Czerwiec 1962 | Zdane egzaminy należy świętować | wątek zbiorowy

Mała gaduła nie zawodziła, ale w niczym to nie przeszkadzało, ożywiając wręcz atmosferę przy stoliku. Jej się naprawdę dobrze słuchało i przez chwilę skłoniło to Cynthię do zastanowienia się, czy aby nie powinna Brenna zostać mówcą lub handlarzem. Przecież każdemu by wszystko wcisnęła, domokrążca lub pracownik antykwariatu, jakiego każdy by chciał. Cynthia uśmięchnęła się rozbawiona pod nosem, lustrując Longbottomównę spojrzeniem niebieskich oczu. Nie zauważyła uśmiechu, który Tori posłała Castielowi, chociaż później jego policzki istotnie przypominały odcieniem różane płatki.
- Mama ma rację, nie powinnaś tego próbować.
Wzruszyła delikatnie ramionami, chcąc dodać swojej być może nazbyt troskliwej odpowiedzi odrobinę nie nachalności. Ona sama fanką latania zupełnie nie była, zwłaszcza mioteł. Nie miała najmniejszego problemu z wyobrażeniem sobie takich plakatów z jej twarzą, łypiących groźnie okiem na każdego potencjalnego kryminalistę, jednocześnie czarującą uśmiechem zachęcającą do dołączenia do któregoś z Departamentów. Wyraźnie rozbawiona tą wizją, dopiła swojego trunku i zaraz Brenna uzupełniła kieliszek. Nie miała dużo styczności z alkoholem, więc policzki jasnowłosej leniwie nabierały rumieńca, co jej zdaniem okropnie wyglądało.
- Mając w perspektywie wieczność w ciemnym pudełku, to też bym posłuchała. Egzorcysta brzmi całkiem sensownie. - przyznała po chwili namysłu, zwilżając usta, aby pozbyć się z nich resztek posmaku porzeczkowego rumu. - No tak, Marta faktycznie mówiła, że opuszczała zamek, ale to może dlatego, że została na świecie przez zemstę? Sama stwierdziła, że to przez tamtą Olivię umarła.
Flintówna też poczuła zalążek ciekawości odnośnie do duchów, który pojawił się w jej głowie i była pewna, że jeśli znajdzie chwilę czasu, to poczyta na ten temat. Może ojciec coś będzie wiedział. Cyna może nie była z tak sławnego i dobrego rodu, jak jej przyjaciółka, ale przez swoje drobne upośledzenia emocjonalne, problemy z nawiązaniem bliższych relacji, jeśli kogoś już wpuściła do swojego życia, to zrobiłaby dla tej osoby wszystko. Była lojalna. Odwzajemniony ze strony Lestrange gest sprawił, że przyjemne ciepło rozeszło się jej po ciele, serce zabiło trochę mocniej i odgoniło to myśl, która szeptała, że ją straci. Bo nie umiała już chyba bez niej funkcjonować w swoim życiu. - Dziękuje.
Weszli na temat, który mógł Castielowi trochę rozwiązać język, był przecież potwornie obeznany z tymi klątwami. Victoria też lubiła o tym gadać i blondynka aż pomyślała, że dziwne jest to, że nigdy nie wplątała w ich jedną rozmowę o tym! Nad błędnym rycerzem też się nigdy nie zastanawiała, bo zwykle używali kominków lub świstoklików, nie wspominając o statku. Nie miała sumienia znów przyznawać racji mamie Longbottom na głos, jednak kobiecie należał się order za cierpliwość oraz wychowanie córki. Czarnowłosa miała inne plany, a jej komentarz sprawił, że roześmiała się cicho pod nosem, kręcąc delikatnie głową.
- Naprawdę chciałam zdawać na latający motor. Może nie byłby tak okropny, jak miotła? - mruknęła pod nosem, gdy Castiel wspomniał o chęci posiadania jachtu. Ten chyba nie był problemem, ich ojciec znał wszystkie stocznie w kraju i poza nim, a dla ukochanego syna był gotów zrobić absolutnie wszystko. - To brzmi jak oficjalne umówienie się na spotkanie.. Za hmm 10 lat? To dobry termin, żeby usiąść i porozmawiać o tym, jak potoczyły się nasze życia. - zauważyła z delikatnym uśmiechem, popijając swojego rumu. Łatwo było tak gdybać, bo czy będą mieli czas w ogóle dla siebie, jeśli ich kariery lub rodziny rozwiną się szybko?