruszając łodzią, nie gubiąc zakupów, więc potrwało to zdecydowanie dłużej niż normalnie powinna zająć ta czynność, jednak udało jej się to zrobić nie ponosząc przy okazji żadnych strat. Najwyraźniej zaakceptowała jego plan nim oficjalnie powiedziała to na głos, bo zaczęła realizować pierwszy punkt z listy bez zająknięcia.

Przekazała mu linę, którą zaczął uważnie oglądać. Dobrze, że to zrobił, warto było upewnić się, czy jest cała, zwłaszcza, że od tego mogło zależeć to, czy się nie utopi. Nie podobało jej się to zupełnie, ale byli pod ścianą i nie mieli za bardzo innej możliwości, aktualnie to była jedyna opcja i wypadało ją sprawdzić. Zgadzali się bowiem co do tego, że nie uśmiechało się im pozostanie nie wiadomo ile na środku jeziora.

- Myślę, że nikt nie jest w stanie tego oszacować, ale pewnie wiele razy. - Latał odkąd pamiętała, niosło to ze sobą spore ryzyko, więc liczby mogły być dosyć spore. Z drugiej strony był wyjątkowo zwinny, spędzał sporo czasu na miotle, więc może wcale tak często z niej nie spadał? Powinna być dużo bardziej uważna podczas tych meczy na które chodziła, wcale nie przestała tego robić, chociaż chowała się tak, żeby nikt nie dostrzegł tego, że była obecna na boisku, niektórych przyzwyczajeń nie dało się tak łatwo pozbyć. - Dam, chociaż wcale nie jestem z tego powodu zadowolona. - Martwiło ją to, że coś mogło pójść nie tak, a znajdowali się tutaj sami, więc to ona będzie za to odpowiedzialna. Nie lubiła takich sytuacji, nie znosiła kiedy wszystko nie było idealnie dopracowane, jednak przyszło im to analizować w naprawdę trudnych warunkach, więc po prostu musiała się z tym pogodzić.

- To prawda, stajemy się powoli stałym elementem tego jeziora. - Akurat w tym się z nim zgadzała. Tkwili w tym samym miejscu dłuższą chwilę, nie ruszali się ani w przód, ani w tył i nic nie sugerowało, że szybko miało się to zmienić. Musieli więc coś zrobić. - Może to i lepiej, że plan nie jest jakoś szczególnie dopracowany, bo mniej rzeczy może pójść nie tak, jak powinno. - Próbowała znaleźć jakiś pozytyw w tym, że nie do końca wiedzieli co robili, a to wszystko było raczej organizowane bardzo spontanicznie.

Nie zamierzała siedzieć bezczynnie wtedy, kiedy on wejdzie do wody. Nie czułaby się dobrze mając świadomość, że dźwigał cały ciężar ich powrotu na swoich barkach. Prue nie lubiła być zależna od innych, niby rozumiała to, że w tym przypadku nie bardzo miała jak mu pomóc, mogła jednak spróbować chociaż go asekurować, pilnować, aby nie przytrafiło mu się coś złego, chociaż tyle mogła zrobić w zaistniałej sytuacji. Nie widziała w ogóle innej możliwości i nie brała jej pod uwagę.

Niepokoiło ją nieco to, co zamierzali zrobić, ale wiedziała, że to ich jedyna opcja, więc musiała się na nią zgodzić. Naprawdę obawiała się, że coś może pójść nie tak, a nie chciałaby być odpowiedzialna za jakiekolwiek urazy, których mógł się tutaj nabawić. Powinni nieco bardziej to wszystko dopracować, ale nie mieli na to ani czasu, ani przestrzeni.

Nachylił się nad nią, nie miała pojęcia dlaczego to zrobił, wyciągnęła więc nieco głowę zza toreb, między którymi czekała, dmuchnęła przy okazji w grzywkę, która zaczęła jej się przyklejać do czoła. Spoglądała na niego nieco wybita z rytmu, coś się stało? Jakby coś się stało, to by chyba wiedziała. Dostrzegła lekkie zmieszanie na twarzy Rookwooda.

Zmrużyła oczy, kiedy się odezwał. Wydawał się być bardzo poważny, mógłby to w końcu z siebie wyrzucić, aby też mogła wiedzieć, o co chodzi. Gdy usłyszała o co ją zapytał odwróciła wzrok w stronę jeziora i zawiesiła go tam na moment.

Rozumiała dlaczego to robił, najwyraźniej pamiętał o tym, że nie po drodze jej było z wysokością. Był to jeden z lęków z którymi nie mogła sobie poradzić, nabawiał się go jako dzieciak i najwyraźniej nigdy nie miała pozbyć ze swojego życia. Woda jednak była czymś innym, nie była przerażającą pustką znajdującą się pod nią, kiedy się w nią wpatrywała nie przestawała oddychać, nie czuła tego dziwnego czegoś w swoim gardle.

Wierzyła mu w to co powiedział. Być może nie powinna, może była naiwna, ale nie uważała, aby chciał to wykorzystać przeciwko niej. - Nie boję się wody. - Ponownie przeniosła wzrok w stronę chłopaka. - To znaczy rozumiem dlaczego pytasz, ale nie odczuwam tego w stosunku do głębokości, więc nie, nie musisz się mną przejmować. - Zdziwiło ją to, że pamiętał o jej lęku, teraz zachowywał się tak, jakby się martwił o to, co może się stać, gdy znajdzie się w jeziorze. W sumie tylko na sobie mogli teraz polegać, więc może to było normalne.

- Kto by się spodziewał, że będziesz miał co do tego jakieś oczekiwania. - Pokręciła jeszcze głową, oczywiście, że musiał po raz kolejny wypomnieć jej te nieudolne panowanie nad wiosłem.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#10
Dzisiaj, 03:35  ✶  
Nasza znajomość od dawna opierała się na dość specyficznym sposobie dyskomunikacji, toteż nie było nic dziwnego w tym, iż nawet zwyczajne ustalenie, kto powinien był trzymać metaforyczne stery, potrafiło przerodzić się w dyskusję o kompetencjach, wzajemnych zasługach i tym, kto komu ostatnio bardziej zatruł życie, nie zamierzałem jednak udawać, że nie dostrzegałem różnicy między naszymi zwyczajowymi przepychankami a sytuacją, w której faktycznie mogliśmy znaleźć się w tarapatach. Bletchley również nie wyglądała na szczególnie zachwyconą moim pomysłem, co zresztą zdążyłem zauważyć już wcześniej, ale przynajmniej nie próbowała mi tego jakoś specjalnie mocno wyperswadować, nawet jeśli miała naturalne predyspozycje do znajdowania problemów nawet w rozwiązaniach, które jeszcze nie zdążyły zostać zrealizowane. Nie okazałem tego z zewnątrz, lecz zdecydowanie zdziwiłem się, że tak po prostu zaczęła zajmować się wyciąganiem liny zamiast ją ze mną przeciągać, chociaż tym razem naprawdę trudno było uznać jej wątpliwości za całkowicie bezpodstawne - sam zdawałem sobie sprawę, że ten plan nie należał do szczególnie genialnych, o ile w ogóle dało się go nazwać jakimkolwiek „planem”, skoro nie było w nim zbyt wiele faktycznego planowania i w znacznym stopniu polegał on na bieżącej improwizacji, ale przynajmniej dawał nam jakąś szansę na wydostanie się z miejsca, gdzie utknęliśmy, nie widziałem żadnej innej równie obiecującej opcji.
Nie należałem do szczególnie ostrożnych zawodników, ale wiedziałem, co robiłem, przynajmniej na ogół, dlatego również tym razem wierzyłem w to, iż mój osąd miał się okazać trafny. Odchyliłem głowę, by przelotnie spojrzeć w bezchmurne niebo, przypominając sobie kilka szczególnie nieprzyjemnych lądowań, podczas których moje ambicje zdecydowanie wyprzedzały umiejętność przewidywania konsekwencji - z perspektywy czasu wydawały mi się znacznie zabawniejsze, niż były w rzeczywistości - niektóre upadki kończyły się tylko siniakami, inne wymagały wizyty w skrzydle szpitalnym, ale żaden nie sprawił, żebym na dobre zrezygnował z latania, właściwie trudno byłoby mi sobie wyobrazić, że miałbym dobrowolnie przestać wznosić się w powietrze, szczególnie że na boisku czułem się znacznie pewniej niż gdziekolwiek indziej. Nie prowadziłem żadnego rejestru podobnych zdarzeń, ale gdybym miał się pokusić o oszacowanie jakiejś liczby, pewnie uzbierałoby się tego całkiem sporo, zwłaszcza jeśli uwzględniłbym początkowe treningi, podczas których zdarzało mi się znacząco przeceniać własne możliwości oraz zasadniczo wszystkie mecze ze Ślizgonami, którzy, jak wiadomo, praktycznie nigdy nie grali czysto. Tak, było tego trochę, lecz nie znaczyło to jednak, że właśnie otrzymała ode mnie oficjalne pozwolenie na komentowanie wszystkich mniej chlubnych momentów mojej sportowej kariery, toteż słysząc odpowiedź, tym razem już nie powstrzymałem się przed wywróceniem oczami i prychnięciem.
- Słucham? „Wiele razy”? Czy ty właśnie sugerujesz, że jestem słabym zawodnikiem? - Odłożyłem linę na kolana, żeby móc swobodnie gestykulować, przykładając dłoń do piersi i udając dotkniętego usłyszanymi słowami, chociaż doskonale wiedziałem, że gdyby rzeczywiście chciała mi dopiec i powiedzieć coś naprawdę paskudnego na temat drużynowych statystyk kończenia gry w Quidditcha z zębami wbitymi w murawę, najpewniej obecnie zrobiłaby to całkowicie bez oglądania się na moje uczucia, tylko… teraz nie miała już ku temu podstaw, bo jej kariera kibicki ewidentnie dobiegła końca z chwilą, w której postanowiła oddzielić się ode mnie grubą kreską, czyż nie? „Upsik”. - Naprawdę nie wiem, co mam o tym myśleć. - Nie powiedziałem tego złośliwie, choć nie mogłem powstrzymać się przed odrobiną zaczepności, owszem, pamiętałem czasy, kiedy pojawiała się na trybunach na każdym meczu, niezależnie od warunków pogodowych, wtedy jeszcze nie musiałem zastanawiać się, czy przyszła oglądać mnie, czy po prostu miała ochotę spędzić popołudnie w towarzystwie innych osób, bo nasza przyjaźń nie wymagała podobnych rozważań, potrafiliśmy spędzać ze sobą całe dni bez konieczności udowadniania sobie, kto miał większą rację. Pamiętałem też, że w tamtych latach potrafiła obserwować boisko z uwagą, której nie powstydziłby się niejeden trener, chociaż sama nigdy nie należała do największych entuzjastek „miotlarzy” czy tam „latadełek”, jakby to pewnie wolała określać, bo przecież nigdy tak naprawdę tego nie szanowała. Teraz już to wiedziałem, kiedyś wydawało mi się, że naprawdę chciała wspierać moje osiągnięcia, znałem ten widok na tyle dobrze, że nawet po „nas”, przez długi czas odruchowo wypatrywałem jej sylwetki wśród widzów, zanim zdążyłem sobie uświadomić, iż przecież nie miała już powodu, żeby przychodzić. Wszystko się zmieniło, nasze drogi rozeszły się na tyle, że przestałem wiedzieć, co robiła w wolnym czasie, poza niemal maniakalną regularnością wpadania na mnie, podczas gdy robiłem coś, do czego zdecydowanie nie potrzebowałem niczyjej obecności, zwłaszcza nie jej - teraz byłem już całkowicie przekonany, że zrezygnowała z tej przyjemności, podobnie jak z kilku innych rzeczy, które kiedyś nas łączyły, nie zamierzałem jednak wypytywać o to wprost, bo nie miałem ochoty sprawdzać, jak szybko potrafiłaby przypomnieć mi, że nie byliśmy już dziećmi.
- Mam wobec ciebie - „wobec siebie nawzajem, pomijalny detal” - kilka niewyrównanych rachunków, a trudno byłoby je rozliczyć, gdybyś utopiła się razem z zakupami, więc dzięki. Nie zawiedziesz się. Bez pudła. - Uniosłem kącik ust, przysuwając się nieco bliżej burty, po czym odwróciłem na moment głowę w stronę jeziora, nie mogłem przecież pozwolić, żeby zobaczyła, jak bardzo bawiła mnie ta nieustępliwość - najwyraźniej moja obecność wciąż dostarczała jej wystarczająco dużo powodów do narzekania, co uważałem za całkiem niezły wynik, zwłaszcza że ostatecznie dała mi ten kredyt zaufania, „powiedzmy”. Zwykle wystarczało jedno niewłaściwe słowo, żeby natychmiast postawiła między nami kolejną ścianę, której później nie potrafiłem się pozbyć, bo sam zresztą zwykłem postępować podobnie i wznosić własne mury, zamiast próbować jeszcze cokolwiek naprawiać.
- Nie jest niedopracowany. Jest elastyczny. To zupełnie inna kategoria. - Kącik ust drgnął mi przy tym w uśmiechu, którego z pewnością nie można było uznać za szczególnie pozbawiony kpiny, gdy wróciłem wzrokiem do czubka głowy Prudence i sposobu, w który uniosła się grzywka dziewczyny, mogłem jeszcze dorzucić, że wolałbym jednak nie sprawdzać, jak wyglądałaby nasza współpraca w sytuacji prawdziwego zagrożenia, ale uznałem, że nie było sensu niepotrzebnie podsuwać nam kolejnych powodów do dyskusji.
Zorientowałem się, że patrzyłem na nią nieco dłużej, niż zapewne powinienem był, więc wróciłem do oględzin liny, udając, że właśnie odkryłem coś wyjątkowo interesującego w splocie włókien. Nie znałem się szczególnie na powrozach i takich tam, ale potrafiłem odróżnić coś, czemu można było powierzyć własne życie, od kawałka przetartego sznurka, który rozpadłby się przy pierwszym mocniejszym szarpnięciu. W przeciwieństwie do tego gestu, w zadanym przeze mnie pytaniu nie było w tym żadnego ukrytego podtekstu, chociaż Bletchley, gdyby tego właśnie chciała, pewnie i tak znalazłaby sposób, żeby doszukać się w moich słowach czegoś, co mogłoby posłużyć jej do kolejnej analizy intencji, jakie miałem. Tym razem były one czyste, znałem ją wystarczająco dobrze, żeby nie spodziewać się wdzięczności za podobne zainteresowanie, ale nie zmieniało to faktu, że wolałem upewnić się wcześniej, niż później żałować, że czegoś nie przemyślałem. Nie zamierzałem też opowiadać jej o tym, że pamiętałem więcej, niż czasami dawałem po sobie poznać, ponieważ niektóre rzeczy zostawały w głowie, nawet kiedy wolałoby udawać, że wcale nie zwracało się na nie uwagi. Z pewnością to wiedziała, „przynajmniej teoretycznie”…
- Dobrze. To dobrze. - Skinąłem głową, nie próbując już niczego więcej z niej wyciągać, nie potrzebowałem szczegółowego wyjaśnienia, wystarczała mi odpowiedź, której udzieliła. - Możesz mi wierzyć albo nie, ale mam jeszcze kilka granic, których nie przekraczam, nawet jeśli wyjątkowo mnie do tego zachęcasz. - Przesunąłem palcami po linie, po czym spojrzałem na nią z ukosa, nie uśmiechałem się już tak szeroko jak wcześniej, właściwie byłem wyjątkowo poważny, zwłaszcza jak na siebie. Chciałem po prostu wiedzieć, na co mogliśmy sobie pozwolić, zanim zrobiłbym coś, czego później moglibyśmy żałować, „na wiele znaczeń, było tego trochę”, jej ostatnia uwaga przywróciła mi jednak odrobinę wcześniejszego nastroju. - Oczekiwania? To są tak naprawdę bardzo niewygórowane wymagania, moja droga. Wystarczy mi, że nie będziesz mnie podtapiać, kiedy będę próbował nas stąd wyciągnąć. Nie wymagam przecież, żebyś nagle zaczęła podziwiać moje umiejętności albo muskulaturę, chociaż oczywiście nie miałbym nic przeciwko, gdyby jednak. - Przesunąłem spojrzeniem po jej zasłoniętym zakupami zarysie, zatrzymując się na moment na wiośle, którego wcześniej używała, ono zdecydowanie nadal było przeze mnie niezbyt mile widziane, lecz darowałem sobie kolejny zbędnie uszczypliwy komentarz - musiałem znaleźć odpowiedni punkt zaczepienia, najlepiej taki, który nie obciążyłby jednej strony łódki i nie doprowadziłby do niepotrzebnego przechylenia po moim zejściu do wody - przesunąłem dłonią po drewnianej burcie, sprawdzając konstrukcję, po czym pochyliłem się tam, gdzie wcześniej pamiętałem, iż znajdowały się zaczepy do wiązania środka transportu przy palach na pomoście. Właściwie nie mieliśmy zbyt wielu możliwości, ale jeden z metalowych uchwytów wyglądał wystarczająco solidnie, żeby spróbować wykorzystać go do trochę bardziej wymagającego celu, więc przeprowadziłem przez niego linę, wiążąc ją na tyle solidnie, na ile tylko umiałem i parokrotnie testując mocowanie.
Zdjąłem koszulkę z głowy, rzuciwszy ją na jedną z toreb, uznając, że nie będzie mi potrzebna, dopóki nie znajdziemy się na brzegu.
- Dobra, pani kapitan. Po prostu pilnuj liny i nie pozwól, żeby łódka zaczęła się obracać. - Wskazałem na sznur, po czym zerknąłem na zakupy, później na Prudence, która zdawała się w dalszym ciągu względnie akceptować moje pomysły, nawet jeśli ani trochę nie była nimi zachwycona - nie umknęło mi to, podobnie jak fakt, że od dłuższego czasu oboje staraliśmy się nie komplikować sobie życia bardziej, niż było to konieczne, co w naszym przypadku stanowiło całkiem spore osiągnięcie. - Kiedy już znajdę się w wodzie, podasz mi drugi koniec. - Nie czekałem długo na odpowiedź, bo wolałem wykorzystać moment, w którym łódka pozostawała względnie nieruchoma, więc ostrożnie musnąłem jedną stopą powierzchnię jeziora. - Cholera, zimna. - Wypuściłem powietrze przez zęby, po czym opuściłem drugą nogę, trzymając się mocno burty, słońce zdążyło porządnie nagrzać mi skórę, także różnica temperatur była dość nieprzyjemna, ale przytrzymałem się brzegu łodzi, po czym opuściłem ciało niżej i odbiłem się lekko od drewnianej krawędzi, starając się nie włożyć w to zbyt wiele siły - poczułem, że poruszyła się w związku z nagłą zmianą ciężaru, ale szybko odzyskała równowagę, kiedy całkowicie znalazłem się w wodzie, gdzie nie natrafiłem już na nic, co mogłoby mi zapewnić alternatywne oparcie. Niebo i cała reszta świata zniknęły, zastąpione chłodną, zielonkawą ciemnością - zanurzyłem głowę, ramiona i cały tułów, schodząc niżej, znacznie głębiej, niż początkowo zamierzałem - właściwie powinienem był się tego spodziewać, znajdowaliśmy się przecież niemal na środku jeziora, lecz i tak niewątpliwie mnie to zaskoczyło, było naprawdę pieruńsko zimno.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 2 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (5816), Prudence Fenwick (3307)




  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa