[Wiosna 1972] Wianki, ogniska i słupy majowe - SABAT BELTANE

Trochę było jej ten wianka szkoda, nie mogła powiedzieć że nie. Pomyślała jednak, że wraz z nim, przynajmniej na teraz, na ten krótki wieczór, zostawi tam na górze, daleko od niej, wszystko to co poszło dzisiaj nie tak. Całe rozczarowanie, całą niechęć, całą złość i upokorzenie. Całe złamane serce. Jutro już nie będzie potrzebować wieńca do tego, żeby pamiętać, ale też jej emocje opadną nieco, pozostawiając za sobą chłodną gorycz, którą weźmie i może zrobi z nią coś konstruktywnego. Nie wiedziała jednak jeszcze, czy w złym czy dobrym tego słowa znaczeniu.
Teraz natomiast miała Ulę. Ulę, która okazała się jej wybawczynią i która tryumfowała nad Beltane. I mimo, że Lyssa tak naprawdę chciałaby wianek, to pokręciła tylko głową. Zamiast siadać i mozolnie pleść kolejne wieńce, powinny cieszyć się czarem święta. Póki trwał i póki jeszcze smakował słodko.
- Zatańczmy - oznajmiła zdecydowanie, łapiąc ją za dłoń i ciągnąc w kierunku ognia, gdzie i inni tańczyli. Płomienie podskakiwały radośnie, rzucając dookoła migotliwe cienie, bo mimo wszystko, robiło się coraz ciemniej. Lyssa nie wątpiła, że to święto faktycznie zapadnie w jej pamięci. Z przyczyn tych dobrych, które właśnie ściskała w dłoni, ale przede wszystkim tych złych, które czaiły się gdzieś poza jej zasięgiem wzroku, ale wciąż nieprzyjemnie blisko.