Och, wydaje mi się, że bardzo chce, pomyślał. W gruncie rzeczy Dandelion świetnie wpasowywała się w klimat lwiej większości rodziny Lupinów. Pracowita, o dobrym sercu. Jeśli Cameron dobrze kojarzył, to miała jakieś powiązania z Departamentem Przestrzegania Prawa Czarodziejów, ale za żadne skarby nie był w stanie sobie przypomnieć, o jaki wydział dokładnie chodziło. W każdym razie dzięki temu poniekąd dopełniała się z Cedrikiem. Jedno walczyło, a drugie leczyło. Ciekawe o kim mu to mogło przypominać...
— No nie gadaj, mówisz, że zapomniałabyś moment oświadczyn? — rzucił z ironią. — Każdy jest inny, jeśli chce mieć wszystko dopięte na ostatni guzik, to jego sprawa, chociaż faktycznie... Mógłby się pospieszyć. — Na jego twarzy zagościła kwaśna mina. — Jeszcze wybuchnie z tego jakiś rodzinny dramat.
Uśmiechnął się półgębkiem. Cóż, ktoś musiałby wziąć sprawy w swoje ręce, o ile jego brat okazałby się za wolny w tych kwestiach. Osobiście chłopak sądził, że Cecylia byłaby lepszą kandydatką, gdyż po prostu lepiej by się dogadała z Bagshot, ale w sumie może urokliwy stażysta również zdałby egzamin i przekonałby ją, że Cedric opóźnia wszystko z miłości i po prostu potrzebuje przysłowiowego kopa od losu, aby pociągnąć sprawę dalej? Kto wie, kto wie.
— No taa. To byłoby po prostu potwierdzenie tego, co już wiemy, co nie? — rzucił ze znaczącym uśmiechem.
Zależało im na sobie nawzajem, byli sobie bliżsi niż co poniektóre rodziny. Każde z nich wiedziało, że pozostała dwójka była w stanie przenieść góry, aby tylko pomóc sobie nawzajem. Ciężko o bardziej wartościowy związek. Możliwe, że dalej jechali na oparach nastoletniej relacji, bliskości i euforii, jakiej doświadczyli w szkolnych murach, jednak teraz byli dorośli. Przynajmniej według litery prawa. Czy to cokolwiek zmieniało? Nie dla Camerona. W jego oczach niełatwo by było zniszczyć to, co ich łączyło.
Pokręcił lekko głową. Pomysł z salą i parkiem łączył się w jego głowie stricte z organizacją wesela, a nie imprezy z prawdziwego zdarzenia, gdzie muzyka grałaby do rana, po kątach ludzie podawaliby sobie szemrane substancje, a alkohol lałby się całym litrami. Gdyby faktycznie mogli zawrzeć oficjalny związek, to mógł sobie wyobrazić, że parę osób nieźle trajkotałoby im nad głową, że powinni pomyśleć nad jakimś tradycyjnym elementem, skoro ich trójka była sama w sobie tak... nowoczesna i wyprzedzająca trendy społeczne. A eleganckie przyjęcie na sali czy na wsi zdecydowanie się w to wpisywało.
— Jeśli szukamy czegoś pospolitego, to Dziurawy Kocioł albo Trzy Miotły, to bardziej nasze klimaty. Kto wie, może nawet po znajomości dostalibyśmy jakąś zniżkę? — sarknął cicho, odpychając swoje myśli odnośnie do jednej z ostatnich wizyt w lokalu na Pokątnej. Skrzywił się minimalnie na wspomnienie bólu, jakiego wtedy doznał, jednak uśmiech momentalnie powrócił na jego twarz, gdy ruszyli do Pana Młodego.
Wymiana zdań z główną gwiazdą wieczoru przebiegła gładko. Na szczęście nie zadawano im zbyt wielu pytań i jedynie grzecznie przyjęto życzenia. To dobrze; nie musieli wymyślać na poczekaniu jakiejś dodatkowej historyjki, czy nawiązywać do wymyślonej biografii. Lupin był tak zaaferowany rozmową z Rudą, że zaczynał powoli zapominać ich początkowe ustalenia. Eh, co tu dużo mówić... Nie potrafił być jednocześnie czarujący i inteligentny. Mógł bardzo szybko przechodzić z jednego trybu do drugiego, jednak funkcjonowanie w obu jednocześnie? Niemożliwe.
— T-tańczyć? — zająknął się, z początku zbity z tropu. Wbił wzrok w parkiet, jakby nie ufał jego stabilności, po czym stopniowo unosił wzrok, aż ten zderzył się z pełnymi nadziei oczami Rudej. — J-jak tak dalej pójdzie, t-to nie będę musiał p-płacić za lekcje tańca. W-wystarczy kilka wyjść z Tobą. N-najpierw a-aukcja, t-teraz t-to.
Wzruszył sztywno ramionami, jednak koniec końców się przemógł i poprowadził dziewczynę na bok parkietu, żeby nie wchodzili w paradę innym gościom. Jego umysł momentalnie zafiksował się na jednym, bardzo ważnym zadaniu: nie podeptać Heather. Miała wprawdzie spodnie, co wiele ułatwiało, bo materiał sukienki nie latał na wszystkie strony, ale nie trudno było sobie wyobrazić, aby Cameron w swej niezdarności odwalił jakąś manianę.
— N-no to... Jak się bawisz? — spytał, kładąc dłoń na talii dziewczyny po jednym z obrotów podczas tańca. Uśmiechnął się nerwowo.