26.03.2023, 20:42 ✶
Właściwie to Leta nie potrzebowała dodatkowych, konkretnych powodów, żeby znikać z Beltane. Zasłona tej nocy stawała się cienka i to generalnie wystarczyło, żeby brać dupy w troki i zmywać się jak najdalej od Polany Ognisk.
Tylko tyle i aż tyle – jakkolwiek by nie patrzeć, o członków własnej ekipy należało dbać, nawet jeśli czasem miało się ich wielką ochotę rozszarpać. I przekląć do siódmego pokolenia, co najmniej. Niemniej Anwarowi nie życzyła źle, mimo iż jego hazardowe ciągoty potrafiły doprowadzić do białej gorączki; wciąż, opętanie przez losowego ducha było problemem, którego wolała uniknąć.
Dlatego tyle wystarczyło.
Choć to też nie tak, że nie zastanowiło jej, iż najwyraźniej Cathal miał dodatkowe powody, żeby się stąd zmywać. Tylko że pociągnięcie za język, jak widać, okazywało się być dość nieskuteczne. Sama podjęłaby – zapewne – dodatkową próbę dowiedzenia się, ale…
… najwyraźniej Beltane trafił właśnie szlag.
Bogom dziękować, nie znajdowali się już w największej ciżbie; była całkiem pewna, że w takim tłumie to po prostu zostałaby stratowana. Bo nie, nie wierzyła, że tam wszyscy grzecznie dobierali się w pary, łapali za rączki i grzecznie tuptali do wyjścia z sabatu.
Nie, tam musiał panować chaos.
Londyńskie mieszkanie Shafiqa, niech będzie. Chwyciła za różdżkę, sięgnęła po magię i…
… teleportacja się powiodła. W pewnym sensie.
O ile nie utknęła gdzieś w przestrzeni, nie uległa rozszczepieniu (tylko tego jeszcze do pełni szczęścia brakowało!), to zdecydowanie nie wylądowała tam, gdzie chciała wylądować. Cathal trafił na kosz.
Leta trafiła… do kosza.
Zamkniętego kosza.
Cathal mógł usłyszeć stek mocno przytłumionych przekleństw, a następnie głośne łupnięcie – wkurwiona Crouch bynajmniej nie bawiła się w delikatność, jeśli chodziło o podnoszenie pokrywy. Wkrótce zaraz pojawiła się zmierzwiona czupryna, a następnie i reszta głowy, nie mówiąc już o dłoniach, szukających podparcia, żeby jakoś wyjść z tego cholernego, śmierdzącego śmietnika. Pół nocy w kąpieli, jeśli nawet nie cała – minimum tyle potrzebowała, żeby zmyć z siebie ten smród.
- W sam raz na kawę! – odparowała odruchowo i… och, czyżby los był na tyle łaskawy, żeby dać jej jeszcze wybawcę z opresji? - Caaaaal! Pomożesz?
No bo to nie tak, że wygrzebanie się było proste...
Tylko tyle i aż tyle – jakkolwiek by nie patrzeć, o członków własnej ekipy należało dbać, nawet jeśli czasem miało się ich wielką ochotę rozszarpać. I przekląć do siódmego pokolenia, co najmniej. Niemniej Anwarowi nie życzyła źle, mimo iż jego hazardowe ciągoty potrafiły doprowadzić do białej gorączki; wciąż, opętanie przez losowego ducha było problemem, którego wolała uniknąć.
Dlatego tyle wystarczyło.
Choć to też nie tak, że nie zastanowiło jej, iż najwyraźniej Cathal miał dodatkowe powody, żeby się stąd zmywać. Tylko że pociągnięcie za język, jak widać, okazywało się być dość nieskuteczne. Sama podjęłaby – zapewne – dodatkową próbę dowiedzenia się, ale…
… najwyraźniej Beltane trafił właśnie szlag.
Bogom dziękować, nie znajdowali się już w największej ciżbie; była całkiem pewna, że w takim tłumie to po prostu zostałaby stratowana. Bo nie, nie wierzyła, że tam wszyscy grzecznie dobierali się w pary, łapali za rączki i grzecznie tuptali do wyjścia z sabatu.
Nie, tam musiał panować chaos.
Londyńskie mieszkanie Shafiqa, niech będzie. Chwyciła za różdżkę, sięgnęła po magię i…
… teleportacja się powiodła. W pewnym sensie.
O ile nie utknęła gdzieś w przestrzeni, nie uległa rozszczepieniu (tylko tego jeszcze do pełni szczęścia brakowało!), to zdecydowanie nie wylądowała tam, gdzie chciała wylądować. Cathal trafił na kosz.
Leta trafiła… do kosza.
Zamkniętego kosza.
Cathal mógł usłyszeć stek mocno przytłumionych przekleństw, a następnie głośne łupnięcie – wkurwiona Crouch bynajmniej nie bawiła się w delikatność, jeśli chodziło o podnoszenie pokrywy. Wkrótce zaraz pojawiła się zmierzwiona czupryna, a następnie i reszta głowy, nie mówiąc już o dłoniach, szukających podparcia, żeby jakoś wyjść z tego cholernego, śmierdzącego śmietnika. Pół nocy w kąpieli, jeśli nawet nie cała – minimum tyle potrzebowała, żeby zmyć z siebie ten smród.
- W sam raz na kawę! – odparowała odruchowo i… och, czyżby los był na tyle łaskawy, żeby dać jej jeszcze wybawcę z opresji? - Caaaaal! Pomożesz?
No bo to nie tak, że wygrzebanie się było proste...